ரங்கன் மன மின்வான்

தற்கால ஆன்மிகம் - 3

2011-10-05T22:29:00.001+05:30

எல்லோருமே தேகம், பிறப்பு, தன்னடையாளம், தான் பிறந்த சமுதாயம் ஆகியவற்றின் சூழ்நிலைச் சிறைகளைத்தான் மனப்படிவுகளாய்ச் சுமந்தபடி இருக்கின்றோம் பெரும் ஞானியரிலிருந்து வெறும் பாமரன்வரை.

மனப்பயிற்சியின் மூலம் சிலர் சில கணங்கள் அந்த மனோவிருத்திகள் ஓய ஒடுங்கிய நிலையில் இருக்கின்றனர். ஆனால் அந்த ஒடுங்கிய நிலைக்கு என்ன பயன் இருக்கிறது என்றுதான் எண்ணத் தோன்றுகிறது வாழ்க்கை முழுதும் அந்த மாதிரியான மனம் ஒடுங்கிய நிலையில் நிலைத்திருந்ததாய்க் கூறப்படுவோர்களின் பேச்சுகளையும் செயல்களையும் நாம் கவனிக்கும் போது. மனிதர் மனிதராய் இந்த உடல், மனம் என்ற காம்ப்ளெக்ஸில் இருக்கும் வரை ஞானாகாரப் பெருநிலை என்பதெல்லாம் ஒருவித அதீத முயற்சியை உள்ளடக்கிய கருத்தாடல்களேதாமோ?

ஆனாலும் நாம் இவ்வுலகிலேயே ஜீவன் முக்தர்களாகச் சிலரைக் கருதுவது ஒருவித ஆறுதலாக இருக்கிறது என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அதற்குமேல் அதைத் தீவிரமாகக் கருதினோமானால் ஏமாற்றம்தான்.

இல்லையேல் வண்டி வண்டியாக 'பொந்திலே உள்ளாராம், வனத்திலெங்கோ புதர்களிலே இருப்பாராம், பொதியை மீதே சந்திலே சவுத்தியிலே நிழலைப் போலே சற்றே அங்கங்கெ தென்படுகின்றாராம்' என்பது போன்ற 'நொந்த புண்ணைக் குத்தும்' கதைகளைத்தான் அறிவை மூடிக்கொண்டு விழுங்க வேண்டியிருக்கும்.

இந்த விதத்தில் பார்த்தால் ஜே கே யின் அறைகூவலுக்கு ஒரு பொருள் இருக்கிறது. நாம் அனைவருமே conditioned minds. நாம் நமது நிலையிலிருந்து ஆன்ம நிஷ்டை என்று அவ்வப்பொழுது மனம் ஒடுங்கி நின்றாலும், நாம் வேங்கடராமன் என்ற conditioned நிலையை விட்டு என்றும் வெளியே வருவதில்லை.

Kant என்னும் ஜர்மானிய தத்துவ அறிஞரோ, நாம் என்றுமே The thing as it is என்பதை ஒரு நாளும் அனுபவத்தில் பெறுவதில்லை. நமது மனத்தின் ஊடுபாவாக இருக்கும் காலம் தேசம் காரணகாரியம் ஆகியவற்றின் மூலமே எந்த ஓர் உலகப் பொருளையுமே கூட அந்தப் பொருளாக அறிய வருகிறோம் என்கிறார்.

அவர்கள் எல்லாம் மேற்கத்திய அறிஞர்கள். நம் கீழை மெய்ஞ்ஞானத்தில் எல்லோரும் எல்லாவற்றையும் கடந்து அப்பாலாய் அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் ஞானாதீதப் பெருவெளியில் ஜோதி ஸ்வரூபமாய்த் துலங்குகின்றார்கள் என்றெல்லாம் நமது Pious Imagination ஓவர்டைம் வேலை பார்த்திருக்கிறது.

ஆனால் நமது ஞானிகளோ அருமையாகத் தங்கள் தியரிகளைச் சொல்லிவிட்டுத் தாங்கள் தாங்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். என்ன ஒட்டவைத்த பௌராணிகம் ஓர் ஒளிவட்டத்தைத் தந்த வண்ணம் காலத்திற்கும் நிலவுகிறது. விளைவு வழிபாடு, தூப தீபம், புரிந்து கொள்ளாமலேயே அந்த மகத்துவத்தைப் பற்றிய சாமியாடல்கள்!

சரி. கண்டிஷண்டு மனங்கள் என்ற நிலையிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்கிறார் அந்த ஜே கே என்றால், awareness என்கிறார். அதாவது எதையும் மாற்றத் துடிக்காத, உள்ளதை உள்ளபடி அறிந்துகொண்டே இருக்கும் awareness என்கிறார். சூழ்நிலை, மனம், மனத்தின் அனைத்து எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் எல்லாவற்றையும், எவற்றையும் அடக்கவோ, மறைக்கவோ, மாற்றவோ முயலாமல் விழிப்புணர்வுக்குப் பொருளாக்குதல் - இதுவே வழி என்கிறார்.

எல்லா மதஙக்ளும், உபாஸனைகளும், போதகர்களும், கண்டிஷண்டு மனங்கள் என்கிறார். உண்மை என்பது அடைவதற்கான மார்க்கம் எதுவுமற்ற நிலம் -- என்பது அவருடைய கொள்கை. Truth is a pathless land -- http://www.jkrishnamurti.org/about-krishnamurti/the-core-of-the-teachings.php

1911ல் தன்னை உலக தெய்வத்தூதராக அறிவித்த Order of the Star என்னும் அமைப்பை 1929ல் கலைத்து அந்த நம்பிக்கைக்காகத் தன்பால் பலரும் கொடுத்துவைத்திருந்த ஏகப்பட்ட சொத்துக்களைத் திரும்ப அந்த அமைப்புக்கே திருப்பித் தந்துவிட்டு

I maintain that Truth is a pathless land, and you cannot approach it by any path whatsoever, by any religion, by any sect. That is my point of view, and I adhere to that absolutely and unconditionally. Truth, being limitless, unconditioned, unapproachable by any path whatsoever, cannot be organized; nor should any organization be formed to lead or to coerce people along any particular path. If you first understand that, then you will see how impossible it is to organize a belief. ........................

For two years I have been thinking about this, slowly, carefully, patiently, and I have now decided to disband the Order, as I happen to be its Head. You can form other organizations and expect someone else. With that I am not concerned, nor with creating new cages, new decorations for those cages. My only concern is to set men absolutely, unconditionally free

இவ்வாறு அறிக்கையும் விட்டார்.

( http://www.jkrishnamurti.org/about-krishnamurti/dissolution-speech.php

ஆனால் யாரையும் பின்பற்றாதே, என்னைப் பின்பர்றாதே, எந்த அமைப்பும் உனக்கு விடுதலை தராது, எந்த மதமும் உன்னை உண்மைக்கு இட்டுச் செல்லாது, வெளியிலிருந்து யாரும் உனக்கு உதவ முடியாது என்று சொன்னவர், இதை உலகம் எங்கும் பல இடங்களுக்கும் சென்று திரும்பத் திரும்ப சுற்றுப் பயணம் கணக்கில் லெக்சர் அடித்த வண்ணம் 1986 வரை உரைகள், பேட்டிகள், நூல்கள் அவற்றைப் பேணிப் பாதுகாக்க ஒரு உலகளாவிய அமைப்பு என்று சுமார் 60 ஆண்டுகள் இப்படியே வாழ்ந்து சென்றிருக்கிறார்.

அப்பொழுது என்னைப் பின்பற்றாதே, நான் உனக்கு உதவ முடியாது, உண்மை என்பது அடைவதற்கான வழிகள் எதுவும் அற்றது என்பதைச் சொல்வதற்கும் அதே நிறுவனமும், அமைப்புமே தேவைப் பட்டிருக்கிறது. அங்குதான் சுயமுரண் நகைக்கிறது.

சித்தார்த்தன் துறந்த போது அவனுக்குத் தெரியாது தான் புத்தராக ஆகி பௌத்தம் என்ற நிழல் தன் பின்னும் விழும் என்று.

வேங்கடராமனுக்குத் தெரியாது தான் மதுரையினின்றும் கிளம்பி அருணாசலம் வரும் பொழுது தான் ஸ்ரீ ரமணராக ஆவோம் என்று.

ஆனால் ஜே கே விஷயத்தில் இவ்விதம் கூற முடியாது. உண்மைக்கு வழியில்லை என்பதுவே ஒரு வழியாகவும், நிறுவனத்திற்குள் சிறைப்படாதே என்பதுவே ஒரு நிறுவனமாகவும் ஆகின்றது என்பதை அறிந்தே அந்த முரண்பாடுடன் சேர்ந்தே 60 வருஷங்கள் ஓடியிருக்கின்றன.

பொதுவாக எனக்கு ஜே கே என்றால் பெரும் ஈடுபாடு ஏற்பட்டதில்லை. சுத்த வள வள என்றுதான் அபிப்ராயம். ஆனால் அவருடைய சில நூல்கள், The Wholeness of Life போன்றவை, அவற்றினுடைய கலந்துரையாடல்களின் ஆழகதியின் காரணமாக என்னைக் கவர்ந்தன. ஆனால் என் விருப்பு வெறுப்புகளை விலக்கிப் பார்க்கும் பொழுது இளைஞர்களுக்கு எந்த விஷயத்தையும் அலசி நுணுக்கமாகப் பார்க்கும் பயிற்சியைத் தன் நூல்களால் தந்த வண்ணம் இருப்பவர் அவர்தான் என்று தோன்றுகிறது.

இளைய சமுதாயத்தினரில் ஒரு பகுதி அவரைப் படித்துவிட்டு தங்களின் மன ஆளுமையில் வேர்களற்றுப் போனதும் ஓரளவு உண்மை. இருப்பினும் சிந்தனா ரீதியான அலசல் என்பது இளைஞர்களுக்கு அவரால் ஓரளவிற்கு அறிமுகம் ஆகியது என்பதை மறுக்க முடியாது. 'நான் சாதாரண மானிடன். எந்த அசாதாரணமும் என்னிடம் இல்லை. என்னைப் பின்பற்றாதே. எதனாலும் சிறைப்பட்டு யோசிக்காதே. சுதந்திரம் என்பது உன் சதா விழிப்பு நிலையின் அடிப்படையில் இயல்வது.' என்று சொல்லாலும், செயலாலும் துணிந்து சொன்ன அவருடைய அலாதியான தன்மை குறிப்பிடத்தகுந்தது.

ஆனால் எளிமை, நேரடித்தன்மை, மிகக் குறைந்த அளவிலான நிறுவனத் தன்மை என்ற விதத்தில் என்னைக் கவர்ந்தது ஸ்ரீ ரமணர்தான்.

***

ஸ்ரீஅரவிந்தராகட்டும், ஸ்ரீ ரமணராகட்டும், ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியாகட்டும் அல்லது தற்கால ஆன்மிக உபதேசியார் யாரேனும் ஆக்ட்டும் அனைவருமே காதால் கேட்டோ, படித்தோதான் பழைய வேதாந்தக் கருத்துகளைத் தங்களுக்குத் தகுந்தபடி மாற்றிக்கொண்டு சொல்வது.

ஆனால் இவர்கள் எல்லோருமே வேதாந்தக் கருத்துகளை அவற்றின் பனுவல் சூழலிலிருந்து பிரித்து, தங்களுடைய கற்பனைக் கட்டடங்களை அவற்றோடு கல்ந்து ஏதோ புதிய செய்தியை இந்த மண்ணுலகுக்குக் கொண்டு வந்த இறைத்தூதர்கள் போல் தங்களுடைய மார்க்கம் என்று பரப்பினார்கள்.

அதனால்தான் அவர்கள் அனைவருமே கற்றதும், ஆன்மிக கருத்துகளின் அறிமுகமும் ஹிந்து மதச் சூழலில் என்றாலும், ஒரு நிலைக்குப் பிற்பாடு தங்கள் வழி ஹிந்து மதம் இல்லை, அதற்கும் அப்பாற்பட்டது, உலகப் பொதுவானது, தங்களுக்குச் சமாதி நிலையில் புதிய தர்சனமாகக் கிடைத்தது என்றெல்லாம் சொல்லி முயன்றிருக்கிறார்கள்.

ஸ்ரீரமணருடைய மார்க்கமான நான் யார் என்ற விசாரத்தில், 'நான்' என்ற பிரதம மனோவிருத்தியை அதன் கிளம்பு புள்ளியிலேயே அடக்கிவிட்டு, அதன் அடிப்படையான சைதன்யம் என்பதில் ஆழ்தல் என்பதில் மிஞ்சுவது contentless consciousness என்பதன் சில நேரத் தோய்வு நிலை. அவ்வளவே. அதனால் உலகைப் பற்றியோ, ப்ரம்மம் என்பதைப் பற்றியோ தெரிய வருவது எதுவும் இல்லை. அந்த நேரம் தாண்டி மீண்டும் 'நான்' என்ற விருத்தி கிளம்பும் போது, மீண்டும் பழைய ஆள்தான் விவகாரத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறார்.

இதைப் பரிட்சை செய்து பார்த்தவர் யார்? நீ செய்திருக்கிறாயா? அப்படிச் செய்து பார்த்திருந்தால் ஏதோ ஒரு கணம் இருந்திருக்கும்; அதை வைத்து நீ எப்படி முடிவு கட்ட முடியும்? என்ற வாதம் எழும். எனவேதான் அந்த 'நான் யார்?' என்ற விசார நிஷ்டைக்கு உதாரணமாக ஸ்ரீ ரமணர் அவர்களையே எடுத்துக் கொண்டேன். வாழ்க்கை முழுதும் அதில் தோய்ந்திருந்தவரே எவ்வாறு விவகாரத்தில் இயங்குகிறார் என்று பார்க்கும் பொழுது எனக்கு இந்த ஆத்ம ஞான நிஷ்டை, ஞானாகார நிலை என்பது சிந்தனை, கருத்தாடல் என்ற அளவில் ஆழ்ந்து கருதத்தக்க பார்வைகளைத் தருகின்ற தியரிகளாய்ப் படுகின்றதே தவிர வ்யக்தியையே மாற்றிவிடுகின்ற முழு ஸ்வரூப மாற்றத்தை நிகழ்த்தும் பெருநிலையாகப் படவில்லை.

சாத்திரங்களும் அத்தகைய பெருநிலையை மனம், உடல் என்ற இந்த வ்யக்தியுடன் கூடிய உலக நிலையில் அடைய முடியாது என்றே கூறுகின்றன. அடைய முடிந்ததெல்லாம் ப்ரத்யக்ஷ ஸமான ஆகாரமான மானஸ சாக்ஷாத்காரம் என்றே வேதாந்தம் அறுதியிடுகிறது.

இதற்கு விரோதமாக தற்கால ஆன்மிக வாதிகள், இங்கேயே இந்த உடல் வாழ்க்கையிலேயே அடையப் படுவதாய், யோகம், மெய்ஞானப் பெருநிலை, சமாதிக் காட்சி என்றெல்லாம் சொல்வதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை என்று வேதாந்தத்தின் அறுதிப்பாடு இருக்கிறது.

இவற்றால் ஒரு வித மன ஆறுதல், மனத் தெளிவு இவையெல்லாம் கிடைக்கப் பெறுதல் ஒரு புடை உண்மையாயினும் இவையெல்லாம் ஈறு நிற்கும் உண்மையைக் கண்ணுக்கே காட்டிவிடும் வல்லமைகள் போலும், சாக்ஷாத் அனுபவத்தில் நேரடியாகப் பெறும் ஜீவன் முக்திகள் போன்றும் இவ்வாறு ஆளுக்காள் பேசத் தொடங்கியதே 15, 16ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வேதாந்தம் என்ற மதத்திற்கான கண்களை உணர்ச்சிகள், யோகம், பக்தி நெகிழ்ச்சிகள் என்பனவற்றால் கட்டிவிட்டுக் கற்பனையும், விழைவும் கோலோச்சத் தொடங்கியமையால் ஆகும்.

ஆனால் இந்த உண்மையான வேதாந்தக் கல்வி மக்கள் அளவில் போய்ச் சேர்ந்ததா என்றால் இல்லை என்பதுதான் வருந்தத்தக்க விஷயம். வர்ணாச்ரம தர்மம் என்பது பண்டைக் காலத்தில் இந்த வேதாந்த விழுப்பொருளை மக்களிடம் நன்கு அமைந்த பண்பாடாய் ஆக்குவதற்குப் பெருந்தடையாக இருந்திருக்கிறது.

விவேகாநந்தர் போன்றோர் வந்து வேதாந்தக் கருத்துகளை பொது ஜனப் புரிதலுக்குக் கொண்டு வந்தது ஓரளவிற்கு உண்மை. ஆனால் வேதாந்தக் கருத்துகள் அவற்றிற்கான பனுவல் சூழல்களை விட்டு வெளியே கொண்டுவரப் பட்டால், அறிவின் விசாரத்தால் பாதிக்கப்பட்டு பங்கம் அடையும். எனவேதான் வேதாந்தம் என்பது அதன் அணுகுமுறையும், அந்த அணுகுமுறையால் எய்தும் தேற்றம் என்றும் ஒன்றிற்கொன்று பிரிக்க முடியாத, பிரிக்கக் கூடாத இறைநிலை ஆய்வு இயல் ஆகும்.

எனவேதான் விவேகாநந்தரின் உபதேசங்களில் உற்சாகப் பெருக்கமாய்க் காணப்படும் வேதாந்தக் கருத்துகள் ஆழ்ந்து சிந்தனை செய்யப் புகுந்தால் பொங்கிய நுரை அடங்குவது போல் அடங்கிவிடுகிறது. ஆனால் விவேகாநந்தராவது தம் எழுத்துகளாலும், பேச்சுகளாலும் மக்களை உண்மையான ஹிந்து மதத்தின் பால் செல்லத் தூண்டியபடியும், உண்மையான வேதாந்ததைக் கற்கத் தூண்டியபடியும் பெரும் நன்மை புரிந்தவரானார். ஆனால் அவருக்குப் பின் வந்த ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் விவேகாநந்தரின் நெறியை மறந்தே போனார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

ஆனால் அப்புறம் வந்த தற்கால ஆன்மிக அருளாளர்களோ என்றால் ஒவ்வொருவரும் தம்தம் மார்க்கம் என்று சொல்லி ஆன்மிகத்தை வேதாந்தத்திற்கு புறம்பேயான எடுப்பார் கைப்பிள்ளை ஆக்கிவிட்டனர். விளைவு அறிவின் விசாரத்திற்குச் சிறிதும் நிற்காத ஆன்மிக விடம்பனங்களாய் இந்த மார்க்கங்கள் பிதிர்ந்து நிற்கின்றன.

தம்மிடம் வந்து தோய்வோரைக் குழப்பி, உண்மையான ஹிந்து மதத் தெளிவையும் காட்டாது, வேதாந்தம் என்பதைப் புரியாத வினோதமாக ஆக்கி, வெறும் நிறுவன ஜாஜ்வல்யங்களால் இளைஞர்களின் ஆன்மிக வேட்கையையும், அறிவுத் தெளிவையும் உள் முடங்களாக ஆக்கிக் கேலிக் கூத்துகளாய் ஆக்கி விடுகின்றன இந்தத் தற்கால ஆன்மிகங்கள். உண்மையான வேதாந்தக் கல்வி மக்களைச் சென்று அடைய வர்ணாசரம தர்மம் பழங்காலத்தில் தடையாய் இருந்ததென்றால், நம் காலத்தில் இந்தத் தற்கால ஆன்மிகங்கள் செய்யும், அறிவுக்கும், உண்மையான வேதாந்தத்திற்கும் விரோதமான விடம்பனங்கள் மக்களை உண்மையான ஹிந்து மதத்தையும், வேதாந்தத்தையும் உணர விடாமல் மயங்கச் செய்கின்றன.

விளைவு தற்கால ஹிந்து இளைஞர்கள் ஆன்மிகம் என்ற பேரில் உணர்ச்சிகள் மலிந்த அபிப்ராயங்களை மட்டுமே பேணுகின்ற துர்கதிக்கு ஆளாகின்றார்கள். இத்தகைய ஓர் இளைஞனாய் இருந்து, என்னளவில் நான் பேரிடர் பட்டுக் கண்ட தெளிவைத்தான் ஹிந்து மதம் - ஓர் அறிமுகத் தெளிவு என்ற தொடராக எழுதலானேன். அனைவருக்கும் உதவியோ இல்லையோ, என்னைப் போல் இடருறுவோர்க்காவது பயன்படட்டுமே என்று.

இதில் நான் மிகவும் மதிக்கும் ஸ்ரீ அரவிந்தர், ஸ்ரீ ரமணர், விவேகாநந்தர், ஜே கே போன்ற மகாபுருஷர்களைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்டு எழுதியதெல்லாம் நான் சொல்ல வந்த தத்வார்த்தமான நிலைகளின் தெளிவைக் கவனப் படுத்தவே அன்றி, என்னைக் காட்டிலும் விண்ணளவு உயர்ந்த இந்த மகான்களைக் கிண்டல் செய்யவோ, குற்றம் காணவோ, அவர்களது மதிப்பைக் குறைக்கவோ அன்று. செய்வதையெல்லாம் செய்துவிட்டு இது வேறா என்று நீங்கள் வெறுத்தாலும் சத்யம் என்னவோ இதுதான்.

எனவே பலருடைய மனங்களைப் புண்படுத்தியிருப்பேன் என்று தெரியும். புண்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கம் இல்லையாயினும், சொல்ல வந்த விஷயத்தையும் சொல்லி, யார் மனமும் புண்படாத வகையில் எழுதும் வல்லமையை நான் பெறவில்லை என்றே நினைக்கிறேன். அமைதியுடனோ, உணர்ச்சிமயமாகவோ படித்து கருத்துகள் தெரிவித்த அனைவருக்கும் நன்றி.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

தற்கால ஆன்மிகம் - 2

2011-10-02T00:17:00.001+05:30

யார் எதைக் கேட்டாலும் பல விளக்கங்கள் கூறும் அருளாளர்களும் உண்டு. விரிவான நூல்கள் எழுதி உபகரித்தவர்களும் உண்டு.

ஆனால் யார் வந்து எதைப் பற்றிக் கேட்டாலும் ஒரே ஒரு கேள்வியையே விடையாகத் தந்து சிந்திக்க வைத்தவர் ஸ்ரீரமண மஹரிஷி.

சிறுவயது முதற்கொண்டே என் சிந்தனைத் துணையாக நின்றிலங்குபவர் ஸ்ரீரமணர்.

வேதம், புராணம், வேதாந்தம், சம்ஹிதை, ஆகமம் எல்லாம் அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளலாம். முதலில் இதையெல்லாம் அறிய வேண்டும், கேள்வி கேட்க வேண்டும், பதில் அறிய வேண்டும், வாழ்க்கையில் இது வேண்டும் அது வேண்டும் என்று சதா உள்ளே கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த ஆள் யார் என்று கண்டுபிடி. விசாரித்தால் 'நான்' 'நான்' என்று தன்னைப் பற்றிக் கூறிக்கொண்டே இருக்கிறான். அந்த 'நான்' யார்? அதை முதலில் விசாரித்துக் கொண்டே உள்ளே போ. அந்த 'நான்' ஒடுங்கும் இடத்தில் நில். மனத்தின் 'நான்' என்ற பிரதம விருத்தியும் அடங்கிய அந்த இடமே சகஜம். அதுவே 'உள்ளது'. -- இவ்வாறு சொன்னால் ஸ்ரீரமணரின் மொத்த உபதேசமும் அடங்கிவிடும். இதைவிட ஒற்றை வரியில் அடக்க வேண்டும் என்றால் ---

'நான்' யார் என்று விசாரி. --.

இந்த அளவிற்குக் கச்சிதமாக அத்யாத்ம விசாரத்தை down to essentials சுருக்கினவர் கிடையாது.

மதுரையில் யதேச்சையாக உடலும் உயிரும் வேறான ஓர் அனுபவ நிலையை உணர்ந்து மாறிய வேங்கடராமன் என்னும் சிறுவன், அண்ணாமலை என்ற க்ஷேத்திரத்தின் பேரைக் கேள்விப்பட்டதும் காதலாகிக் கிளம்பி, உடைமைகள் அனைத்தும் கழல, கௌபீனதாரியாய் திருவண்ணாமலையில் அமர்ந்து ஆழ்ந்த நிஷ்டையின் விளைவு மனித குலத்திற்குக் கிடைத்த ஒற்றைக் கேள்வி -- நான் யார்?

ஆனாலும் இவ்வளவு கன கச்சிதமாக ஆன்மிக விசார எளிமையில் எந்த அருளாளரையும் விட விருப்பமில்லாத ஜனங்கள் இவர் விஷயத்திலும் கைவரிசையைக் காட்டத் தவறவில்லை.

முருகனின் அவதாரம் -- தக்ஷிணாமூர்த்தியே ஓர் உருவெடுத்து வந்தவர்--- இன்னும் பற்பல பௌராணிகங்கள் வேங்கடராமனின் பின்னால் ஜோதியைச் சுற்ற விட்டன.

இதில் அவர் சொன்னதாகவே பலர் கேட்டுப் பதிந்த பதிவுகள் வேறு -- திருவண்ணாமலையின் மையத்தில் அடியில் பெரும் நகரம் உண்டு என்றும், அதில் பெரும் சித்தர்கள் வசிக்கின்றனர் என்றும் தான் கண்ட காட்சி என்று அவரின் வாய் வார்த்தையாகவே பதிவுகள்.

மலைக்கு மேல் அகன்ற இலைகள் உள்ள மரம் இருக்கிறது என்றும் அங்கு யாரும் ஏறிப் போக முடியாது என்றும் அங்கு இன்றும் சித்தர்கள் வாழ்கின்றனர் என்றும் ரமணர் கூறியதாகவே பதிவுகள்.

ஆனால் இத்தனைக்கும் அவருடைய சம்பாஷணைகளில் யார் எதைக் கேட்டாலும் வெட்டிக் கதைகள் எதிலும் யாரையும் ஈடுபடுத்த விரும்பாமல் முதலில் நான் என்பதைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே வருவதைவிட, 'நான யார்?' என்ற விசாரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு உள்ளே போகப்பார் என்றபடி தலையிலடித்தால் போன்ற மெய்யுணர்த்துதல் இதுதான் உண்மையில் ஸ்ரீரமணர் என்று நம் உள்ளம் உணராமல் போகாது.

ஆனால் நிறுவனம் என்ற ஒன்று அருளாளர்களையும் பலவிதமாகப் பேச வைத்துவிடும் போல் இருக்கிறது.

இல்லை ஒருவேளை இந்தப் பேச்செல்லாம் சேர்ந்துதான் உண்மையில் அருளாளர்களே தானோ! நாம் வெறுமனே புத்தகங்கள்தாம் படிக்கிறோம். எல்லாம் கத்திரித்து ஒட்டவைத்தக் காகிதப் பூப்புகள். இவர்கள் எல்லாம் நாம் நூலில் படிக்கும்படிதான் இருந்திருப்பார்களா?

அல்லது இவர்களைச் சுற்றித் தெரியும் ஒளிப்பிழம்பெல்லாம் உண்மையில் Rhetoric கட்டமைத்துத்தரும் விவரிப்பு மாயைகளோ -- இல்லை என்ற பதிலைத்தான் நம் உள்ளம் விரும்புகிறது, என் உள்ளமும் சேர்த்து. இருக்கலாம் என்ற பதிலை அறிவு தள்ளுபடி பண்ணமாட்டேன் என்கிறது.

இல்லையென்றால் ஸ்ரீரமணர் வர்ணாச்ரமங்களை ஒப்புக்கொண்டு வலியுறுத்தும் போது நமது படிப்பில் பழக்கமான 'நான் யார்?' கேள்விக்காரர் எங்கே மறைந்து கொள்கிறார்? நிறுவனத்தில் சாய்ந்து கொள்ளும் 'பகவான்' தானே அங்கு சாய்ந்தபடி நிற்கிறார்.

வேத வேதாந்தங்கள், ஆகமங்கள், தத்துவ தர்சனங்கள் எல்லாம் என்னத்துக்கு? 'நான்' யார்? என்ற விசாரம் நேரடியான மார்க்கம் என்றால், வர்ண வேறுபாடுகளைக் கண்டதும் அது ஏன் சுருண்டு கொள்கிறது?

அது மட்டுமின்றி என்னதான் அத்வைதப் பெருநிலை எய்தினாலும் சரி, பிரம்ம மயமாக, பிரம்மாகாரமாகவே இருந்தாலும் சரி, ஸ்ரீவைஷ்ணவம், விசிஷ்டாத்வைதம் என்றால் கிண்டலடிக்காமல் இருக்க முடியாது போலும்! அப்பொழுதெல்லாம் ஸ்ரீரமணர் அந்தர்தானம் ஆகி வேங்கடராமன் பிரஸன்னமாகிவிடுவார் போலும்.-- 'அவாள்ளாம் அப்படி சொல்வா'. அவாள், நாம -- என்னும் கட்சி வேறுபாடுகள் மஹரிஷிகள் மனத்திலும் நீங்குவதில்லை போலும்.

அதுவும் உடைமைகள் அனைத்தும் தாமாகக் கழல துறவின் சகஜ நிலையில் வந்து அமர்ந்த மஹரிஷி, ஆச்ரமம், சொத்துகள், வழக்கு, வ்யாஜ்யம் என்று வந்தால் 'எனக்கு இதெல்லாம் ஒன்றும் தெரியாது. எதையும் நான் கொண்டுவரவில்லை. எல்லாம் என்னைச் சுற்றி மற்றவர்கள் செய்தது. இவை வெறும் மாயை. உத்தமமான வேலை ஆத்மாராமம் என்று உள்ளே நிஷ்டை கூடி இருப்பது. இதெல்லாம் யாரோடதோ அவாள்ட போய்க் கேளு' என்று சொல்வாரோ என்று பார்த்தால், அப்படி ஒன்றும் காணோம். கன கச்சிதமான உலகியல் செட்டு சிக்கனத்துடன் சொந்த பந்தங்களுக்கு உரிமையாக்கி விடுகிறார். துறவியாகத்தானே வந்தார் என்ற வாதம் எழுந்தால் 'நான் என்னைத் துறவி என்று கூறிக்கொண்டேனா' என்ற பதில் மடக்கலில் விழுவது வாதம் மட்டுமன்று.

These answers were given on 15th November, 1936. A few weeks later, on 5th December, Perumal Swami's lawyer continued his cross-examination. This is the version recorded in Talks:

Question: You spoke of atiasrama the other day. Is there authority for it? Is it mentioned anywhere?

Bhagavan: Yes, in the Upanishads, the Suta Samhita [Skanda Purana],Bhagavata, Bharata and other works.

Q: Are there any restrictions or disciplines for that state?

B: There are characteristics of it mentioned.

Q: There are Gurus for each asrama. Is there a Guru for atiasrama?

B: Yes.

Q: But you do not admit a Guru.

B: There is a Guru for everyone. I admit a Guru for me also.

Q: Who is your Guru?

B: The Self.

Q: For whom?

B: For myself. The Guru may be internal or external. He may reveal himself internally or externally.

Q: Can the atiasrami own property?

B: There is no restriction for them. They may do what they please. Suka is said to have married and begotten children also.

Q: The atiasrami is like a householder in that case.

B: I have already said that he is above the four recognised asramas.

Q: If they can marry, own property etc., they are only grihasthas.

B: That may be your view.

Q: Can they own property and convey the same to others?

B: They may or may not. It depends on their prarabdha [destiny].

Q: Is there any karma for them?

B: Their conduct is not regulated according to rules or codes.(3)

These answers were given on 15th November, 1936. A few weeks later, on 5th December, Perumal Swami's lawyer continued his cross-examination. This is the version recorded in Talks:

இந்தப் பகுதி வரும் முழு அத்யாயத்தைப் படிப்பதற்குச் சுட்டி --

http://davidgodman.org/rteach/atiasrami1.shtml

ஆயினும் அவர் கற்றுத்தந்த அந்த ஒற்றைக் கேள்விக்காக மனித குலத்தின் நன்றி என்றென்றும் அவருக்கு உரியது. மனித குலம் உணர்கிறதோ இல்லையோ என் நன்றி என்றும் உரியது.

***

ஸ்ரீரமணரிடம் குறை இருக்கிறது என்று நான் கருதவில்லை. அவருடைய வாழ்க்கையையும், உபதேசங்களையும் சிறு வயது முதற்கொண்டே ஈடுபட்டுப் படிப்பவன் நான். அவ்வாறு படிக்கும் போது எனக்குப் படும் சில அபிப்ராயங்களைத்தான் கூறினேன். அந்த அபிப்ராயங்கள் நானாக கற்பனை செய்து கொள்ளவில்லை. ஸ்ரீரமணாஸ்ரமம் வெளியீடுகளாக வரும் நூல்களில் உள்ள பகுதிகளின் மீதுதான் அந்த அபிப்ராயங்கள் எழுகின்றன.

நான் ஆத்ம ஞானி என்று போற்றும் ஒருவரிடம் உள்ள சில சமய சந்தர்ப்பங்கள் எனக்குப் புரியவில்லை. அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களைத்தான் நான் குறிப்பிட்டது.

உதாரணத்திற்கு சொத்துகள் வைத்துக்கொள்ள உரிமை உண்டா துறவிக்கு என்று வக்கீல் கேட்கும் போது 'இவையெல்லாம் பக்தர்கள் காணிக்கையாகக் கொண்டு தந்தவை. எனவே இவற்றை என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் மற்றவர்கள் தலையிட உரிமையில்லை' என்று அவர் கூறியிருந்தால் அந்தப் பதிலே எனக்குப் போதும். உண்மையும் அதுதான்.

அதைவிட இன்னும் ஒருபடி மேல் -- அவருடைய வழக்கப்படியே 'இதெல்லாம் என்ன விசாரம்? முதலில் இந்தக் கேள்வி கேட்பவன் யார் என்று உனக்குள்ளேயே தேடு. அதைக் கண்டு பிடிக்கத்தான் நீ வந்தாய். வந்த வேலையைப் பார்' என்று சொல்லியிருந்தால் எனக்குக் குஷி.

ஆனால் அவர் என்ன பதில் சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்துப் பார்க்கலாமேவொழிய அப்படித்தான் அவர் சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்ப்பது அர்த்தம் இல்லாதது.

ஆனால் அவர் சொன்ன பதில் அவருடைய தீவ்ர ரசிகன் என்ற விதத்தில் எனக்கு ஏமாற்றமே. ஏமாற்றம்தானேவொழிய அவர் குற்றம் செய்தார் என்று சொல்வதற்கு அங்கு இடமில்லை. ஏனெனில் அவர் என்ன பதில் சொல்லியிருந்தாலும் சொத்து அவருடையது. அதுதான் உண்மை. ஸ்ரீரமண மஹரிஷி என்ற வியக்திக்காக வந்தவைதான் அவையெல்லாம். அவை வந்து சேர்ந்த சொத்துகள், அவர் ஒரு நாளும் சொத்து சேர்க்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

ஆனால் அவர் பதில் ஏன் ஏமாற்றம் தருகிறது என்றால் எங்கோ சுத்தி வளைத்து அதிவர்ணாஸ்ரமி என்ற கருத்தைக் கொண்டுவந்து, அதனால் தாம் துறவி என்ற வகையில் சேராதவர் என்று வாதம் செய்து, அது மட்டுமின்றி, அதிவர்ணாஸ்ரமிகள் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளலாம், சொத்து சேர்க்கலாம், குழந்தை குட்டியோடு இருக்கலாம் என்றெல்லாம் வாதம் செய்வது எனக்கு ஸ்ரீரமணர் என்ற முழு ஆளுமை தருகின்ற ஏமாற்றம். காரணம் இவ்வாறு வக்கீல் வாதத்திற்காக ஏற்பட்டது அன்று அதிவர்ணாஸ்ரமி என்ற கருத்தாக்கம்.

அதி உன்னதமான நிலையில் இருக்கும் ஆன்மிகப் பக்குவம் பெற்ற பெரியோர் துறவிகளில்தான் காணக் கிடைப்பர் என்று இல்லை; கிருஹஸ்தனாகக் கூட இருக்கலாம்; அல்லது ஆசரமம் ஏதிலும் வகைப்படாதவனாகவும் இருக்கலாம்; புற வாழ்நிலைகளைக் கொண்டு ஒரு ஞானியை எடை போட முடியாது -- என்று விளக்குவதற்காக சாத்திரங்கள் சொல்லிப் புரிய வைக்கும் முறை இது.

அதை அவர் தமக்கான சொத்துகளுக்கான உரிமையை வாதாடி ஜெயிக்கப் பயன் படுத்தும் போது அங்கு திறமையான வக்கீல்தான் இருக்கிறாரேவொழிய நான் பார்க்க விரும்பும் ஸ்ரீரமணர் இல்லாது போய்விடுகிறார். அதைத்தான் நான் ஏமாற்றம் என்று குறிப்பிட்டேன்.

இந்த 'அதிவர்ணாஸ்ரமி' என்ற வாதம் சம்பந்தமான ஏமாற்றம் எனக்கு இவரிடத்தில் மட்டுமன்று. ஸ்வாமி விவேகாநந்தரிடத்திலும் ஒரு தருணத்தில் ஏற்படுகின்ற ஒன்று. அதாவது சிகாகோ சென்று பேசிய ஸ்வாமிகள் பேச்சு முடிந்ததும் உணவு அருந்தும் நேரத்தில் விழாத் தலைவர், 'உங்களுக்கு என்ன உணவு வேண்டும்?' என்று கேட்கும் போது, 'எனக்கு மாட்டுக் கறி உணவு தருக' என்று கேட்கிறார். அதைக் குறித்து அவரிடம் சென்னையில் உள்ளவர்கள் கேள்வி எழுப்பும் போது அவருடைய பதில், 'நான் அதிவர்ணாஸ்ரமி, பரமஹம்ஸ எனப்படும் துறவு வகையைச் சேர்ந்தவன். என்னை உணவு வழக்கங்கள் கட்டுப் படுத்தாது' என்பது.

அவர் பேசியதெல்லாம் பரம ஞானம். எழுத்தெல்லாம் எதிர்காலத்திற்கு ஹிந்து மதத்திற்கான பேருபகாரம் -- உண்மை. ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சி எனக்கு ஏமாற்றம்தான் தருகிறது. ஒரு ஹிந்து மத ஆசாரியர் ஹிந்து மதத்தைப் பற்றிப் பேசப் போன இடத்தில் மாட்டுக் கறி உணவு வேண்டும் என்று கேட்பதும், சொந்த நாட்டினர் கேட்டால் 'நான் அதிவர்ணாஸ்ரமி; நீ வேண்டுமானால் சைவச் சாப்பாட்டிற்கு வேண்டிய பணமும், செய்து போட ஆளும் அனுப்பு' என்றபடி பதில் சொல்வது எனக்கு ஒப்பாத ஒன்று.

வெள்ளைத் துணி போல் பரந்து விரிந்த அவருடைய மகத்துவங்களை எடுத்துக்கொண்டு போயேன். ஏன் இந்தச் சிறு விஷயங்களைக் கவனம் செலுத்துகிறாய்? என்று நீங்கள் சொல்வீர்கள். நியாயம். உங்கள் பேச்சு சரியே. ஆனால் எனக்கு நான் கருதிப் போற்றும் லட்சிய ஆதர்சங்களிடம் இப்படிப்பட்ட தருணங்கள் ஏமாற்றம் தருகின்றன. ஸ்ரீரமணர் விஷயமும் இப்படியே. ஸ்வாமி விவேகாநந்தர் சரிதத்திலும் ஒரு கட்டத்தில் அவருடைய சென்னை திருவல்லிக்கேணி சிஷ்யர்களின் குடுமியும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஊர்த்வபுண்டரமும் ஹிந்து மத ஆசாரியரிடமிருந்து கிண்டலை வரவழைக்கும். ஆனால் குடுமியுடன் கூடிய விபூதி அவ்வாறு எந்தக் கிண்டலையும் வரவழைக்காது. இதெல்லாம் சில்லரை விஷ்யங்கள் என்று ஒதுக்கிவிட்டுத்தான் அவர்கள் கூறிய உபதேசங்களைப் படிக்கிறோம். ஆனால் விவேகாநந்தரின் உபதேசமே ஓரிடத்தில் கூறுகிறது -- ஒரு மகானிடம் அவருடைய மகத்தான தருணங்களைக் கவனிப்பதோடு மிகச்சிறிய விஷய்ங்களிலும் அவர் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறார் என்று பார். சிறு விஷ்யங்களில் ஒரு மகான் நடந்து கொள்ளும் விதத்தில்தான் அவருடைய greatness அடங்கியிருக்கிறது -- என்று.

வேதம் வேதாந்தம் எல்லாம் இருக்கட்டும். முதலில் 'நான் யார்?' என்பதைப் பார் - என்றபடியாக நேரடியான விசாரமே போதும் என்று துணிச்சலாக அடிக்கும் ஸ்ரீரமணரின் குரல், ஜாதி வித்யாசங்கள் பற்றிக் கேட்டால் எப்பொழுதும் பின்னடைந்துவிடுகிறது.

கேள்வி கேட்பவனையே 'யார் கேட்கிறது?' 'யாருக்குக் கஷ்டம்?' 'அது உன்னபிப்ராயம்' 'நீ ஏன் அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறாய்?' என்றபடி புரட்டிப் போட்டு கேட்டவனைத் திக்குமுக்காடச் செய்து அனுப்பிவிடுகிறார். ஆனால் இந்த மாதிரியான பேச்சு வக்கீல் 'உங்களுக்குச் சொத்தை மாற்றும் உரிமை இருக்கிறதா?' என்று கேட்டபோது வரவில்லை. அப்பொழுது 'நான் துறவி என்று உனக்குச் சொன்னேனா?' 'அதிவர்ணாஸ்ரமி' 'அதிவர்ணாஸ்ரமி கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம், குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளலாம், சொத்து வைத்துக் கொள்ளலாம்' - இப்படிப்பட்ட வாதம்.

உதாரணத்திற்கு ஜாதி வித்யாசங்கள் 'நான் யார்? என்ற விசாரத்தில் ஆன்ம தர்சனத்திற்குத் தேவையா? ஜாதி வித்யாசங்களைக் கைவிட்டு விடலாமா? என்று ஒருவர் கேட்டதற்கு அவர் கூறும் பதில் --

D.: Is discovery of the Self dependent on the observance of caste rules? Or should we flout them?

M.: Not in the beginning. Observe them to start with. Caste-rules serve as a check on the vagaries of the mind. It is thus purified.

(Talks with Sri Ramana Maharishi என்னும் நூலில் 238ஆவது பேச்சில் வரும் பகுதி -- http://bhagavan-ramana.org/ramana_maharshi/books/tw/tw238.html )

புரியவில்லை. மனத்தின் அலைச்சல்களை ஜாதி வித்யாசங்களை அனுஷ்டிப்பது என்பது எப்படித் தடுத்து நிறுத்தும்?

அதாவது பெரும் விசாரம், ஞான மார்க்கம் என்றெல்லாம் மகா ஞானிகளாகப் பேசுவோரும் தங்கள் வாழ்க்கையில் தங்களின் பிறந்த சூழ்நிலைகளால் உருவான பேர்வழிகளாகவே தொடர்ந்து இருந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்கள் பேசுவதெல்லாம் கருத்தாக்கங்கள் அவ்வளவே. அந்தக் கருத்தாக்கங்களால் நமக்குச் சில சமயம் சில தெளிவுகள் கிடைக்கின்றன. அதை வைத்துக்கொண்டு நாம் அவர்கள் பேசும் கருத்துகளின் வாழ்வியல் வடிவமாகவே அவர்கள் இருக்கின்றார்கள் என்று நினைப்பது ஏமாற்றத்தில்தான் கொண்டு போய் விடுகிறது.

இது அவர்களின் குற்றம் அன்று. பெரும் ஆன்ம ஞான நிஷ்டை என்பதெல்லாமும் மனம், மூளை, உடல் என்ற சூழ்நிலைக்குள் நடக்கின்ற விஷயங்கள்தாம். அதைக் கடந்து, இதைக் கடந்து, அஹங்காரத்தைக் கடந்து, அந்தக்கரணங்களைக் கடந்து என்றபடியான அனுபவங்களும் மனத்தில், மூளையில் நிகழ்வனவே. எந்த எண்ணமும் தோன்றாத, அதாவது ஸ்ரீரமணர் பாணியில் சொல்வதாய் இருந்தால், 'நான் என்பது புறப்படாத நிலை' என்பதெல்லாம் இதே சூழ்நிலையில் அகத்தில் உணரப்படுவதேயாகும். என்ன அந்தக் கணத்திற்கு சதா விவரணைகளாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பது சற்று நிற்கிறது. பின்பு இயங்க ஆரம்பித்ததும் பழைய ஆள்தான் இருந்தபடி இருக்கிறான். ஆனால் அவன் சொல்கின்ற கதை 'நான் அந்த நிலையில் இருந்தேன்; இந்த நிலையில் இருந்தேன்' என்பதாக ஆகும்.

All just fabrications of the Narration.

The Narration stopped; the Narration began and the old Bio-data continues.

ஸ்ரீரமணர் என்பது அந்தக் கதைக்கு நாம் அளிக்கும் பெயர். ஆனால் இருப்பதென்னவோ அதே பழைய வேங்கடராமனேதான். அதனால்தான் வாழ்க்கையின் Important and terminal moments கட்டங்களிலெல்லாம் ஆஜராவது வேங்கடராமனாகவும், ஆச்வாசமாக உரையாடும் பொழுது ஆன்ம விசாரமாகவும் அமைகிறது.

ஆர்யசமாஜி ஒருவர் சமுதாய சீர்திருத்தமான ஜாதி வித்யாசங்களைக் களைதல், ஆச்ரமத்திலாவது, மஹரிஷிகளின் சூழலிலாவது, என்ற பிரச்சனையை விடாது எழுப்பிப் பரிதாபகரமாகத் தோற்றுப் போவதைத்தான் அவருடைய உரையாடல் 507 காட்டுகிறது.

D.: Should there be distinction of castes? M.: Who is it that sees such distinction? Find it out. D.: I find that it is observed in this Asramam. Probably without the approval of Sri Bhagavan others observe it here.

M.: Who are you that speak of others, etc.? Did you notice others , etc., in your sushupti ^[?]?

D.: I am the individuality here. I may not see others in my sleep but I see them now.

M.: No doubt you do. But the one who sees now and the one who did not see in sleep are you only - the same individual. Why should you notice differences now and be troubled? Be as you were in sleep.

இருந்தாலும் ஆர்யசமாஜி அன்பர் விடுவதாயில்லை --

D.: Brahman is equal to all. There cannot be any distinction there.

Caste-distinction is against the highest principle.

M.: Why do you drag in Brahman? He has no grievances. Let him who has grievances pursue the matter.

D.: You are a Mahatma. You cannot admit castes. But how do the people here enforce such distinctions?

M.: Did I tell you that I am a Jnani ^[?] or amahatma ^[?]? You are saying it yourself. Nor did I make a grievance of this caste affair.

D.: Paramatma is the same in all. M.: Why do you bring in all these names? They can take care of themselves. They do not require your help.

6D.: Mahatma Gandhi also admits equality… M.: Gandhi is not here. D.: Aurobindo does not approve of castes. Do you approve of them?

M.: As for Aurobindo, you ask him. As for my opinion, how does it matter to you? How will it be of use to you? Have you got any opinion on the matter? That alone will affect you, not the opinion of others.

ஒரு artful dodging என்பதைத்தான் மஹரிஷிகளின் இந்தப் பதில்களில் காணமுடிகிறது.

மஹரிஷிகள் டாட்ஜ் செய்கிறார் என்பதைவிட, அவருடைய existential predicament அப்படிப்பட்டது என்பதைத்தான் இது காட்டுகிறது.

பெரும் ஞானாகார நிலை, யோக தர்சன நிலை, சமாதி நிலை என்றெல்லாம் இயற்கைக்கு அப்பால் எங்கோ அகன்று சென்றுவிட்டாற்போல் பேசுவதெல்லாம் அதே இயற்கைக்குள் இருந்தபடியே செய்யும் Pious Imagination அன்றி வேறில்லை. பழைய ஆள் இருந்தபடியேதான் இருக்கிறார்.

ஆனால் அவர் சொல்லுகின்ற கருத்துகளை ஒரு தியரி என்ற அளவில் நாம் அணுகும் பொழுது அதனால் சில தெளிவுகள் ஏற்படுகின்றன. அதை விடுத்து அவர்கள் சொல்வதற்கு எல்லாம் அவர்களே சிறந்த உதாரணம் என்று, வாழ்வியல் மாதிரி என்று நினைத்தோமானால் ஏமாற்றமே மிஞ்சும்.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

தற்கால ஆன்மிகம் - 1

2011-10-02T00:14:00.000+05:30

பேசிப் பேசியே ஒரு ஜன சமுதாயத்தை உணர்ச்சிகள் பேதலிக்கச் செய்து வன்மத்தால் விகாரமாக்கிய ஒர்க்‌ஷாப்பைப் பார்க்க வேண்டுமா?

http://www.youtube.com/watch?v=eGhdX1SI3KY&feature=related

வன்முறை என்னும் குரங்கால் ஆட்டப்பட்ட கோமாளி இவர் என்றால், இவரை அசுர சக்திகள் ஆட்கொண்டு விட்டன என்றும் பாண்டிச்சேரியில் இருந்துகொண்டு தன் யோக சக்தியால் இவருள் புகுந்து கொண்டு தடுப்பதால்தான் ஏதோ நாசிக்களின் கொடுமை அந்த அளவிற்காவது கட்டுக்குள் வந்ததாய் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அரவிந்தர், அன்னை கூட்டணியின் கோமாளித்தனம், என்னவென்று சொல்ல?

இந்த அட்டை மீசை ஆளை நேரேயே போய்ப் பார்த்து இந்திய விடுதலைக்கு ஒப்பந்தம் இட்டுவந்த சுபாஷ் சந்த்ர போஸ், அவர் செய்த அவசரக் குடுக்கைத்தனம்!

மனிதன் அறிவைப் புறக்கணித்தால் என்ன நடக்கும் என்பதைத்தான் இதெல்லாம் காட்டுகின்றன.

***

உண்மையான கோமாளியாவது தான் மற்றவரைச் சிரிக்க வைக்க வேண்டும் என்று சேட்டைகள் செய்வான். ஆனால் பைத்தியக் காரக் கோமாளிக்கு எந்த வ்யவஸ்தையும் கிடையாது.

ஆனால் அது ஒரு பக்கம் என்றால் முக்கியமான கட்டத்தில் சுதேசி இயக்கத்திலிருந்து விலகி, தவம் யோகம் பயிலப் போகிறேன் என்று முடிவெடுத்து பாண்டிச்சேரிக்கு வந்து, (ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து கொடியாலம் ரங்கசாமி ஐயங்கார் முதற்கொண்டு ஆள் வந்தாய் விட்டதா என்று பார்க்க ஆள் அனுப்பும் படியாக வந்து சேர்ந்து) கடும் சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்திலெல்லாம் யோகம் என்று இருந்துவிட்டு உலகச் சூழல்கள் முற்றிக்கொண்டு வரும் வேளையில், எங்கோ ஒரு கோமாளி கிறுக்கு பிடித்து ஓரினத்தையே கொன்று குவிக்கும் வேளையில், அவன் மனத்திற்குள் யோக சக்தியால் புகுந்து, அப்படிக் கொல்லாதிருக்க வழிதேடாமல், காஸ் சாம்பரில் குழந்தைகள், கிழவர்கள் குப்பல் குப்பலாகக் குவித்து வைத்தபடி விஷவாயு புகுத்திக் கொல்லும் போதெல்லாம் ஒன்றும் செய்யாத யோக சக்தி,பிரிட்டன் மேல் அவன் படையெடுக்காதிருக்க மாத்திரம் அவன் உள்ளே புகுந்து அசுர சக்தி ஆவேசத்தை மாற்றிய Pious கோமாளித்தனத்தை என்னென்று சொல்வதென்றே உண்மையில் தெரியவில்லையே.!

இவர் ஒரு பக்கம். இவருக்குப் பக்கம் நின்று அன்னை சொன்னது நிஜம்மாகவே புரியவில்லை. தன் யோக சக்தியால் ஹாலில் இருக்கும் கொசுவையெல்லாம் விரட்டுவதாகக் கூறினார்.

***

ப்ரிட்டிஷ் காரர்கள் நிறைய தவறுகள் செய்தனர். ஆனால் மனிதர்கள் என்ற வகையில் நின்றவர்கள்.

ஹிட்லர் வெறி பிடித்த ஒரு பைத்தியக் காரன். அபாயகரமான கோமாளி. அவனை மனிதன் என்று சொல்லிவிட்டு நீங்கள் உங்களையும் மனிதர் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாது.

அதாவது ஓர் உதாரணம் சொல்லிப் பார்க்கலாம்.

ஹிட்லர் விடியற்காலையில் பனி விலகி கதிர் தடவும் வேளையில் ஒரு சாலையின் ஓரம் அழகான பச்சிளம் குழந்தையைப் பார்க்கிறான். அது ஒரு யூதக் குழந்தை என்று அவன் அறிய நேரிடுகிறது.

அதே போல் ப்ரிட்டிஷ்காரரில் ஒரு படு மூர்க்கனான மிலிடரி ஆபீஸரும் ஒரு குழந்தையைப் பார்க்கிறான். இந்தியக் குழந்தை என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

ஹிட்லரின் ரியாக்க்ஷன் -- அந்தக் குழந்தையை அதுவரை காஸ் சாம்பரில் போடாத ஆபீஸரைச் சிறையில் அடைத்துச் சித்திர வதை செய்வான்.

மோசமான ப்ரிட்டிஷ் ஆபீசர் ஒரு ரியாக்க்ஷனும் இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருப்பான்.

இதுதான் வித்யாசம்.

***

சுபாஷோ, குடுகுடுன்னு போனான் குடுமியைச் சிரைச்சான்னு ஹிட்லரைச் சந்தித்து அவனை ஏதோ ஒரு உலகத் தலைவராக தார்மிக அங்கீகாரம் கொடுத்தது வேற என்னன்னு சொல்றது.

***

சுபாஷ் போஸின் நல்ல அம்சங்கள் நானும் அறிவேன். உண்மையில் காந்தி ரீதியான வழியை விட சுபாஷின் பந்தா என்னைக் கவர்ந்த ஒன்று. ஆனால் அது வேறு. இந்த விஷயத்தில் சுபாஷ் பண்ணிய blunder வேறு.

***

The Nazi formations were trained to vent fury and sow terror -- to break up meetings of opponents, to administer beatings, provoke street fights, stage riots, mutilate bodies, kick in skulls. These were the methods by which Hitler proposed to make his nationalism, his socialism, and his promises to every group come true.

The method was brute destruction, and from the beginning the Nazis presented it to the country as such, with little attempt at apology or cover-up. In this regard, Hitler himself was the most eloquent party symbol: wild-eyed, gesticulating, raving -- contorted by a frenzy to kill and avidly explicit about it.

(pp 187, The Ominous Parallels, Leonard Peikoff )

நாசிஸம் பற்றி ஆழமாகவும், துல்லியமாகவும் மிகவும் தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது பொதுவான மன ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது. ஏனெனில் சிலர் கற்பனை செய்து கொள்வது போல் அது ஏதோ ராஜதந்திரமோ, அல்லது சமய சந்தர்ப்பவாதமோ, அல்லது வலிமையுள்ளவன் சாம்ராஜ்யத்தைப் பிடி என்ற கண்மூடித்தனமோ அன்று. மிக மிக நிதானமாக, நன்கு தெரிந்து மனித குலத்தின் மேல் பரிச்சோதனையாகக் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட 'மானிடப் பரிசோதனை'. ஏன் மானிடப் பரிசோதனை என்று சொல்கிறேன் என்று பார்க்கிறீர்களா? என்ன செய்தால் மானிடன் தன் சுதந்திர உணர்வு தூள் தூளாகி அவன் உள்ளத்தாலும், செயலாலும் சொன்னபடி செய்யும் ரோபோவாக ஆவான் என்று செய்யப்பட்ட சோதனை. அந்தச் சோதனையின் பிரதான அங்கம் 'மனிதப் பிராணிகளின் குவிப்பு முகாம்'. உலகத்தில் எந்த ஒரு பைத்தியக் காரக் கொலைகாரனாவது சிறிதும் தன் நோக்கம், தன் எண்ணம் என்பதை உரக்கக் கூவி ஊர் உலகெல்லாம் அறிய உரைத்துவிட்டுச் செய்தவன் உண்டு என்றால் அது இந்த அட்டை மீசைச் சைகோ கோமாளிதான். நம்ப முடியவில்லை என்பது நம்முள் ஊடுருவி நிற்கும் மானிடத்தைக் காட்டுகிறது. ஆனால் ஒரு விதத்தில் அரவிந்தர் கூறியது சரி. அவனைப் புரிந்து கொண்ட எவருமே அவனை மனிதனாகச் சொன்னதில்லை. மானிடத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவர் அசுர சக்தி ஆவேசம் புகுந்துவிட்ட பைத்தியக்காரன், கொடூர உள நோய் பிடித்தவன் என்றார். ஃப்யூரர் என்ன சொன்னாலும் அது சரி என்ற ஜெர்மனின் பெரும்பான்மை மக்கள் அவரை புத்துலகச் சிற்பி என்றும், அவர் நோக்கத்திற்குத் தங்கள் அனைத்தையும் தியாகம் செய்தல் கடமை என்றும் கருதினர்.

***

கம்யூனிஸ்டுகள் தாங்கள் கருதிய நோக்கமே வேறு மொழியில் ஃப்யூரரால் அமுல்படுத்தப் படுவதாகக் கருதினர். அதாவது சிறைக்குச் செல்லாத கம்யூனிஸ்டுகள்.

***

ஹிட்லரை இந்த அளவுக்கு ஆக்கியது யார்? அந்த மக்களேதான். தங்கள் அறிவுக்குப் பகை என்று தெரிந்தும் தங்கள் வாழ்வுக்குத் துணை என்று இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டார்கள்.

"We are now at the end of the Age of Reason" Hitler declared to Hermann Rauschning. "The intellect has grown autocratic, and has become a disease of life."

...................

What should men appeal to for guidance once the intellect has been rejected?

"We must distrust the intelligence and the conscience," states Hitler, "and must place our trust in our instincts."

"Trust your instincts, your feelings, or whatever you like to call them" says Hitler.

"At a mass meeting", says Hitler to Rauschning, "thought is eliminated. And because this is the state of mind I require, because it secures to me the best sounding-board for my speeches, I order everyone to attend the meetings, where they become part of the mass whether they like it or not, 'intellectuals' and bourgeois as well as workers. I mingle the people. I speak to them only as the mass."

"People set us down as enemies of the intelligence," declared Hitler. "We are. But in a much deeper sense than these conceited dolts of bourgeois scientists ever dream of."

------------

"When I hear the word 'culture' said Hanns Johst (President of the Reich Theater Chamber), in an immortal line, "I slip back the safety-catch of my revolver"

(pp46,47,48 The Ominous Parallels, Leonard Peikoff)

Only in miserable ignorance a man can afford to compare Hitler with other dictators.

***

ஸ்ரீஅரவிந்தர் ஹிட்லரின் உள்ளுக்குள் யோக சக்தியால் புகுந்து பிரிட்டன் மேல் படையெடுக்கும் முடிவை மாற்றிக் கொள்ளுமாறு செய்தார் என்பது பயஸ் கோமாளித்தனம் என்றால், பழம் புராணங்கள், அருளாளர்கள், ஆன்மிகச் செல்வர்களின் வாழ்க்கையில் நடந்த அதீத நிகழ்வுகள் இதெல்லாம் மட்டும் ரொம்ப அறிவுக்கு உட்பட்டதா? கோமாளித்தனம் அற்றதா? அப்பொழுது இதை நோண்டினால் அதையெல்லாம் ஆதியோடந்தமாக நோண்ட வேண்டாமா?

இந்தக் கேள்வியில் ஒரு நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிறந்த போது அவரை நள்ளிரவில் தலையில் எழுந்தருளப் பண்ணிய வசுதேவனுக்கு ஆறு விலகி வழிவிடலாம். அது புராணம். பரம்பொருளுக்கு இயற்கை பணிகிறது என்றெல்லாம் புரிந்து கொள்ளத் தெரிந்த நாம் ஏன் நம் காலத்தில் இருந்த ஸ்ரீஅரவிந்தர் சொன்னால் மட்டும் ஏளனமாய் நினைக்கிறோம்.?

பூம்பாவை உயிர்தெழப் பண்ணியது இயற்கை நிகழ்வா? இன்னும் எவ்வளவு அடுக்கலாம், சாக்தம், சைவம், வைணவம் என்று வித்யாசமின்றி.

சரி இங்குதான் இப்படி என்றால் மற்ற மதங்களிலும் எவ்வளவு இருக்கிறது இது போல்?

யோகிகள் எல்லாம் பொய் சொன்னார்களா? சித்தர்கள் எல்லாம் செய்தது சும்மா பம்மாத்தா? உலகின் பல மூலைகளில் பல காலங்களில் இருந்த மகான்கள் பலரும் அதீதமான நிகழ்வுகளை நிகழ்த்திக் காட்டவில்லையா?

உண்டுதான். அதற்காக எந்த யோகி வந்து என்ன சொன்னாலும், எந்த அருளாளர் வந்து என்ன சொன்னாலும் 'அது எல்லாம் உண்மையாக இருக்கும். நாம் யார் அதை எல்லாம் கேள்வி கேட்பதற்கு? கேலி பேசுவதற்கு?' என்ற சிந்தனை வளர்ந்தால் என்ன ஆகும்?

நம் காலத்திலேயே ஒருத்தன் பக்தர்களைத் தவக்களை மாதிரி குதிக்க வைக்கிறான் பப்ளிக்கில். கேட்டால் குண்டலினியை எழுப்புகிறேன் என்கிறான். இதெல்லாம் சுத்தப் புரட்டு என்று எப்படிச் சொல்வீர்கள்?

நீங்கள் இது உங்கள் நம்பிக்கை என்றால், அவர்கள் அது தங்கள் நம்பிக்கை என்பார்கள். ஆக மொத்தம் நாளாவட்டத்தில் உண்மை பொய் என்பது மத விஷயங்களில் கண்டு பிடிக்காமல் போய், நியாய் உணர்வுகள் மழுங்கிப் போக, என்ன செய்தாலும் மதப் போர்வையில் தப்பித்துக் கொள்ள்லாம் என்ற நிலை உருவாகி மக்கள் வெறும் லோகாயதர்களாகவும், யாராவது சர்வாதிகாரி வந்தால் அவனுக்குப் பணியும் ஆட்டுமந்தைக் கூட்டமாகவும் அன்றோ ஆகிவ்டும்?

அப்பொழுது மட்டும் ஹா ஹா அறிவின் கம்பீரம் என்னாவது? மனிதனுக்கு அறிவு வேண்டாமா? மனசாட்சி இல்லையா? நல்லது எது கெட்டது எது என்ற விவேகம் வேண்டாமா? என்று பொங்கிப் பொங்கி ஆளுக்காள் எழுதினால் என்ன பயன்? (அந்த நிலையில் எழுதுவதற்காகவாவது ஆள் மிஞ்சுமா?) விஷமரத்தை நாமே நம் கையால் போற்றி போற்றி வளர்த்துவிட்டு பின்னர் அதன் பயனுக்கு மட்டும் அலறினால் கர்மம் விட்டுவிடுமா?

***

>>ரொம்ப நோண்டக்கூடாது<<<<<<<

இந்த அறிவுரையை நீங்கள் கேட்டிருக்கலாம்.

ரொம்ப நோண்டினாங்களே!

நம்மை மாதிரி இல்லாம இன்னும் தீவிரமாகவே நோண்டினாங்களே.

எப்போன்னு கேட்கிறீங்களா?

பழங்காலத்தில் முனிவர்களும் ரிஷிகளும் நம்மைவிட இன்னும் கறாராகவே நோண்டினாங்க.

மதம் என்னும் துறையில் ஏகப்பட்ட புளுகுகளும், தகிடுதத்தங்களும் அதிகமாகவே, இந்த யோக சக்தி, சித்திகள், அதீத ஆற்றல்கள், அறிவுக்குப் பொருந்தாத இயற்கையில் இயலாத அற்புத நிகழ்வுகள் பற்றியெல்லாம் நோண்டி என்ன முடிவு என்று வந்தார்களே.

இன்னிக்கு இருப்பதைப் போலவேதான் அன்னிக்கும் இருந்திருக்கும் போல இருக்கு.

சும்மா யோகத் திறமை, குண்டலினி, அந்தச் சக்கிரம், இந்தச் சக்கிரம், அந்தரத்துல பறந்தேன், ஆகாசத்துல போனேன்னு அள்ளிவிட்ட கதைகளையெல்லாம் என்ன யோக்யதை என்று அலசி ஆய்ந்துதானே பாதராயணராகிய வேத வியாசர் ஸ்ரீபிரம்ம சூத்திரங்கள் என்னும் வேதாந்த நெறியை நிறுவியதே.

அன்றிலிருந்து பல நூற்றாண்டுகள் வேதாந்தத்திற்கு முரண்படாமல் இருந்தால்தான் எதுவுமே மதத் துறையில் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் என்ற நிலைமை இருந்த வரையில் இந்தப் பம்மாத்துகளும், அக்கப்போர் அதிசய உடான்ஸுகளும், வாமிட் வருகின்ற அளவிற்குக் குமட்டுகின்ற அருவருப்புடன் கூடிய யோக சக்தி ஆரூட சஞ்சாரங்களும் அவ்வவற்றின் யோக்கியதை என்ன என்று வேதாந்தம் விளக்கி வைக்கவும் மதம் என்னும் துறை அறிவு என்பதனோடு முரண்படாத நுண்கருத்தியல் மெய்ப்பொருள் தெளிதல் என்ற நிலைமை சிறந்து விளங்கியதே.

எனவே நோண்டத் தொடங்கியது நானன்று. ஸ்ரீ பகவத்பாத ஆதிசங்கர், அவருக்கும் முன்னிருந்த கௌடபாதாச்சாரியார், அவர்களிலிருந்து, ஸ்ரீராமானுஜர், ஆழ்வார்கள் என்றபடி அனைத்து வேதாந்திகளும் ஒப்ப முடிந்த முடிவாகக் கைக்கொண்ட நியதிகளை வைத்துத்தான் இந்த மாதிரி பயஸ் கோமாளித்தனத்தையும், ஆடு தலையாட்டும் நம்பிக்கைத் தனத்தையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறேன்.

நோண்டக் கூடாது என்று நீங்கள் எனக்குச் சொல்லவில்லை ஐயா! வேதாந்த தர்சன ஆசாரியர்களான ஸ்ரீஆதிசங்கரர், ஸ்ரீராமானுஜர் இன்னும் மகத்தான வேதாந்திகள் அனைவருக்கும் நீங்கள் நோண்டாதீர்கள் என்று சொல்கிறீர்களா?

வேதாந்த முரசு ஒலித்தால் போதும். புளுகு மூட்டைகளும், பொய்ப்பசப்பு ஆன்மிக மழுமழுப்புகளும் பற்றி எரியுமே!

***

ஓராளு சர்வாதிகாரி. மனிதர்கள் அனைவரும் மனத்தைக் கொன்றுவிட்டு, தான் பேசும் கூட்டத்தில் வித்யாசங்களே அற்ற மொத்த முண்டங்களாய் அமர்ந்து கேட்க வேண்டும். அதுதான் தான் காட்டப் போகும் லட்சிய உலகின் பயிற்சி என்கிறான்.

இன்னோராளு உலகின் பெருத்த கண்டங்கள் யுத்தத்தில் மோதும் போது, ஒரு மிருகத்தினும் இழிந்த வன்முறைக் கோமாளியைத் தான் தான் உள்ளே புகுந்து யோக சக்தியால் அடக்கினேன் என்கிறான்.

மற்றோராளோ என்னதுக்கு யோக சக்தி. நேரேயே போய் ஆளைக் கண்டுவிட்டு கூட்டு வச்சுக்கப் பார்க்கிறேன் என்று போகிறான்.

இதில் முதல்ல சொன்ன ஆளுக்குப் பரிந்து பேச யாரும் இப்ப முனைய மாட்டாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.

அதுக்கு முனைகிற அசடுகளும் உலகில் இருக்கு. அதாவது அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் கொடுமை நடக்கவே இல்லை. எல்லாம் கட்டுக் கதை. ஹிட்லர் சமத்து சக்கரைக் குட்டி. அவர் பாட்டுக்கு ஜர்மனியை உயர்த்தணும்னு பாடுபட்டாரு அவ்வளவுதான். அப்படீன்னு நடந்ததையெல்லாம் எப்படி மறுத்துப் பேசலாம்னு சால்ஜாப்பு, மழுப்பல் பண்ணித் திரிகிற கூட்டம். (இந்த முயற்சிக்குப் பேர்தான் Negationism)

ஆய்வாளர்களாலும், அறிவுலகத்தாலும் ஐயம் திரிபற அந்தப் பைத்தியக்காரனைப்பற்றி விண்டு விளக்கி வைக்கப் பட்டதாலேயும், மக்கள் விழித்துக் கொண்டுவிட்ட காரணத்தாலேயும் பூசி மொழுகல் ஜம்பம் சாயாததுனால ஹிட்லர் ஹிட்லர்தான்.

அவனை அப்படியே உணர்ச்சி பூர்வமாக ஏற்று அவன் பின்னால் சென்றுவிட்டு, அவன் மறைவுக்குப் பின்னர், மயக்கம் கலைய, ஐயோ என்ன கொடுமைகளை சித்தாந்த கிறக்கத்தில் செய்துவிட்டோம் என்று மனம் கவல்கின்ற ஜர்மானிய மனசாட்சி ஒரு பக்கம்.

சரி இந்தப் பைத்தியக்கார பஜனை இத்தோடு நிற்கட்டும். இதை ஏன் ஆரம்பித்தேன் என்பதற்குக் காரணம் உண்டு.

ஒட்டுமொத்தத்துல இந்தப் பேயரசுக்கு இலக்கே மனித ஜீவனின் சுதந்திர உணர்ச்சி.

தான் ஓர் ஆளுன்னு மனிதன் நினைக்கக் கூடாது.

'நானில்லை. அவன் வரமாட்டான். நம்பாதே' என்ற நடமாடும் பிணங்களாய் மனித சமூகம் ஆவதுதான் இந்த ஃப்யூரர் ஓவென்று ஊரெல்லாம் கேட்கும்படியாக அலறிய நோக்கம்.

சரி. இந்த ஆளு சொல்றதுக்கும், நம் காலத்துல ஜேகேன்னு ஓராளு, அதான் அந்த ஜிட்டு கிட்டு தான், அவர் சொன்னதுக்கும் என்ன வித்யாசம்?

நான் ஆ? பேசாத. நீ யாரு உண்மையில. என்னிக்கு உனக்கு இந்த நான் என்கிறதே போகிறதோ அன்னிக்குத்தான் உண்மையை உணர முடியும்.

இந்தத் 'தான்' என்பது என்ன?

Thought is the gap between the preceding thought and the succeeding thought.

இந்தப் பேச்சு அவர் பேசும் போதுதான் வசந்த விஹார்ல, 'சரி சரி எனக்கு ஜோலி இருக்கு. நான் கிளம்பறேன்னு' எழுந்துவந்துட்டேன்.

அதிமானச மகாசக்தி வந்து இறங்கணும்.

ஏ 'நானே' நீ முதல்ல இடத்தைக் காலி பண்ணு

என்கிறார் ஸ்ரீஅரவிந்தர்.

அரவிந்தர் என்ன சொன்னாரு? ஹிட்லர் என்ன பேசினாரு? ஜே கே என்ன ஆங்கிலத்துல மொழிந்தாரு? அப்படீன்னு பார்த்தா எல்லாம் ஒரே இடத்தை நோக்கித்தான் போவுது.

நான் அப்படின்னு ஓர் ஆளு இந்த மனுசாளுக்குள்ள உட்கார்ந்துகிட்டு, இந்தப் பெரிய மனுசாளுக்கெல்லாம் ரொம்பவே கடுப்பேத்துறான்.

அதான் இவிங்க பல குரல்ல, பல மொழியில அட்டாக் பண்றதெல்லாம் இந்த 'நான்' ஐ.

ஆனால் ஹிட்லரு பௌதிக ரீதியாக அதைச் செய்து காண்பித்ததால் முட்டாள்தனமும், மூர்க்கத்தனமும் கொடூரமுமாக இன வெறுப்பின் அஜண்டாவாக ஆகிப் பல்லிளித்தது.

மத்தவங்க சொன்னது ஆன்மிகத் தளம். அதுனால 'முதல்ல இதையெல்லாம் ஒட்டுக்க சேர்த்து ஒரு மூட்டையா கட்டினதே தப்பு' என்று சிலர் சொல்றதுலயும் ஒரு பாயிண்ட் இருக்கு.

சரி ஆன்மிக தளம்னு எடுத்துக்கிட்டாலும் அதுக்குன்னு யோக சக்தி மாயமந்திரம் என்றால் என்ன அர்த்தம்? அதுக்கும் பதில் சொல்ராங்க.

நோண்டறதா இருந்தா ஆதிலேந்து நோண்டு. அந்தக் கதையெல்லாம் சரிதான் என்றால் எங்க அரவிந்தர் சொன்னது மட்டும் தப்பா? எதுலயும் லாஜிக் வேனுமில்ல?

பழங்காலத்துல பார்த்தா வேதாந்திகள் இந்த விஷயத்தையெல்லாம் தீவிரமாகவே யோசித்து எது மெய் எது பொய் அறிவின் பிரமாணங்களில் எதுக்கு எவ்வளவு யோக்கியதை? என்று epistemological categorization and gradation பண்ணி வைத்திருக்கிறார்கள்.

சரி அந்த வேதாந்திகள் வாழ்க்கையிலாவது இந்த மாதிரி அதீத நிகழ்வுகள் சொல்லாம இருக்காங்களான்னு பார்த்தா, ம் ம் அங்கனயும் இந்தக் கதைகள் வருது. ஆனால் அந்த நிகழ்வுகளை அடிப்படையா வைத்து அந்த வேதாந்திகள் தங்கள் கருத்துகளை வளர்த்தெடுத்திருக்காங்களான்னு பார்த்தா..ம்ஹும் தடயமே இல்லை.

ஆனால் என்ன ஒன்று நாம் தான் இந்த விசாரத்துல தலையைப் பிச்சிக்கிறோம்னு இல்ல, அவங்களே அந்தக் காலத்துல இந்த மாதிரி விசாரப் பட்டிருக்காங்க என்பது ஆச்சரியம்தான். நமக்குச் சந்தோஷமும் கூட.

அதாவது பொதுமக்களுக்கு அந்தக் காலத்துல இருந்த பல பல நம்பிக்கைகளைக் குலைக்காமலேயே பெரியவங்க வித்வான்களுக்குன்னு வரும் போது விசாரத்தைத் தயவு தாட்சண்யம் அற்ற நுண்கருத்தியல் ஆழ்சிந்தனைத் துறையாக ஆக்கி வைச்சிருக்காங்க.

அதாவது ஏதாவது நம்பிக்கையைக் கைக்கொண்டு தங்கள் வாழ்க்கைக்கு ஓர் ஆதுரத்தை நாடும் பொதுமக்களுக்கு அவர்களின் ஈடுபாட்டிற்குத் தகுந்தாற்போல் புராணங்கள், அதீத நிகழ்வுக் கதைகள், அதாவது 'எதுவும் சாத்தியம் பயப்படாதே நம்பிக்கை கொள்' என்ற செய்திப் போய்ச் சேரும் படியாக.

அதுவே யாராவது கண்டிப்பா கறாரா தீரத் தெளிய எது உண்மைன்னு விசாரம் பண்ணுவேன்னா அவங்களுக்கு வித்வான்களின் கடும் அறிவு நெறிக் கோட்பாடுகளால் ஆன விசார மார்க்கம், இப்படி ஒரு பலமுக ஆன்மிகக் கல்வி அந்தக் காலத்திலிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும் உண்மைதான்.

ஆனால் அதையெல்லாம் காரணம் காட்டி இன்னிக்கு கார்ப்பரேட் குண்டலினிச் சாமியார்கள் தாங்க திரிச்சு விட்றதும் சுத்தமான அக்மார்க் சமாச்சாரம்தான் என்றால் என்ன பண்ணுவது?

இன்னொன்று. வேதாந்த நெறிதான் வித்வான்கள் உகந்தது. வியாசர் தொடங்கி ஸ்ரீஆதிசங்கரர், ஸ்ரீராமானுஜர் போன்ற பெரும் வேதாந்திகள் எல்லாம் உகந்தது; உண்மையில் அதுதான் மதம் என்பதே. மற்றவை எல்லாம் சும்மா ஒளா ஒளா என்றால் அப்பொழுதும் ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நிகழ்வுகள் பண்டைக் காலத்துலதான்னு இல்லை; நம்மில் சிலர் பலர் வாழ்விலும் கூட ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

அதாவது அறிவினால் சிறிதும் விளக்க முடியாத ஆனால் உண்மை நிகழ்வுகள் நடந்திருக்கலாம்.

நாம் யாரும் எந்த மடத்துக்கும் தலைவர் கிடையாது. எந்தப் புகழ், பணம், படாடோபமும் இல்லாத நம் அன்றாடச் சூழலிலேயே அறிவின் நிரூபிக்கப்பட்ட வழிமுறைகளுக்கு அடங்காத அதீத நிகழ்வுகள் இன்று மட்டுமன்று எவ்வளவோ காலமாக எத்தனையோ இடங்கள் உலகம் முழுதும் நட்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

நம்மிலும் பலரைத் தனியாகக் கேட்டால் 'ஆமாம் சார், ஒரு நிகழ்ச்சி பாருங்க. இப்பவும் எனக்கு எப்படீன்னு புரிஞ்சிக்க முடியலை. நீங்க நம்புவீங்களோ மாட்டீங்களோ, எனக்கு நடந்ததுனால என்னால இல்லைன்னு சொல்ல முடியலை' என்று சொல்லும் நிகழ்வுகள் உண்டுதானே!

அப்படியென்றால் இந்த மாதிரி நிகழ்வுகளை எப்படி விளக்குவது? எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? இந்த மாதிரி நிகழ்வுகளைக் கண்டுகொள்ளாமலேயே நம் நுண்மாண் நுழைபுலம் மிக்க அறிவுத் தன்மை எத்தனை நாள் காணாக்கண் இட்டிருக்க முடியும்?

கொஞ்சம் தெளிவா குழப்பிட்டேனோ?

***

ஏன் மற்றவரைச் சொல்ல வேண்டும்? ஏற்கனவே ஒரு குருவிக்கும் எனக்கும் நடந்த என்கவுண்டர் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன்.

http://thiruvarangan.blogspot.com/2009/10/9.html

என்னய்யா பெரிய விஷயம்? குருவி ஒன்று தன் குஞ்சு கீழே விழுதுவிட்டது என்னும் போது வழிமறித்தது. அவ்வளவுதானே. என்ற பதில் வரலாம்.

ஆனால் ஒரு சின்ன பறவை முன்பின் பழகியறியாத மனிதனிடம் தன் குஞ்சுக்காகக் காலின் முன் அரைவட்டம் அடித்தபடி மறிக்குமானால், நான் கற்ற அறிவியல் அங்கு எனக்கு அதனை விளக்கவில்லை.

The problem is it is trying to communicate in urgency.

அதை நான் மீறி ஒரு பேப்பரைச் சுருட்டி அப்புறம் தள்ளிவிட்டுப் போய்விட முடியும்.

அதன் முன்னால் நான் பூதாகாரமான மிருகம்.

அதுவும் மிருக நியதிகள் எல்லாம் வைத்து அதனால் அனிச்சை உணர்வால் கணிக்க முடியாத மனிதன்.

என்னிடம் வந்து அது ஏதோ தெரிவிக்க விழைவதே என்னால் புரிந்து கொள்ளக் கஷ்டமாக இருக்கிறது.

நான் என்னை மனிதன் என்றும் அதனைச் சிறு புள் என்றும் வகைப் படுத்தி உணர்ந்தால் போல் அது என்னையும் தன்னையும் வகைப் படுத்தி உண்ர என்ன வாய்ப்பு? முதலில் அவ்வளவு தகவலகளை ப்ராஸஸ் பண்ண ஏது அங்கு மூளைப் பொருள்?

ஆனால் என் புரிதலின்படி அது என்னை நிலைமையை உணர்ந்து திரும்பிப் போகும்படி செய்துவிட்டது. இத்தனைக்கும் வளர்க்கும் பறவையும் அன்று.

அதற்கு நாங்கள் செய்த ஒரே நல்லது அதன் கூட்டைக் கலைக்காமல் இருந்ததுதான்.

மற்ற சில நிகழ்வுகள் அதீதம் என்று வகைபடுத்த வேண்டியது சிலது உண்டு எனினும் நான் சாதாரணமாகத் தோன்றும் இதனையே உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

ஒரு குருவியினால் அதனினும் பன்மடங்கு வடிவம் கொண்ட ஒரு மனிதனிடம் தன் துடிப்பு சிறகு அசைவுகள் ஆகியவற்றின் மூலம், அவன் உள்ளத்தில் 'இது நம்மை மீண்டும் உள்ளே சென்று விடுமாறு வேண்டுகிறது. நாம் எடுக்கப் போகும் சைகிளின் ஹாண்டில் பாரில்தான் கூட்டிலிருந்து கீழே விழுந்த அதன் குஞ்சு ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. அது பறந்தபின்னர் எடுத்துக்கொள்ளலாம்' என்று நான் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் ஒரு குருவி தகவல் பரிமாறுகிறது.

நானறிந்த தகவல் பரிமாற்ற முறைகள் எதுவும் அங்கு செல்லுபடியாகவில்லை. அந்த மொழியும் எனக்குத் தெரியாத மொழி. அப்பொழுது அந்தக் கணத்தில் எந்த syntax மூலம் நான் அந்த மெஸேஜைப் புரிந்து கொண்டேன்?

அப்படியொரு சிறு குருவி முறையல்லா முறையில் அதாவது நானறியா முறையில் நேரடியாக என் உள்ளத்திற்குத் தெரிவிக்கும் என்றால், ஏன் ஒரு யோகி தன் தீவிர உள்ளப் பயிற்சியால் மற்ற ஒரு கொடூரனின் உள்ளத்தோடு நேரடித் தொடர்பு கொண்டிருக்க முடியாது?

இந்தக் கேள்வி கேட்டதாலேயே அறிவுலகம் என்னைப் பகிஷ்கரிக்கும் என்றால் அப்பொழுது அறிவுலகத்திற்கென்று சில மத நம்பிக்கைகள் உள்ளனவா?

ஆனால் இந்தக் கேள்வியை அனுமதித்தால் என்ன அபாயம் என்பதையும் நான் அறிவேன்?

யார் வேண்டுமானாலும் வேஷதாரிகள், ஏமாற்று வேலைக் காரர்கள் யோக சக்தி என்று சொல்லி விடும் புளுகுகளை எப்படிப் பிரித்தறிவது? விமரிசிப்பது?

யாராவது நான் தான் என் யோக சக்தியால் வர இருந்த அரிக்கேனைத் தடுத்து நிறுத்தினேன் என்றால் அதை மறுக்க அடிப்படை என்ன?

அதாவது அதீத நிகழ்வுகள் என்பன சுத்தமாக இல்லவே இல்லை என்று சொல்ல முடியுமா? இதற்கு அவரவர் மனசாட்சி பொதுவாகத் தாம் சந்தித்த நிகழ்ச்சிகளே தடயங்கள்.

ஆனால் அவை தடயங்களே ஒழிய அந்தத் தடயங்களை வைத்து எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? அவற்றை எந்த பிரமாணங்கள் கொண்டு நிச்சயப் படுத்திக் கொள்வது?

அப்பொழுது அங்கும் அறிவியல் அணுகுமுறைகள்தாம் நமக்கு அந்த மாதிரியான நிகழ்வுகளின் வாஸ்தவங்களை ஆய்வு அடிப்படைகளாகக் கொண்டு விளக்கங்கள் தரமுடியும். இல்லையெனில் உண்மை எது போலி எது என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் பொய்களின் பண்ணையாகிவிடும்.

***

ஒரு குருவிக் கதைக்கும் அரவிந்தர் சொன்னதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? குருவி நிகழ்ச்சி ஒரு சின்ன கம்யூனிகேஷன். அவ்வளவுதான் என்று இதைத் தள்ளுபடி செய்தாலும் செய்யலாம். நான் செய்தது ஒரு வேளை அரவிந்தர் சொன்னதுக்கு credibilityக்கான சாத்தியம் இப்படிச் சொல்லிப் பார்த்தா இருக்குமோன்னு முயற்சி பண்ணினேன். அதற்குமேல் இந்த யோசனைக்குப் பொருள் இல்லை என்பது சரியே.

அதாவது Reality is not flexible.

***

யோகம் என்பது சிறந்ததில்லையா? வேதாந்தம் சிலருக்கு விளங்கலாம். அதற்குப் போதிய திறமை இல்லாதவர்கள் அதற்கான மனப் பயிற்சி அடைய என்பதற்காவது யோகம் முக்கியமானது அல்லவா? என்ற கேள்வி எழக்கூடும்.

யோகம் என்பது ஒரு நல்ல சிறந்த துணை நெறி என்பதை அனைவரும் ஏற்கின்றனர்.

ஆனால் அதற்கென்று Independent epistemological status கிடையாது என்பதுதான் வேதாந்திகளின் முடிபு.

I think you will be able to appreciate the golden difference between Yoga as an aid and a utility and Yoga as an epistemic valid approach.

வேதாந்தம் என்பதை அளவுகோலாகக் கொண்டு மதத்துறையில் நெறிப்படுத்திக் கொள்ளுதல் என்பது கிட்டத்தட்ட கடந்த ஈராயிரமாண்டுகளாக ஆகம வேதாந்த சமரஸம், சித்தாந்த வேதாந்த சமரஸம் என்ற முறையில் நடந்து வருவதைக் காணலாம்.

கல்வி கற்றவர், கல்லாதவர் என்ற பாகுபாடின்றி அனைத்து மக்களுக்கும் சென்று சேர வேதாந்தக் கருத்துகளைக் கொண்டு சென்ற மக்கள் இயக்கம் தான் புராணம் போன்ற முயற்சிகள் எல்லாம்.

ஆகமங்கள் பிரதேச பாஷைகளுக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்து பொது ஜன மதக் கல்வியைப் பெரும் அளவு முன்னெடுத்துச் சென்றுள்ளது.

அரவிந்தர் யோகத்தில் பெரும் அதாரிடியா? அவர் சொன்னதை வைத்துக்கொண்டு யோகத்தைக் கணக்கிடலாமா? நியாயம்தான். ஆனால் ஸ்ரீஅரவிந்தரைப் பொறுத்த வரையில் நான் மிகவும் ஜாக்கிரதையாகப் பேச வேண்டியவனாய் இருக்கிறேன். காரணம் யோகத்தில் அவருடைய சான்றாண்மையைக் குறைத்து மதிப்பிட என்னால் இயலாது.

முதலில் அந்தத் துறையில் அதற்கான யோக்கியதை எனக்குக் கிடையாது. மேலும் அவருடைய ஆய்வுகள் வேதப் புலத்தில், நான் கண்டு வியப்பவை. சாவித்ரி படைப்பு, லைஃப் டிவைன், மற்ற இலக்கிய ஆக்கங்கள் பிரமிப்பூட்டுபவை.

***

ஸ்ரீ அரவிந்தரையும், அன்னையையும் பற்றிக் கூறியதற்குப் பலர் கோபமுறலாம்.

நாம் ஏன் கற்பனையாகச் சொல்லப் போகிறோம்? எதை அவர்களைச் சேர்ந்தவர்களே பதிவு செய்திருக்கிறார்களோ அதை வைத்துத்தான் பேச்சு. இதோ அரவிந்தர் சொன்னதிலிருந்து, அன்னை யோக சக்தியால் கொசு விரட்டினார் என்பதற்கெல்லாம் சுட்டி. கொசு மேட்டரை மட்டும் காபி பேஸ்டில் போட்டிருக்கிறேன். அதுவும் சுட்டியில் கிடைப்பதுதான்.

நோண்டாதே நோண்டாதே என்று அலறுகிறார்கள். நாம் ஏனய்ய நோண்ட வேண்டும்? அதான் வெளிப்படையாக உள்ளதே.

உள்ளதைச் சொன்னால்.......

Another evening Dr. Manilal asked the Mother whether it was a sin to kill bugs, mosquitoes, scorpions and the like. She answered that in her early Pondicherry days, she used to drive mosquitoes away by her yogic force, but Sri Aurobindo didn't approve of it. On this Sri Aurobindo commented jokingly, "Because you were making friendship with them."²³While Dr. Manilal presented the extreme Jain viewpoint on Ahimsa, the Mother said: "In order to be a true non-killing Jain, one must be a Yogi. Then one can deal rightly with these animals and insects."²⁴

http://sriaurobindoashram.info/Content.aspx?ContentURL=_StaticContent/SriAurobindoAshram/-09%20E-Library/-03%20Disciples/K%20R%20Srinivas%20Iyengar/-01_On%20The%20Mother/-31_Asuric%20Upsurg.htm

***

இது On the Mother என்ற நூலில் 28ஆவது அத்யாயத்தில் Asuric forces என்பதில் வருவது. நூலை எழுதியவர் பழுத்த அரவிந்த பக்தர், K R Srinivasa Iyengar

***

போகட்டும். ஏதோ ஹிட்லர் உள்ளத்துக்குள்ள போய் அசுர சக்தியை விரட்டினாரு ஸ்ரீமான் அரொபிந்தொ கோஷ்.

அன்னை அந்த இண்டர்நேஷனல் அப்ளிகேஷனுக்குக் கொஞ்சம் டொமஸ்டிக் வடிவம் தந்தாங்க, கொசுக்களை விரட்டி.

With her uncanny occult powers, the Mother could see - as she was to explain many years later - how Hitler was indeed under the domination of an evil Force or nefarious being that dazzled and led him on and on,

seemingly from one sensational victory to another and still another:

Hitler used to retire into solitude and remain there as long as it was necessary to come into contact with his "guide" and receive from him :inspirations which he carried out later very faithfully. This being which Hitler took for the Supreme was quite plainly an Asura, one who is called the "Lord of Falsehood" in occultism, but who proclaimed himself the "Lord of the Nations" .... Generally he used to appear to Hitler wearing a silver cuirass and helmet; a kind of flame came out of his head and there was an atmosphere of dazzling light around him .... He used to tell Hitler everything that had to be done - he played with him as with a monkey or a mouse. He had decided clearly to make Hitler commit all possible extravagances till the day he would break his neck, which did happen.⁶

விஷயம் அத்தோடு விட்டதா?

அப்படித் தாங்கள் செய்த யோக மண்டலப் போர்களுக்குக் கடுப்பாகிப் போய் அந்த அசுர சக்திகள் என்ன செய்தனவாம் பதிலுக்கு...!

அவை குறிபார்த்துக் கொண்டே இருந்தனவாம், எப்படா இவங்களைப் பழி வாங்கலாம்னு.

பார்த்தா சான்ஸே கிடைக்கலை.

ஒரு நாள் அரவிந்தர் நடந்து வராரு, புலித் தோல் தடுக்கிப் பாவம் கீழே விழுந்துட்டாரு.

ஏதோ மத்தவங்க விழுந்தா ஜஸ்ட் ஸ்லிப்பு. சாதாரண மக்களுக்கு தடுக்கி விட்டா அதுக்குப் பெரிய காரணம் கிடையாது.

ஆனால் உலக நாடுகளின் போர்களுக்கிடையே தம் யோக சக்தியால் உள்ளே போய் அதுவும் ஹிட்லர் ராக்ஷஸன் அவன் உள்ளத்துக்குள்ளேயே பூந்து அவனோட முடிவ மாத்தறதுன்னா, அப்படிச் செஞ்சதுக்குப் பலனாகத்தானே இந்த மாதிரி தடுக்கி விழறதெல்லாம் இருக்கணும்.

இவரால விரட்டப்பட்ட அசுர சக்திகள் எப்படி பழி தீர்த்துக் கொண்டன என்கிறார் ஸ்ரீ அரொபிந்தொ கோஷ்?

அந்த அசுர சக்திகள் அன்னையைத்தான் குறி வச்சுதாம், அன்னையைத் தாம் காப்பாத்தணும்னு குறிப்பா இருந்தாரேகண்டி தம்மைக் காப்பாத்திக்கணும்னு உஷாரா இருக்க விட்டுப் போச்சாம். அதுனால அந்த அசுர சக்திகள் கேப்புல பூந்து அடிச்சுடுத்தாம். எப்படி?

புலித்தோல்ல தடுக்கி விழும்படி பண்ணி.

While the strict outer explanation of the accident was that Sri Aurobindo stumbled while walking, the timing of the fall and the seriousness of the fracture hinted at some occult intervention.¹⁴The Hitler-peril, although halted for the nonce by the Munich Agreement, was far from being exorcised away and the real trial of strength between the forces of Light and Darkness was still to come. The world was very near the brink, it was almost touch and go. But in their anxiety for the world's welfare, Sri Aurobindo and the Mother were perhaps a little careless of themselves and the hostile forces suddenly struck.¹⁵Sri Aurobindo himself explained thus the cause of his accident: "The hostile forces had tried many times to prevent things like the darshan but I had succeeded in warding off all their attacks. At the time the accident to my leg occurred, I was more occupied with guarding the Mother and I forgot about myself. I didn't think the hostiles would attack me. That was my mistake."¹⁶ The Mother was asleep - and all was quiet, the hostile forces were able to slip through and cause his fall. In Nirodbaran's words:

இதுல ஒன்றைக் கவனிக்கணும்.

ஸ்ரீ அரவிந்தரோட கல்வி எவ்வளவு! ஆங்கிலம், சம்ஸ்க்ருதம், கிரேக்கம், லத்தீன் எனத் தெரிந்த மொழிகளின் ஆட்சியே பயங்கரம்.!

அவருடைய வேத ஆய்வுகள், இலக்கிய படைப்புகள் எல்லாம் கண்டு எனக்கு வியப்புதான்.

ஆனால் இப்படிப் பட்டவர் புலித்தோல் தடுக்கி விட்ட ராக்ஷஸ அபாயம் பத்திச் சொல்லும் போது, நானெல்லாம் சாதாரண மனுஷாள்தானே அதுனால சிரிக்கத்தான் முடியுது.

அது சரி. On the Mother என்னும் இந்த நூலை எழுதிய ஸ்ரீ K R Srinivasa Iyengar உம் சாதாரணமானவரா? Indian English Literature என்னும் புதிய துறையான இந்திய ஆங்கில இலக்கியத் துறைக்கே முக்கியமான ஆள்.

அவர் எழுதின அரவிந்தர் வாழ்க்கை வரலாற்றிற்கு ஒரு முக்கியத்துவம் உண்டு. அது அரவிந்தர் காலத்துலேயே அரவிந்தரே பார்த்து ஒப்புதல் அளித்தது. அவரு அன்னையைப் பத்தி எழுதினதுல வரதை வைத்துக் கொண்டுதான் இப்பொழுது பேசுகிறோமேகண்டி எவனோ எழுதி வைத்தவைகளைக் கொண்டு அல்ல.

சுட்டி இதை நன்றாகப் பாருங்கள் ---

http://sriaurobindoashram.info/Content.aspx?ContentURL=_StaticContent/SriAurobindoAshram/-09%20E-Library/-03%20Disciples/K%20R%20Srinivas%20Iyengar/-01_On%20The%20Mother/-31_Asuric%20Upsurg.htm

***

கொடுமையானது அருளாளர் என்று சொல்லிக் கொள்வோர் மனிதரின் அறிவைக் கேவலப் படுத்தி நட்ந்து கொள்வது. அது எந்த அருளாளராக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்.

ஹிட்லருக்குள்ள ஓர் ஆவி இருந்தது. அதை இங்கிருந்த படியே பார்த்தவங்க என்ன பண்ணாங்க? அந்த ஆவி அப்பப்ப பாண்டிச்சேரிக்கும் வருமாம் வேவு பார்க்கறதுக்கு. அந்த நேரமா பார்த்து இவங்க என்ன பண்ணாங்க தெரியுமா? அந்த் ஆவி மாதிரி உருவம் தாங்கிண்டு நேர போய் ஹிட்லர்கிட்ட இங்க படையெடுக்காத; அங்க போய் படையெடு - அப்படீன்னு சொல்லிட்டு வந்துட்டாங்க. திருப்பி வாராய்ல பார்த்தா எதிர்க்காப்பல அந்த் ஆவி வருது. அடே தன்னை மாதிரியே ஒண்ணு எதிரே வருதே என்னவா இருக்கும்னு பேஜாரா ஆகிப்போய் ......

ஓய் சிரிக்காதீங்கப்பா...நானா சொல்லுதேனா? தோ இங்கன இருக்குல்லா....

Mother and Sri Aurobindo participated in the affairs of the earth and the universe according to the mission and the work they were doing. When it was clear that the Second World War was inevitable, they saw the Lord of Nations leading Hitler on and urging him to conquer the world with very tall promises. The Lord of Nations, it was said, appeared before Hitler in a dazzling light in shining white armour and gave him detailed advice. Sri Aurobindo called this war, "Mother's war." He used to send his spiritual force in support of the Allies and eagerly awaited the results of individual battles. At every important turning point of the war, Sri Aurobindo took great interest. At the famous Dunkirk battle where the British troops were miraculously saved, it was reported that the fog in the atmosphere served the British navy well. Sri Aurobindo used to refer to that with a smile as the 'mysterious fog'.

When Hitler was gaining success after success and Mother was trying in the opposite direction, she said the shining being who was guiding Hitler used to come to the Ashram from time to time to see what was happening. Things changed from bad to worse. Mother decided on a fresh strategy. She took on the appearance of that shining being, appeared before Hitler and advised him to attack Russia. On her way back to the Ashram, she met that being. The being was intrigued by Mother having stolen a march over him. Hitler's attack on Russia ensured his downfall.

Mother came to know of her previous births on several occasions. In past lives Mother was Queen Elizabeth of England, Catherine of Russia, Joan of Arc, an Egyptian Queen, and the mother of Moses, among others. In France, she once visited the palace of Louis XIV. A portrait attracted her and she realised that it was herself. She recollected several other details of that life. In a museum Mother came across a special comb used by an Egyptian Queen. Mother recognised it as one she had used.

She had live contacts with several gods. Durga used to come to Mother's meditations regularly. Particularly during the Durga Puja when Mother gave Darshan, Durga used to come a day in advance. On one occasion, Mother explained to Durga the significance of surrender to the Supreme. Durga said because she herself was a goddess, it never struck her that she should surrender to a higher power. Mother showed Durga the progress she could make by surrendering to the Supreme. Durga was agreeable and offered her surrender to the Divine.

Mother saw in her meditation some Chinese people had reached Calcutta and recognised the danger of that warning. Using her occult divine power, she removed the danger from the subtle realms. Much later when the Chinese army was edging closer to India's border, a shocked India did not know which way to turn. The Chinese decided on their own to withdraw, much to the world's surprise. Mother had prevented them from advancing against India by cancelling their power in the subtle realms.

http://www.motherservice.org/Life%20&%20Teachings/Life%20and%20Teachings.htm

சுட்டியும் கொடுத்தது என்னத்துக்குன்னா நீயா கற்பனை பண்ணி சொல்றே என்று சொல்வீங்க. அதுனாலத்தான்.

இதுல டாப் காமெடி என்னன்னா துர்க்காவுக்கே சரணாகதி பற்றிச் சொல்லிக் கொடுத்து சும்மா ஒரு தேவதையா இருந்த அவங்களை நல்வழிப் படுத்தினாங்கன்னு ஒரு பிட்டு வருதே...அடேடே....

நீங்க எதை வேணுமின்னாலும் நம்புங்கய்யா. உங்களை யாரும் கேட்க முடியாது. ஆனால் உங்களுக்குள்ள மனசாட்சி கேட்குமே அப்ப என்ன பண்றதுன்னு கொஞ்சம் யோசிங்க. என்னைக் கண்டு உறுமலாம்.வெறுக்கலாம். கிண்டல் கேலியா அள்ளி வீசலாம். ஆனால் நீங்களே உங்களுக்கு மாறாத கண்டனமா ஆகிநிற்கும் போது என்ன பண்ணுவது ஐயா?

Man can choose to ignore his reason. But he has no choice over the consequences.

***

இவங்க பாடு ஒரு பக்கம்னா, கிட்டத்தட்ட நம் காலத்து mystics பெரும்பான்மையும் ஏதாவது இந்த மாதிரி பூச்சாண்டி கதையைப் பெரிய மஹா வரபிரசாதம் மாதிரி கொடுத்துத் தங்கள் பக்தர்களைப் பேதைகளாக ஆக்கி, கேவலப் படுத்தியிருப்பதுதான் மிச்சம்.

என்ன கருத்து சொல்லியிருக்காங்கன்னு பார்த்தா சும்மா ஏற்கனவே இருக்கிற வேதாந்தம், ஆகமங்கள் இவற்றை வைத்துக் கொண்டு பொடிமாஸ் பண்ணியிருக்கும் ஜாலம்தான். வேற ஒன்றையும் காணோம்.

ஏதாவது கேட்டா, மக்களை ஈர்க்கறதுக்கு இது மாதிரி ஏதாவது பண்ணாத்தான் உண்டுன்னு ஒரு சால்ஜாப்.

ஒத்தரை கேமராவுல படம் பிடிச்சா படமே விழலைன்னு ஒரு புருடா.

இன்னொருத்தர் பூட்டின வீட்டுக்குள்ள முன்னாடியே புகுந்து உட்கார்ந்திருத்துட்டுப் பேசிட்டுப் போனாரு. அப்பறம்தான் தோணிச்சு -- அடடா இவர் எங்க எப்படி இங்க வந்தாரு. இவர் எங்கயோ தள்ளி அந்த ஊர்ல இருக்காரு.

இதுவாவது வந்தாரு எப்படி இருக்கேன்னு ஒத்தை கேள்வியைக் கேட்டாரு. பொனாருன்னு கதை. ஆனால் சில கதைகள் இருக்கே அடடா! ---------தான் சிரிக்கணும்.

எங்காத்துல கல்லுரல் எங்க வச்சேன்னு தெரியலை. வழிவழியா பெரியவர்கள் கொடுத்து எங்காத்துல வந்துண்ட்ருக்கு. காணாம போச்சோன்னு பதறித்து. போய் தர்சனம் பார்க்கப் போனா, எதேச்சையாத்தான் சொன்னார்....உங்காத்து பரண்ல ஒரு தேக்குப் பெட்டி அந்தக் காலத்துது இருந்துதே....இன்னும் இருக்கோன்னார்.....இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு வந்துட்டேன்...ஆனா பாருங்கோ...அதான் மகான்கள்ங்கறது...அங்கேந்து..அவர் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுருக்குப் பாருங்கோ.....ஆத்துல வந்து மொதோ காரியமா பரண்ல ஏறி தேக்குப் பொட்டியைப் பார்க்கிறேன்...உள்ள இருக்கு இந்த கல்லோரல்...அப்பவே கன்னத்துல போட்டுண்டேன்....

அதுவும் வங்காளிகளுக்குன்னு ஒரு தனி mystic sense உண்டு போல இருக்கு! இந்த மாதிரி சித்து விளையாட்டெல்லாம் மகா கேவலம் என்று சதா திட்டிய ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வாழ்க்கையையே அவர் காலத்து வங்காளிகள் சிலர் எழுதியிருப்பதைப் பார்த்தால், ஐயய்ய்ய....மந்திரவாதி..மோடி மஸ்தான் தோத்துது. Throw these rubbish என்று விவேகாநந்தர் கத்திக் கொண்டிருந்த வரையில் அடங்கியிருந்தது. அப்புறம் யார் கேட்கிறது? நல்ல வேளை...விவேகாநந்தரின் நூல் தொகுதிகளும், சகோதரி நிவேதிதாவின் விளக்கங்கள், குறிப்புகளும் கிடைக்கின்றனவோ, விவேகாநந்தர் என்ற ஒற்றை மதச் சிந்தனையாளனின் கருத்துச் செல்வம் கோணாமல் கிடைக்கிறது. அவர் மேலும் இந்த பக்தர் கூட்டம் புனைந்து வைத்திருக்கும் ஜோடனைகளும் எக்கச்சக்கம். ஆனால் அவர் வாய்மொழி இந்தத் தில்லுமுல்லுகளை எல்லாம் தோலுரித்துத் தவிடு பொடியாக்குகிறது. அதனால் பிழைத்தது, ஏதோ சிந்தனை வல்ல மனிதர்கள் எது உண்மையான செய்தி விவேகாநந்தருடையது என்று தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

மற்றொரு வங்காளி. பரமஹம்ஸ யோகாநந்தா. என்ன ஆள் இவரு. அதாவது என்ன வேண்டுமானாலும் மதம் என்ற போர்வையில் ரீல் சுத்தலாம். மனிதனின் அறிவுக்கு ஒரு மரியாதை. ம் ம் தொட்ட கையால் கூட கிடையாது. ஆனால் புத்தக விற்பனை பார்த்தால் அம்மாடி....அதாவது மக்கள் இவர்களைத் தேடுகிறார்கள்...இவர்கள் மக்களை நன்கு புரிந்து வைத்துள்ளனர்.

அறிவைத் துலக்கிக் காட்டுங்கள். கூட்டம் சேராது; விற்பனை ஆகாது; சொத்து சேராது.

அறியாமையை அபிஷேகம் செய்யுங்கள். ஆஹா.....ஆயுட்கால பக்தர் கூட்டம் அடிபிடி தாங்காது.

எதற்கு ஒரு துறவியிடம் கோடானுகோடி ரூபாய் நோட்டுகள்? எதற்கு ஏகப்பட்ட பொன் வெள்ளி சேகரிப்புகள்..அதுவும் எல்லாம் அவர் அன்றாடம் தூங்கும் அறையிலேயே? இந்தக் கேள்வி கேட்க ஓர் அறிஞனும் ஹிந்து மதத்தில் யோசிப்பதில்லை. ஆனால் இதற்கெல்லாம் சப்பைக் கட்டு கட்டுவதென்றால் ஓவர் டைம் ஒர்க் பண்ணுகிறார்கள் நம்ம அறிவு ஜீவிகள், பக்த புங்கவர்கள்.

'அவாளையெல்லாம் ஏன்னு கேள்வி கேட்க நேக்கு யோக்கியதை கிடையாது சார். அவா பாத தூளி பட்டால் போதும்.' சரி அதற்கு எதற்கு ஆயிரக் கணக்கான ரூபாய்..தங்கக் காசுகள்? அசட்டு அபிஷ்டு...இவ்வளவுதான் பதில்.

அதாவது இந்த மாதிரியான ஆள்களும், அவர்களுடைய பக்த கோடிகளும் தாங்கள் ஹிந்து மதத்தைக் கைக்கொண்டிருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் திரிவதைப் பார்த்தால், 'ஐயோ! உண்மையான ஹிந்து மதம் என்னவாக இருக்கிறது! இந்த மாதிரியான கலியின் விடம்பனங்களாய்த் திரிகின்ற பேர்கள் அதை உணராமல் பெரும் களங்கத்தை ஏற்படுத்திய வண்ணமும் சுமந்த வண்ணமும் திரிவதோடு மட்டுமின்றி இனி வரும் தலைமுறைகளுக்கும் தீரா இடும்பை பயக்கின்றார்களே என்பதை நினைக்கும் போது மிகுந்த அயர்வு ஏற்படுகின்றது.

இவ்வளவு அசிங்கமும் செய்துவிட்டுப் பின்னர் ஏன் 'ஐயோ எங்கள் பிள்ளைகள் நம் மதத்தைச் சிறிதும் மதிக்கின்றார்கள் இல்லை. நம் பண்பாட்டை அவர்களே கேவலமாகப் பேசுகின்றார்கள். வயித்தைப் பத்திண்டு வருது. என்ன ஆகுமோ நம் சந்ததிகளுக்கு?'

என்ன ஆகும்? நீ விதைத்த விஷங்களைத்தானே உன் சந்ததிகள் அறுவடை பண்ணும். கர்மா என்ன மாறிவிடுமா? உப்பைத் தின்றவன் தண்ணீர் குடித்துத் தானே ஆகவேண்டும்!

பெரிய அறிவாளி (அரைவாளியோ அரைக்கா வாளியோ) போல் ஏதோ சமுதாய அக்கறை, லஞ்சம், ஊழல், நாட்டில் அக்கிரமம் என்று பந்தா காட்டிவிட்டு, கருத்துகள் ரீதியாக ஹிந்து மதம் என்று வரும் போது போயும் போயும் கழனிப் பானையில் கையை விட்ட கதையாக நடந்து கொண்டால் ம் அப்புறம் எப்படி பெத்த பிள்ளைகள் மதிக்கும்? 'உன் யொக்க்கியதையும் தெரியும்; உங்கப்பன் யோக்கியதையும் தெரியும்; முதல்ல நீ ஒழுங்கா வாழற வழியைப் பாரு. எனக்கு புத்தி சொல்ல வராத' என்றுதான் மகனோ மகளோ சொல்லிவிட்டுப் போவாள்.

காரணம், உலக நடவடிக்கைகளில் மிகவும் அறிவு விழிப்பாகப் பேசுகிற நாம் ஆன்மிகம், மதம் என்று வந்துவிட்டால் மிகவும் கேவலமாக, ஒரு கிராமத்தான் கூடக் கொஞ்சம் விழித்தவனாக இருப்பான், அவனிலும் மிகவும் மோசமாக, மூடநம்பிக்கைகளை உள்ளத்துக்குள்ளே வைத்துப் பூட்டிக் கொள்கிறோம். ஏய் நாறுகின்ற பிணம் அது. கருமம். நோய் வந்து சாகாதே! என்றால் நாம் ஜன்ம வைரி ஆகிவிடுவோம். 'ஏதோ இருக்கு சார்! சும்மா நம்ம அறிவுன்னு பேசிண்டு....' இந்த மொட்டைத்தனமான குருட்டு ஆத்திரம் நம்மை எங்கு கொண்டு போய் விட்டிருக்கிறது என்று என்றேனும் நமக்கு நாமே யோசித்தால் புரியாதா?

இததனைக்கும் நம் முனிவர்கள், ஆசாரியர்கள், ரிஷிகள் நம்மை எவ்வளவோ காப்பாற்றுவதற்காக அறிவுத் தெளிவாக அருமையான ஏற்பாடு பண்ணி வேதாந்தம் என்று கையில் கொடுத்துப் போனாலும், தூய தெய்விக நீரை நம் வாழ்வுக்கு ஜீவாதாரமாகக் கொடுத்துவிட்டுப் போனாலும் தேடித்தேடி சாக்கடைகளின் நீரைக் குடித்து, கும்பங்களில் ஏந்தி பூஜை பண்ணுவேன் என்றால் அதை விடக் கேவலம் எது? முட்டாள்தனம் எது? இந்த அழகுக்கு இளைய தலைமுறை நமது பாரம்பரியத்தைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லையே என்ற மகா கரிசனமான அங்கலாய்ப்பு வேறு. நம்மைவிடப் பொய்யான மனிதர்கள் எங்கு கிடைப்பார்கள்?

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

தேசியம் - 4

2011-09-23T07:05:00.001+05:30

Approach Thou, O Mother!, Deliverer!

Thy children, Thy nurslings are we!

On our hearts be the place for Thy stepping.

Thine own, Bhumya Devi, are we.

Where lead they, O Mother!

Thy foorfalls?

(The Footfalls, Sister Nivedita )

It is characteristic of India that almost every great outstanding thought and doctrine has somewhere or other a place devoted to its maintenance and tradition. This brings us to the thought of the geographical synthesis. The whole of India is necessary to the explanation of the history of each one of its parts.....India is at once the occasion and the explanation of the web of Indian thought. (Footfalls of Indian History, Sister Nivedita, pp8)

Cities are the schools of nationality, even as a nation is made up of all its citizens.

The mind of our civilisation is awake once more, and we know that the long ages of theocratic development are perfected, while before us lies the task of actualising those mighty ideals of the civic and national life by which the theocratic achievements of our fathers are to be protected and conserved.

As the architect builds to a plan, so is a nation fashioned by its own dreams. And he who knows this, knows also how to use his power of dreaming.

(Sister Nivedita, Civic Ideal and Indian Nationality)

***

மதலையர் எழுப்பவும் தாய் துயில்வாயோ?

மாநிலம் பெற்றவ ளிஃதுண ராயோ?

குதலை மொழிக்கிரங் காதொரு தாயோ?

கோமக ளேபெரும் பாரதர்க் கரசே!

விதமுறு நின்மொழி பதினெட்டுங் கூறி

வேண்டிய வாறுனைப் பாடுதுங் காணாய்.

இதமுற வந்தெம்மை யாண்டருள் செய்வாய்,

ஈன்றவ ளேபள்ளி யெழுந்தரு ளாயே!

(பாரதியார் கவிதைகள்)

இந்தியாவின் விசேஷம் என்னவென்றால், அதில் தோன்றிய ஒவ்வொரு மகத்தான கருத்தும், சித்தாந்தமும் தனக்கென்று ஒரு பிரதேசத்தைத் தன்னை போஷிப்பதற்கும், தன் மரபைப் பேணுதற்குமாகக் கொண்டதுவாய் இருக்கிறது. இதனால் நாம் பூகோள ரீதியான பிரதேச ஒருங்கிணைப்பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. இந்தியாவின் தனித்தனிப் பகுதியைப் பற்றிப் பேச வேண்டுமானால், இந்தியா என்ற ஒட்டுமொத்தத்தைப் பற்றிப் பேசித்தான் தனித்தனிப் பகுதியைப் பற்றிப் பேச முடியும் என்ற நிலை அமைந்திருக்கிறது. .......இந்தியாவின் மொத்த சிந்தனைக் கூட்டுப்பிணைப்புக்கு இந்தியா என்ற முழுமையுமே நிமித்தமும் விளக்கமுமாய்த் திகழ்கிறது.

நகரங்கள் என்பன தேசியத்தின் பள்ளிக் கூடங்கள். தேசம் என்பது அதன் அனைத்துக் குடிமகர்களால் ஆனது.

நமது நாகரிகத்தின் மனமானது விழித்துக் கொண்டு விட்டது மீண்டும். நமக்குத் தெரிந்து இறையியல் துறையின் நெடுங்கால வளர்ச்சிகள் முழு செம்மை அடைவதை ஒப்ப, நம்முன் இருக்கும் பெரும் பணியான நகர வாழ்வு, தேசிய வாழ்வு ஆகியவற்றுக்கான மாபெரும் இலட்சியங்களை நடைமுறையில் அடையப் பெறுதல் என்பது முன் நிற்கிறது. அவ்வாறு அடையப் பெறுவதாலேயே அந்த இறையியல் துறை வளர்ச்சியின் செம்மையாக்கங்களையும் நாம் போற்றிப் பாதுகாக்கவும் வேண்டும்.

ஒரு கட்டிட இயல் அறிஞர் அடிப்படைத் திட்டத்திற்கேற்பவே கட்டடத்தை எழுப்பவது போலவே ஒரு தேசமும் அதன் கனவுகளின் அடிப்படையிலேயே எழுப்பப் படுவது. இதை யார் உணர்ந்திருக்கிறார்களோ அவர்தான் கனவு காணும் ஆற்றலை எப்படிப் பயன் படுத்துவது என்பதையும் அறிந்தவராவார்.

(தமிழாக்கம் என்னுடையது)

***

The elements of nationality are civic and to these civic components it is that the individual stands most directly and most permanently related.

By civic duty we are tested for national responsibility.

The city as a whole is but a visible symbol of this life behind it.

The city is something more than the aggregate of the homes that compose it.

The highest visible symbol of human aspiration may perhaps be an altar. The most perfect visible symbol of our unity is undoubtedly a city.

It is clear that as the city is more than an aggregate of private homes, so the commune represents a grouping that transcends the family in complexity and importance.

What we call public spirit is simply the reflex in a given personality of the civic consciousness. That is to say, public spirit is the expression of that character which is born of constantly placing the ego, with the same intensity as in the family, in a more complex group. Thus come into being new duties and new responsibilities, and the ideal of civic integrity towers above all the lower and more private achievements of the kindred, or the clan.

(Sister Nivedita, Civic Ideal and Indian Nationality)

***

தேசியத்தின் குருத்தன்ன அம்சங்களைப் பார்த்தால் அவை நகரநலம் சார்ந்த கூறுபாடுகளாய் இருக்கின்றன. இந்த நகரநலம் வேட்கும் அமைப்பியல் கூறுகளோடுதான் மனிதர் மிக அணுக்கமாகவும், நிரந்தரமாகவும் தொடர்பு கொண்டிருக்கின்றனர்.

நகரநலம் சார்ந்த கடமைகளின் மூலம்தான் நமது தேசியப் பொறுப்புணர்ச்சிகள் பரிசோதிக்கப் படுகின்றன.

நகரம் என்பதன் கருத்து சான்ற முழுமையும் பார்க்கப் போனால் தேசிய வாழ்வின் உயிரோட்டத்தின் ஒரு வெளிப்படையான குறியீடுதான்.

நகரம் என்பது அதனுள் அமைந்திருக்கும் வீடுகளின் மொத்தம் மட்டுமன்று, அதனினும் மிக்கதோர் மெய்மை.

மனிதரின் உயர்வூக்கத்தின் உன்னதமான குறியீடு தெய்வ பீடமாக இருக்கலாம். ஆனால் மனித ஒற்றுமையின் ஆகச்சிறந்ததும், வெளிபடையானதுமான குறியீடு ஐயமேயின்றி நகரம்தான்.

சொந்த தனித்தனி வீடுகளின் மொத்தத்தினின்றும் மிக்கதும் வேறுபட்டதும் ஆக நிற்பது நகரம் என்பதைப் போலவே ஒத்த உணர்வுகளால் குழுமி நிற்கும் கூட்டம் என்பது குடும்பம் என்பதைக் காட்டிலும் அதிகமாகப் பின்னிப் பிணைந்த இயல்பினாலும், முக்கியத்துவத்தாலும் விஞ்சி நிற்பது.

பொது நல உணர்வு என்று நாம் சொலவதெல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆளுமையில் நகர்நல உணர்வின் இயக்க எதிர்பலிப்புதான். அதாவது நகர்நல உணர்வு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட தன்மைப் படிவம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதுதான். அந்தத் தன்மைப் படிவமானது எதனால் ஏற்படுகிறது என்றால் தான் என்பதை ஒரு குடும்பத்தில் வைப்பதைப் போன்றே அதே தீவிரத்துடன் குடும்பத்தைக் காட்டிலும் அதிக பிணைந்த தொடர்புகளால் ஆகிய குழுவிலும் வைப்பதனால் ஏற்படுவது. அவ்வாறுதான் புதிய கடமைகளும், புதிய பொறுப்புகளும் உருவாகின்றன. அதனாலேயே நகர்நலம் கெழுமிய ஒருங்கிணைப்பு என்னும் இலட்சியமானது தன் சுற்றம், இனம் என்பனவற்றையெல்லாம் சார்ந்த சாதனைகளையும் கடந்து விஞ்சிய மகத்துவம் கொண்டதாய் விளங்குகிறது.

(தமிழாக்கம் என்னுடையது)

***

தேசியத்தின் உயிர்நாடி எது? தேசிய உணர்வின் உறுதி.

சென்று மறைந்து போன பழங்காலத்தையெல்லாம் அப்படியே தூக்கிக் கொணர்ந்து வந்து வழிபடுதல் என்பது தேசியம் அன்று.

எக்காலமும் தேசத்தின் ஆளுமையாய் நிலவும் அம்சங்களை மீளவும் உணர்வு பூர்வமாக நிலை நிறுத்திக் கொள்ளுதல் என்பதுதான் உண்மையான தேசியம்.

பாரதியார் The National Revival என்ற தலைப்பில் Bala Bharata என்னும் இதழில் 1907 ஆம் ஆண்டு எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரையில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.

"We desire to revive not the ancient forms and appearances, but the ancient virtues, the ancient character, the ancient Dharma. We want to revive the qualities of fearlessness, self-denial for public good, self-sacrifice, love of country etc.,.....We want to revive originality of thought and of conception, spontaneous action not stimulated from outside, daring to execute great responsibilities, in short, we want to revive the National Will."

இந்த National Will என்பதை மீண்டும் எழச்செய்வதுதான் இன்றைய தேசியத்தின் விடியல். இந்த தேசிய உணர்வைக் கட்டிக் காப்பதுதான் பண்டைய காவியங்களைக் கற்றலினால் ஆகும் பயன்களில் ஒன்று.

அது மட்டுமின்றி ஒரு தேசம் புறவயமாக மிகவும் அடிப்படையாகப் பார்த்தால் அதன் வயல்களில் இருக்கிறது என்பதை மறந்து விடக் கூடாது. வயிற்றுக்குச் சோறு என்பது மட்டுமன்று அதன் முக்கியத்துவம். குடிமகர்கள் முதன் முதலில் ஜனநாயகத்தைக் கற்கும் இடமாகவும் திகழ்வது வயல்கள்தாம்.

நம் நிலம் நம்மைக் காக்கிறது. நம் நிலத்தை நாம் நன்கு பேணுகிறோம். நிலத்தின் மக்களாகிய அனைவரும் சேர்ந்து இந்த நிலத்தில் இறங்கி உழைக்கிறோம். இது நம்முடைய நிலம் -- என்ற இயற்கையான ஸ்வதேசப் பற்றை மிகவும் பௌதிகமாகப் போதிக்கும் ஆரம்பப் பள்ளிக் கூடமே வயல்தான்.

ஒரு நாட்டின் ஆட்சி எவ்வளவுக்கெவ்வளவு வயலை முக்கியமாகக் கருதுகிறதோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அந்த நாடு சிறக்கும்.

Responsibility என்னும் கட்டுரையில் சகோதரி நிவேதிதா கூறுவது:

"In India and the East generally, it is supposed, in similar fashion, that the great concrete experience on which the national character is built, and by which its potency for cooperation is largely determined, is the rice-field."

தேசம் என்பதற்கு வயல் மிகவும் அடிப்படை என்பதை உணர்ந்தே வெள்ளைக்குடி நாகனார் புறநானூற்றில் பாடுகிறார்.

"............

அறம்புரிந்தன்ன செங்கோல் நாட்டத்து

முறைவேண்டு பொழுதில் பதனெளியோர் ஈண்டு

உறைவேண்டு பொழுதில் பெயல் பெற்றோரே.

ஞாயிறு சுமந்த கோடுதிரள் கொண்மூ

மாக விசும்பின் நடுவு நின்றாங்குக்

கண்பொர விளங்குநின் விண்பொரு வியன்குடை

வெயின்மறைக் கொண்டன்றோ அன்றே வருந்திய

குடிமறைப் பதுவே கூர்வேல் வளவ....

................................................................

பொருபடை தரூஉங் கொற்றமும் உழுபடை

ஊன்று சால் மருங்கின் ஈன்றதன் பயனே"

உன்னுடைய செங்கோலின் நாட்டம் வெறுமனே சட்டம் என்பதைச் செயலாக்குவது மட்டுமன்று. அறம் புரிதல்தான் அந்தச் செங்கோலின் உண்மையான பயன்.

தங்கள் நிலை இழந்த எளியவர்கள் தமக்கு நியாயம் வழங்க வேண்டிய காலத்து அவர்கள்பால் மழையைப் போன்று கருணை செய்து அவர்களுக்கு உரிய முறை வழங்க வேண்டும்.

மலையின் உச்சியிலிருந்து பரவி நிற்கும் மேகமானது சூரியனை மறைத்து நிற்கும். அது போல் அரசனது வெண்கொற்றக் குடை வெறுமனே வெய்யிலை மறைப்பதற்கான குடையாகப் பயன் படவோ இருக்கிறது. இல்லை. குடிகளின் வருத்தத்திலிருந்து குடிகளைக் காக்கவன்றோ அந்த வெண்கொற்றக் குடை விரிந்துள்ளது.

அரசனது கையில் பிடித்த கோடாத செங்கோலுக்கும், குடிகளுக்கு வருத்தம் தவிர்க்கும் விதத்தில் விரித்த குடைக்கும் நோக்கம் ஒன்றேயாம்.

அத்தகைய அரசாட்சியும், பகைவரைப் பொருது வெற்றியைத் தேடித்தரும் படையும் உண்மையில் உழுபடையின் ஊன்று சால் மருங்கில் விளையும் விளைச்சலின் பயன் தான் என்பது சொல்ல வேண்டியதில்லை.---

உழவு என்பதும், நெல் என்பதும் அவ்வளவு முக்கியம் என்ற காரணத்தால்தான் ஒரு கட்டுரையில் பாரதியார் வயலில் நெல்லுக்குப் பதில் ஔரியையும், மணிலாக் கொட்டையையும் காசுக்காகப் பயிர் செய்வதைக் கண்டித்து எழுதுகிறார்.

Rice-field is highly symbolic of Nationalism.

***

நிலத்திற்கும், மக்கள் நீர்மையின்பால் படும் தேசிய உணர்வுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கும் காரணம் பற்றியே பாரதி, பாரத ஸமுதாயம் என்ற பாடலில், முதல் சரணத்தில் நில வளத்தைச் சொல்லி, அடுத்த சரணத்தில் உணவு என்பதை highly symbolic ஆக ஆக்கி, மூன்றாவது சரணத்தில் மனிதரின் நீர்மையின் உச்சக் கட்டத்தைத் தொட்டுக் காண்பித்து, இந்த உயரிய கல்வியின் பள்ளிக்கூடம்தான் தேசியம் என்பதை நாலாவது கண்ணியில் காட்டுகிறான்.

பாரத ஸமுதாயம் வாழ்கவே என்றவன், 'முப்பது கோடி ஜனங்களின் ஸங்க முழுமைக்கும் பொது உடைமை'

எது?

ஒப்பிலாத ஸமுதாயம், உலகத்துக்கொரு புதுமையான பாரத ஸமுதாயம்.

முதல் சரணத்தில் -- மனிதர் உணவை மனிதர் பறிக்கும் வழக்கம் இனி உண்டோ? மனிதர் நோக மனிதர் பார்க்கும் வாழ்க்கை இனி உண்டோ? -- என்று சீறியவர், 'இனிய பொழில்கள், நெடிய வயல்கள், கனியும் கிழங்கும் தானியங்களும் மிகுந்த நில வளத்தைக் காட்டுகிறார்.

அடுத்து ஸமுதாய வாழ்வின் படிக்கட்டு ஆரம்பம் ஆகிறது. 'பசித்தவனுக்குச் சோறுதான் கடவுள்' என்பார் விவேகானந்தர். Agricultural self-sufficiency என்பதுதான் ஒரு பெரும் வல்லரசு நாடாக ஆவதற்கு அடிப்படை என்று நாம் கவனிக்கத் தவறிய பொருளாதாரம் சொல்கிறது. அந்தக் கருத்தை எதிர்முகமாகப் பாடிக்காட்டுகிறார், 'தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லையெனில் இந்த ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்' என்று.

அடுத்து பசி தீர்ந்திட, பல்கலைகளும் மலர்ந்திட, பான்மைகள் செழித்திட, தேசியக் கல்வி பூரணம் எய்திட, அதன் உச்சிச் சாதனையாய்த் திகழும் ஆன்மிக உலக உயிர் ஒருமைப்பாட்டைக் காண்பித்து, அதன் ஞானாசிரியப் பதவி இந்தியாவிற்கு என்று முடிக்கிறது பாரதியின் தேசிய ஸிலபஸ்.

'"எல்லா உயிர்களிலும் நானே இருக்கிறேன்"

என்றுரைத்தான் கண்ண பெருமான்

எல்லாரும் அமரநிலை எய்துநன் முறையை

இந்தியா உலகிற் களிக்கும்'

என்று தேசியத்தின் கொடுமுடியைக் காட்டியவர், தேசியம் அனவரதமும் ஜபிக்கும் மந்திரத்தையும் கடைசியில் முத்தாய்ப்பாக வைக்கிறார்.

'எல்லாரும் ஓர்குலம் எல்லாரும் ஓரினம்

எல்லாரும் இந்தியா மக்கள்

எல்லாரும் இந்நாட்டு மன்னர் - நாம்

எல்லாரும் இந்நாட்டு மன்னர்'

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

எது பக்தி? -- 28

2011-09-10T08:01:00.000+05:30

அழிக்காதே ! உடலாயிரு !

மனிதன் ஓர் அழிக்கும் பிராணி போலும்.

எதை இவன் தொட்டாலும் அழித்துவிடுகிறான்.

இவன் தொடத்தொட அழிவுதான் தொடர்கிறது என்பதைத்தானே wear and tear என்பது காட்டுகிறது.

இதற்குப் பதிலாக தொட்டால் அழியாது மேலும் மேலும் துலங்கும் என்று இருந்தால்!

தேய்ந்த நிலையில் ஒன்று இருக்கிறது என்று கொள்வோம். மனிதன் தொடுகிறான். உடனே முன்னைவிடத் துலக்கம் அதிகமாகிறது என்றால் எப்படி இருக்கும்!

மொழியைப் பேசுகிறான். நல்ல மொழிதான். இதற்கு இன்ன ஒலி என்று அழகாக அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் மனிதன் பேசத் தொடங்கியதும் பார்த்தால் அந்த மொழி, கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பு ஆன கதைக்கு வந்து விடுகிறது. கேட்டால் corruption என்கிறான்.

அதாவது இலட்சிய நிலையில் இருக்கும் ஒன்று மனிதன் தொட்டால் அன்றாடம் அடிபடும் அரைகுறை நிலைக்கு வந்துவிடுகிறது.

அதாவது Imperfection, Decay, Degeneration என்பதன் மாஸ்டராக இருக்கிறான் மனிதன்.

மைதாஸ் தொடுதல் - என்பார்கள். அது எல்லாவற்றையும் பொன்னாக்கும்.

ஆனால் மனிதன் தொடுதல் எல்லாவற்றையும் மண்ணாக்கும்.

மண்ணாக்குதல் என்றால் அழிவு உருமாற்றம் கெட்டுப் போதல் ஒரு நிலை நிற்காமை தேய்வு கெடுதல் நலிதல் பொன்றல் என்ற சுழற்சியில் ஆட்படுதல் -- இதைத்தான் குறிக்கிறது போலும்.

அப்பொழுது விண்ணாக்குதல் என்றால் இதற்கு நேர் எதிர்மாறோ?

நம்பிள்ளை இந்த ஜீவன் எதை எதையெல்லாம் அழிக்கின்றான் என்று ஒரு நிரல் தருகிறார்.

எம்பெருமானையொழிந்த பிறரையும், தன்னையும் தனக்கு ரக்ஷகனாக நினைக்கின்ற மனிதன் ரக்ஷகத்வத்தை அழித்தான். தனக்கு நிலைநின்ற காப்பு என்பதை அழித்துவிடுகிறான்.

ஆத்ம வஸ்துவாகிய தன்னைத் தனக்கே சேஷமாகவும், அல்லது எம்பெருமானைத் தவிர்ந்த பிறருக்கு சேஷமாகவும், தன்னைச் சுதந்திர வஸ்துவாகவும் நினைப்பதன் மூலம் சேஷத்வத்தை அழித்துவிடுகின்றான்.

எம்பெருமான் ஒருவன் தான் உயர்வற உயர்ந்த தத்துவம். அவனுக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லை என்பதை விட்டு எம்பெருமானுக்கு ஒப்பாகவும், அவனை விடவும் மற்ற தத்துவங்களையோ, தெய்வங்களையோ நினைப்பதன் மூலம் பரத்வத்தை அழித்து விடுகின்றான்.

எம்பெருமானுக்கு திவ்ய திருமேனியாகிய விக்ரஹம் கிடையாது, குணம், உருவம் ஏதுமற்ற ஓர் அருவம் என்று நினைப்பதன் மூலம், அப்படியே அவன் திருமேனி எடுத்தாலும் அது இந்திரஜாலம் போல் பொய்யானது என்று நினைப்பதன் மூலம் விக்ரஹத்தை அழித்துவிடுகின்றான்.

சரி அப்படியே ஒரு வேளை இதெல்லாம் செய்யாமல் இருந்தாலும் தன்னுடைய கதிப்பேற்றைத் தன் முயற்சியால் சாதித்துக் கொள்ள்லாம் என்று நினைப்பதன் மூலம் 'அவன் அருளே வாழ்வு நமக்கு' என்று கருதும் நிலை போய், எம்பெருமானின் அருளே இவன் கடைத்தேற உபாயம் என்ற கருத்தை மாற்றுவதன் மூலம் அருளை அழித்து விடுகின்றான்.

அவனுடைய அடியார்கள் அவனுடைய நடமாடும் கோயில்கள். எம்பெருமானின் உலவும் திருமேனிகள் அடியவர்கள். அவ்வாறு அவர்களைக் கருத வேண்டியிருக்க, அவர்களைத் தனக்குச் சமதையான ஜீவர்களாகவும், தன்னைப் போல் மனிதராகவும், தன்னிலும் தாழ்ந்தவராகவும் நினைப்பதன் மூலம் அடியார் என்ற நிலையையும் அழித்து விடுகின்றான்.

அவனுடைய பெருஞ்செல்வமாய்ப் பரவி நிற்பது நித்ய விபூதியும், லீலா விபூதியும். நித்ய விபூதி என்பது பரமபதம். லீலாவிபூதி என்பது இவ்வுலகம். இவை அனைத்தும் பொய்; உலகமே மாயை; எல்லாம் அசத்யம் என்று கருதுவதன் மூலம் விபூதியை அழித்து விடுகின்றான்.

ஜீவன்க்கு என்றும் நிலைநின்ற உறவாய் நிற்பது பகவான் தான். ஆனால் ஜீவனோ அதை உணராது பகவானைத் தனக்கு அந்நியமாக நினைப்பதன் மூலமும், அழிந்து போகும் உறவுகளைத் தன் சொந்த உறவுகள் என்று கருதுவதன் மூலமும் யார் பந்து என்று உணராதவனாய் பந்தத்தை அழித்தான்.

இந்த ஜீவன் செய்ய வேண்டிய ஒரே வேலை, செய்ய வேண்டிய ஒரே பணி பகவத் கைங்கர்யம் ஒன்றுதான். ஆனால் எவ்வளவு வேலைகளுக்கு மனுப் போடுகிறான், அந்த வேலை கிடைக்க வில்லையே; இந்த வேலை கிடைக்க என்ன பண்ணலாம்; அப்பா வேலை கிடைத்தாயிற்று; இனி என் கவலை தீர்ந்தது என்று பகவத் கைங்கர்யத்தை விட்டு மற்ற விருத்திகளில், வேலைகளில் ஈடுபடுவதன் மூலம், இவன் செய்ய வேண்டிய ஆத்ம வேலையாகிற கைங்கர்யம் இழந்தவனாய் விருத்தியை அழித்துவிடுகிறான்.

ஐயோ பாவம்! தொட்டதெல்லாம் அழிகிறது என்றால் என்ன செய்யும் இந்த ஜீவன்?

ஏன் இப்படி ஆகிறது? இதை மாற்ற வழி ஏதும் கிடையாதா? இந்த ட்ரெண்டை மாற்றித் தொட்டால் வளரும் வழி ஏதேனும் கிடையாதா?

மனித குலத்தில் யாரும் கண்டுபிடிக்காத மர்மம் இது. இதைத் தீர்க்கும் வழியைக் கண்டு பிடித்தவ்ர்கள் ஒரே ஆட்கள்தாம் -- ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆசாரியர்கள்.

நம்பிள்ளை சொல்கிறார் -- ஏன் இந்த அழிவு ஏற்படுகிறது? யோசித்துப் பார். இந்த ஜீவன் தன்னை உடலுக்கு உரிய உயிராய் நினைத்துகொண்டு, இந்த சரீரத்தின் சரீரியாய்க் கருதிக்கொண்டு தானே தனக்கு ராஜா என்று கருதும் வரையில் இது இப்படித்தான் இருக்கும்.

ஆனால் என்று தன்னை பகவானுக்குச் சரீரம் என்று உணரத் தொடங்குகிறதோ அன்றே இந்த நிலைமை மாறிவிடுகிறது. ஏனெனில் அதுகால் இவனுள் இயங்குவது இவனில்லாமல் இவனுள் இருக்கும் பரமாத்மாவாகவே ஆகிவிடுவதால் அழிவே இலலாமல் தொட்டது துலங்குகிறது.

எனவே இதுதான் சாய்ஸ் இருக்கிறதே என்கிறார் நம்பிள்ளை. என்ன?

நீ உன்னை சரீரியாக நினைத்துக் கொண்டு நான் இந்த உடலின் ஜீவன், தனிக்காட்டு ராஜா, சுதந்திரன், என்று நினைத்துக் கொண்டு அநர்த்தப்படு. அப்புறம் ஐயோ தொட்டது எல்லாம் அழிவா? மண்ணொடு மண்ணாய் மக்கிப் போன வாழ்வா? என்று நொந்து போ.

இல்லையா? நீ அந்த பகவானின் சரீரம் என்பதை உணர்ந்து உஜ்ஜீவனம் அடை. என்றென்றும் குஷியாக ஹாவு ஹாவு என்று பாடிக்கொண்டு ஆநந்தமாகத் திரி.

அப்புறம் உன் இஷ்டம் என்கிறார் நம்பிள்ளை.

அவருடைய இந்த அருமையான திருவாக்கைப் பதிவு செய்கிறது வார்த்தாமாலை.

"ரக்ஷகத்வத்தை அழித்தான்; சேஷத்வத்தை அழித்தான்; பரத்வத்தை அழித்தான்; விக்ரஹத்தை அழித்தான்; அருளை அழித்தான்; அடியாரை அழித்தான்; விபூதியை அழித்தான்; பந்தத்தை அழித்தான்; வ்ருத்தியை அழித்தான்;

தன்னைச் சரீரியாக ப்ரதிபத்தி பண்ணி அநர்த்தப் படுதல் ~

தன்னைச் சரீரமாக ப்ரதிபத்தி பண்ணி உஜ்ஜீவித்தல் செய்யுமத்தனை --

என்று பிள்ளையருளிச் செய்தார்."

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

எது பக்தி? -- 27

2011-09-10T07:51:00.001+05:30

இடைச்சேரி

வரவர எழுதுவதற்கே பெரும் வெட்கமாக இருக்கிறது. ஒரு ஞானம் இல்லை; ஓர் அனுஷ்டானம் இல்லை; நாத்திகன் என்னை ஒப்பிட்டால் பரம ஸாத்விகன். ஏதோ இரண்டொரு நூல்களைப் படித்த கோளாறு நாமும் எழுதலாமே என்று அசட்டு தைரியத்தைக் கொடுத்து என்னைக் காலத்திற்கும் அவமானப்பட வைக்கிறது.

இப்பொழுது எனக்குத் தோன்றுகிறபடி பார்த்தால் பேசாமல் எதையும் கல்லாது, எதையும் எழுத்து வம்புக்கே போகாமல், ஏதோ தானுண்டு, தன் வேலை உண்டு, அன்றாடம் ஏதோ ராமா கிருஷ்ணா என்று எப்பொழுதாவது நினைத்துப் பார்த்துவிட்டு உலகத்தில் ஒழுங்காகப் போகும் ஜீவன் கொடுத்து வைத்தவன்.

என்னைப் போல ஆசாமிகள் வெறும் இரைச்சல் இடுகின்ற பேர்வழிகள். என்ன யோக்கியதை இருக்கு என்று நானும் கிருஷ்ணனைப் பற்றி எழுதத் துணிகிறேனோ! ஒரு வேளை யாராவது கோமாளிகள் இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் போலும்!

மதுராவுக்கெல்லாம் வந்த பிற்பாடு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் அணுக்கத் தோழனை அழைத்து, 'போய் கோகுலத்தில் எல்லோரும் எப்படி இருக்கிறார்கள். கோபிகள், கோபர்கள் எல்லாம் சௌக்கியமா? அம்மா அப்பா எப்படி இருக்கின்றார்கள் எல்லாம் பார்த்து வந்து சொல்லு. இதை நீ செவ்வனே செய்துவிட்டால் நீ அடிக்கடி கேட்கும் முக்தி நிலை உனக்குத் தந்துவிடுகிறேன்' என்று சொல்லி அனுப்புகிறான்.

தோழனும், 'ஆஹா! அதற்கென்ன? போய்வந்தால் போகிறது' என்று கிளம்பி கோகுலம் நெருங்கியதும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனே வந்து விட்டது போல் அனைவரும் ஓடிவந்து தேரைச் சூழ்ந்து கொண்டு அன்பைப் பொழிகின்றனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி விசாரிக்கின்றனர். அவன் இப்பொழுது என்ன செய்கின்றான்? எங்களை நினைக்கின்றானா? என்றெல்லாம் கேள்வி. ஒருவர் மாறி ஒருவர்.

பலர் ஒன்று சேர்ந்து உடனே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எப்படி உட்காருவான், எப்படி நடப்பான், எப்படிப் பார்ப்பான் என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தவர்கள் அவன் நினைவில் ஓ என்று அழுகின்றனர்.

ஒருத்தி ஒரு மயிற்பீலியைச் சூடியபடியே உத்வேகமாக அங்கிருந்து வந்து, 'ஹோ அன்பர்களே! ஏன் அழுகின்றீர்கள்? நான் இங்குதானே உள்ளேன். நான் எங்கு போனேன்?' என்று தன்னை ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே நினைத்துக் கொண்டு குழல் ஊதுகிறாள்.

இன்னொருவள் அவளை ஸ்ரீகிருஷ்ணா என்று விளித்தபடியே அணுகி 'உனக்கு வெண்ணெய் பிடிக்குமே, பால் பிடிக்குமே, தயிர் என்றால் ஒரு கட்டு கட்டுவாயே, பாலில் செய்யும் இனிப்புகள் இதோ உனக்காகச் செய்து செய்து நித்தமும் வீணாகப் போகிறது. இந்தா உண்பாய். நீ உண்ணும் போது உன் கன்னத்தில் குழி விழுமே, அதைப் பார்த்து எவ்வளவு நாள் ஆகிறது?

ஓ! உன் தோழன் உண்டால்தான் நீ உண்பாயா? வாருங்கள் தோழரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தோழமை பெற்ற நீர் எவ்வளவு பெரியவர்! அந்த இந்திரன், பிரம்மா, சிவன், ஏன் எங்கள் நந்தபோபரைவிடவும் நீரன்றோ பெரியவர்.

இதோ ஸ்ரீகிருஷ்ணன் குழந்தை. பாவம் அவன் உண்டு எவ்வளவு நாள் ஆகிறதோ! அங்கு ராஜ்ய பாரம் எல்லாம் உணவு உண்ணக் கூடப் பாவம் குழந்தைக்கு நேரம் இருக்காதே.

இங்கு கன்று காலிகள் எல்லாம் அவன் சொன்ன பேச்சைக் கேட்கும். அங்கோ முரட்டு மனிதர் ஆயிற்றே! குழந்தையை சதா அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று கேட்டுக் கேட்டு நச்சரிப்பார்களே! வாருங்கள் இப்பொழுதாவது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நன்கு உண்ணட்டும்.'

என்று கூறி அழைக்கிறாள்.

வந்த தோழரோ நெளிகிறார். அம்மா......ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நகரத்தில் அன்றோ இருக்கிறார் அம்மா ...மகாராஜாவாக என்று சொல்ல வாய் வரவில்லை. தொண்டை அடைக்கிறது.

அவள் யாரைப் பார்த்து ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்று மயிற்பீலி சூட்டினாளோ அவளைப் பார்த்தால் அசல் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் போலவே இருக்கிறது. அதே மந்தஹாஸம். அதே குறும்புப் பார்வை!

ஒரு கணம் தானே ஆடிப்போய், ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் தன்னையும் அனுப்பிவிட்டுக் கூடவே பின்னோடேயே தானும் வந்துவிட்டான் போலும் என்று பிரமித்துக் கிருஷ்ணா என்று கூவப் போனார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகத் தன்னை உணர்ந்த அந்தப் பெண் திடீரென்று முக பாவம் மாறி ஆக்ரோஷமாக ஆனாள்.

'ஏண்டி பைத்தியம்! உனக்கு அறிவில்லை. நாம் எல்லாம் ஒன்றும் அறியாத சேரிப் பெண்களடி! மட்டி ஜனங்களான கோபிகள். மகாராஜாவின் முன் அவர் திருமுகத்தைக் கூடப் பார்க்கக் கூடாது. தலையைக் குனிந்தவாறே மண்டியிட்டு வணங்கி அவர் எழலாம் என்று சைகை செய்ததும் எழவேண்டிய பஞ்சைப் பனாதைகளடி! நீ என்ன பழைய கிருஷ்ணன் என்று நினைத்துக்கொண்டு பேசுகிறாயா? அவர் தோழர் வந்திருக்கிறார். மரியாதையாக வணக்கம் செய்து வழிவிட்டு விலகி, அவரைத் தொந்தரவு படுத்தாமல் போங்கள்.

நமக்கு உறவு நம்மோடு பிறந்த விதி. அது ஒன்றுதான் எந்த மதுராவுக்கும் போகாமல் நம் கூடவே பிரியாமல் இருக்கும். பைத்தியக் காரி! நாகரிகர் ஒருவர் வந்தால் நடந்துகொள்ளும் முறை கூடத் தெரியாது.?'

என்று கத்தியவள் ஹோ என்று அழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

'ஐயா தோழரே! ஏனய்யா நீரும் கதறி அழுகிறீர்? என்ன ஆயிற்று சொல்லும்? ஏன் உம்மையும் விட்டுப் பிரிந்து போனானா அந்த வஞ்சகன்? அவனுக்கு அதுதான் கைவந்த கலையாயிற்றே! சொல்லும். ஏன் விம்முகிறீரய்யா?

ஏய் பாரடி! இந்தத் திருட்டுக் கிருஷ்ணன் செய்ததை. பாவம் நாம் தான் பஞ்சைகள். அவன் நாகரிகத்திற்கு நம்முடன் நட்பு வைத்தால் அது அவனுக்கு அந்தஸ்துக் குறைச்சல். பரவாயில்லை. நம்மை விட்டுப் பிரிந்தான் குழந்தை. ஆனால் இவருக்கென்ன? இவரும் நாகரிகர்தானே? இவரோடு பழகினால் அவனுக்கு மதிப்புக் குறைச்சலா? ஆனால் தோழரே! அது ஏதோ இப்படிச் சில சமயம் செய்யும். ஆனால் சம்த்துதான். நீர் அவனைப் பற்றிக் குறைவாக எண்ணிவிடாதீர்.

எங்கள் கிட்டு உண்மையில் சம்த்துச் செல்லக் குட்டி. ஆனால் சமயத்தில் செய்யும் சேஷ்டைகளும், குறும்பும், கொனஷ்டைகளும் தாங்காது. மானத்தை வாங்குவதுபோல் நன்றாகத் திட்டினால் 'ஹீ' என்று வெள்ளையாகச் சிரித்துத் தொலைக்கும். அப்பாவியா அடப்பாவியா என்று ஒன்றும் தெரியாது. நீங்கள் வேண்டுமானால் பாருங்களேன். தானாக வந்து உங்களிடத்தில் நைச்சியம் பண்ணி அன்பான அன்பு பொழியும் பாருங்களேன்.!'

தோழருக்கு இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் தாங்கவில்லை. தரையில் விழுந்து 'கோ' என்று புரண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டார்.

இத்தனையும் கோகுலத்தின் நுழைவாயில் கட்டத்திலேயே நடக்கிறது. இன்னும் தேரைப் பிரித்துக் கட்டவில்லை. குதிரைக்குக் கூட கொள்ளும் புல்லும் போடவில்லை. வந்தவரும் சிரம பரிகாரமும் ஆகவில்லை. என்ன பண்பாடற்ற ஜனங்கள்!

சரி வந்தவராவது கொஞ்சம் பொறுங்கள். குளித்து முழுகிவிட்டு வருகிறேன். சாவகாசமாகப் பேசுவோம் என்று சொல்கிறாரா என்றால் அதுவும் இல்லை. அவரும் காலம் காலமாக இந்தக் கோகுலமே கதி என்று திரிபவர் போல் அழுகிறார் சிரிக்கிறார், மரக்கிளையில் ஏறி ஊஞ்சலாடுகிறார். அவர்களோடு காலாறக் கொஞ்ச தூரம் போல நடந்துவிட்டு வருகிறார்.

இந்தத் தோழர் எவ்வளவு நாள் தங்கினார் என்று அவருக்கே நினைவில்லாத பொழுது சொன்ன சுகருக்கோ, என்னைப் போல் ஒரு வெறும் வாயாடிக்கோ நினைவு இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாமோ?

ஆனால் எப்படியோ மீண்டு வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அரண்மைனையை அடைந்தவர் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராய்த் தம் ஜாகைக்குப் போகும் பொழுது ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குத் தாங்கவில்லை.

'நண்பா! சொன்னபடி உனக்கு முக்திப்பேறு தருகிறேன். அதெல்லாம் சொன்ன சொல் தவற மாட்டேன்.'

'கிருஷ்ணா! என்ன சொல்கிறாய்?'

'என்னப்பா! நீதானே முக்தி முக்தி என்று எப்பொழுது பார்த்தாலும் தொணப்பிக் கொண்டிருந்தாய். இதோ உன் சொத்து அது.'

'கிருஷ்ணா! ஒரு சின்ன விண்ணப்பம்.'

'என்ன?'

'இனி மறந்தும் தூக்கத்திலும் கூட நான் முக்தி என்று சொன்னால் காதில் போட்டுக் கொள்ளாதே. அதெல்லாம் எனக்கு வேண்டாமப்பா.'

'என்னது! முக்தி வேண்டாமா? பின்?'

'இல்லை கிருஷ்ணா! சொல்கிறேன் என்று கோபிக்காதே. நீ கூட என்னைக் கவனிக்காமல் அசட்டை செய்தாலும் பரவாயில்லை. உனக்கும் ஏகப்பட்ட ராஜ்ய காரியங்கள் இருக்கும். நான் தவறாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டேன்.

ஆனால் ஸ்ரீகிருஷ்ணா....எப்படிச் சொல்வேனப்பா.....நினைத்தாலே மயிர்க்கூச்செறிகிறது...சொல்லா நாவும் குளறுகிறது.....அந்தக் கோபிகளைப் பார்த்த பிறகு....கிருஷ்ணா.....ஓ....அந்த ப்ரேமை...அந்த பாவம்....அந்த அகண்ட ஏக்கம்....கிருஷ்ணா..... அந்த ப்ரேமையை மட்டும் எனக்குக் கொடு கிருஷ்ணா....முக்தி உன் விண்ணகப் பதவி,....ஏன் நீ கூட...எல்லாம் யாருக்கு வேண்டுமோ அவர்களுக்குக் கொடு. ஆனால் எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நீ ஏதாவது கருதினாயானால்...ஓஒ... அந்த ப்ரேமை...கோபிகளைப் போன்றதான பாவம்...அதைக் கொடு....அந்தக் கோபிகைகளின் நிழலில் எந்நாளும் நான் இருக்கும்படிச் செய்துவிடு.....இதை நீ மறுத்தால் இதற்கு மாற்றாக நித்ய நரகத்தையே தந்துவிடு.'

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விக்கித்து நின்றான். அவன் நினைவுகள் சுழன்றன. நிற்கவும் நடுக்கமுற்றவனாய்த் தன் தோழனைப் பிடித்தவாறே தூணில் சாய்ந்து கொண்டான். கண்கள் தாரை தாரையாக் கண்ணீரைப் பெருக்கின. ஸ்ரீகீதை சொன்னவாய் குழறியது.

'முக்தி வேண்டுமானால் தரலாம்.....பக்தி கூட தரலாம்......என்னைக் கூட தந்துவிடலாம்...ஆனால் ப்ரேமை....அந்த ப்ரேமை.....தோழரே! தயவு செய்து என்னை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அழைத்துப் போவீரா? அவன் என்னைக் காண்பானா? அவனையே வாழ்வாகக் கொண்ட ராதை வந்திருக்கிறேன் என்று சொல்லும். இல்லை இல்லை நீர் ஏன் சொல்ல வேண்டும்? உண்மையான அன்பு இருந்தால் அவன் இந்நேரம் இங்கு வந்திருக்க மாட்டானா? அவன் அவ்வளவு கொடியவனா நண்பரே!'

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பேச்சைக் கேட்டு திக் பிரமை பிடித்து பேச்சு மூச்சு அறைந்து நின்றான் தோழன்.

எங்குமுளன் கண்ணன்....ஆனால் இப்பொழுது எங்கு உளன் கண்ணன்?....இங்கா?...அன்றேல் அங்கா?....... ப்ரேமையில் ஆழ்ந்து தம்நிலை மறந்து நினைவிழந்து கிடந்தனர் இருவரும். எவ்வளவு நேரமோ தெரியவில்லை.

ஆனால் அதே நேரம் இன்னொருவரும் நினைவு தப்பி விழுந்தார் ஸ்ரீரங்கத்தில். சுவாமி நம்பிள்ளை. யாரோ ஒருவர் வந்து சொன்னார்களாம். -- அகளங்க நாட்டாழ்வான் கால்த்திலே. இடையன் ஒருவன் பாலைக் களவு கண்டதாகவும், அந்த இடையனைக் கட்டி அடித்தார்கள் என்றும் யாரோ வந்து சொல்ல நினைவிழந்து விழுந்தார் நம்பிள்ளை -- என்று சொல்கிறார் சோமாசியாண்டான்.

ஆனால் ஒரே ஒரு பாவி மட்டும் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் குண்டுக் கல்லாய் இருந்தபடி எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான் முழு நினைவுடன். வெட்கம்........!

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

எது பக்தி? -- 24 (ஒரு விளக்கம்)

2011-09-10T07:45:00.001+05:30

2011/6/28 selva kumaran

"தன் ஆண்டவனைப் பற்றி நன்கு தெரியும். தன்னை ஒன்றும் செய்ய மாட்டார். என்ற நிச்சயம் ஏற்படுத்திய நிச்சிந்தை அன்று பிரபந்நர் கூறவரும் அம்சம்.

உடையவன் அன்றோ தன் உடைமைக்காகப் பதறுவான். நமக்கு என்ன வந்தது? என்ற 'ஸ்வரக்ஷணத்தில் அந்வயமற்றிருக்கை"

மேலே உள்ள இரு வரிகளுக்கும் இடையே என்ன வேறுபாடு இருக்கிறது? புரியவில்லையே.

தன் மீது ஆண்டவன் மிகவும் அன்பு உடையவன். அவன் ஏதாவது தனக்குக் கஷ்டம் கொடுத்தாலும் அது உண்மையில் தனக்கு நன்மை பயக்கும் என்றேதான் கொடுப்பான். எனவே ஆண்டவனை நன்கு தெரிந்த பக்தர் பயப்படாமல் இருக்கிறார். இங்கு தான் என்பது அளவுகோல். தனக்கு எது நன்மை என்பது தனக்கு மிக முக்கியமான ஒன்று. அந்த தன நன்மையை ஆண்டவன் தருவான். தன்னை ஒருபோதும் ஆண்டவன் கைவிட மாட்டான். தன் ஆண்டவனைப் பற்றித் தனக்கு நன்கு தெரியும். இது முல்லாவின் கதையால் கூறப்படுவதாக நாம் அஸ்யூம் செய்து கொள்ளலாம். (காரணம், முல்லாவின் கதைகள் அப்படி ஸிம்பிள் அல்ல. அவை கொஞ்சம் ஏடாகூடமானவை. அது வேறு விஷயம்) மனைவிக்குக் கணவன் தீங்கு கருதான் என்ற பொது உலக வழக்கின்படி, பக்தனுக்கு ஆண்டவன் தீங்கு கருதான் என்ற காரணத்தால், அந்த நிச்சயம் நன்கு மனத்தில் இருப்பதால் பக்தர் தைரியமாக இருக்கிறார்.

ஆனால் பிரபந்நர் கூறவருகின்ற கருத்து முற்றிலும் அலாதியானது. ஒரு ஜீவ வ்யக்தி உயிருக்கு நடுங்கக் கூடிய அனைத்து சூழ்நிலை, உள ரீதியான காரணிகள் அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் குவிகின்றன. எப்பேர்ப்பட்ட நிச்சயமும் ஆட்டம் காணும் திடீர் நிகழ்வு, திக்குத் திசையறியா வெருட்டல். நின்று நிதானிக்கும் சூழல் கிஞ்சித்தும் இல்லை. ஆனால் இங்கு பிரபத்தியில் நன்கு நிலை நின்றவருடைய மனப்பான்மை என்ன?

என் ஆண்டவன் என்னைத் துன்பப்பட விடமாட்டான். அவனை நன்கு எனக்குத் தெரியும். எனவே நான் பயப்படாது தைரியமாக இருக்கிறேன் -- இது அன்று பிரபத்தியில் நிலைநின்றவரின் மனநிலை. பின் என்ன?

பிரபத்தியில் நிலை நிற்பவன் முதலில் தன் ஆத்ம ஸ்வரூபத்தைப் பற்றித் தெளிந்த ஞானத்தைக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த ஸ்வரூப ஞானம் பூரணமாய் இருக்கும் நிலைதான் பிரபத்தி.

தன்னுடைய உண்மையான ஆத்ம இயல்பு என்பது தான் அவனுடைய உடைமை, அவனுக்கு சேஷத்வம் கொண்டவன், அவனுடைய சரீரமாக இருப்பவன். எனவே தன்னைப் பற்றியோ தன் நல்லது கெட்டது பற்றியோ, தன் ஜீவிதம், ஆபத்து நன்மை இதெல்லாம் பற்றியோ தனக்குச் சிறிதும் சம்பந்தமில்லை. இந்த உடலைப் பற்றி உள்ளிருக்கும் உயிரன்றோ கவலைப்படுகிறது. உடம்பா தன்னைப் பற்றித் தானே கவலைப் படுகிறது?

உயிர் ஜாக்ரதா அவஸ்தையில் இருந்தால் உடல் அங்கும் இங்கும் ஏவினபடி அலைகிறது. தூங்கினால் போட்ட இடத்தில் கிடக்கிறது. திடுதிப்பென்று உயிர் மிக உயர்ந்த இடத்திலிருந்து குதி என்றால் உடனே குதிக்கிறது. தான் செய்யும் இத்தனை செயல்களின் பலன்களையும் தானா அனுபவிக்கிறது.? உயிருக்கு உடலாக இருக்கையினாலே இதெல்லாம் செய்து உயிருக்கு அன்றோ அனுபவத்தைத் தந்து நிற்கிறது.

இந்த ஆத்மா உடல் எல்லாம் உள்ளிருக்கும் அவனுடைய உடைமை, உடல், சொத்து. அதனால் நான் உயிர் எனக்குச் சொந்தமானவன் என்று சொல்வதே பெரும் திருட்டு. இதற்கு ஆத்ம அபஹாரம் என்று பெயர். ஆத்மாவைக் களவாடுதல் என்று பெயர்.

நமக்கு சைதன்யம் இருப்பதன் பலனே என்ன என்றால் இவை அனைத்தும், தானும், தன் உடலும், தன் தான் என்று சொல்ல எந்த உரிமையும் இல்லாதபடி அவனுடையது, அவனுக்கே உரித்தானது என்று அநவரதம் அநுஸந்தித்தலே ஆகும்.

எனவே பிரபத்தியில் நிலைநின்றவர் என்ன கருதுகிறார்? என்ன ஏற்பட்டால் என்ன? எது நிகழ்ந்தால் நமக்கு என்ன? இந்த ஆத்மாவோ, உடலோ, ப்ராணனோ, வாழ்வோ எதுவும் என்னுடையது இல்லை. எனக்கு இவற்றில் சிறிதும் என்னுடையது அல்லது என்னுடையதாக ஒருகாலத்தில் இருந்தது என்ற பாத்யதையோ அந்வயமோ கிஞ்சித்தும் இல்லை.

நான் எனது என்ற அனைத்தும் அவன் உடைமையாய் இருக்க எனக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயத்தில் எனக்கு என்ன அக்கறை? மேலும் இந்த சூழ்நிலை மாற்றங்கள், விதியின் மாற்றங்கள் எல்லாமே அவன் உள்ளுயிராய் நிற்க அவனுடைய விபூதியல்லவா இவையெல்லாம்? -- இவ்வாறு பிரபத்தியில் நிலைநின்றவரின் மனநிலைபடி அவருக்குச் சூழ்நிலையின் இக்கட்டே கிஞ்சித்தும் இல்லை. ஏதோ கடற்கரையில் பாறையில் சாய்ந்துகொண்டு காற்று வாங்குவது போல் அமைதியாக இருக்கிறார். இங்கு தான் என்பதே இல்லை, அதாவது தன்னுடையதாகச் சொல்லிக் கொள்ள.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

தேசியம் -- 3

2011-08-21T13:29:00.006+05:30

O Nationality, come thou to me as joy or sorrow, as honour or as shame! Make me thine own!

பக்த சரித்ரங்களில் வரும். கடவுள்பால் காதல் என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு முகாந்திரத்தில் வரும்.

சிலருக்குத் தீவிரத் துயரத்தில் வரும். சிலருக்கோ வாழ்க்கையில் அவமானம் அடைந்து நிற்குங்கால் வரும். சிலருக்கு அதீத சந்தோஷத்தில் உதயம் ஆகும். சிலருக்கு வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய பகுமானங்கள் கிடைக்குங்கால் ஏற்படும்.

கடவுள் ஒருவரைத் தன்பால் ஈர்க்க எந்த வழியை வைத்திருக்கின்றார் என்பது முதலிலேயே புலப்படுவது கடினம்.

பெருகிய வெள்ளத்தில் தன் காதலியைப் பார்க்க ஓடினான். அடித்துச் சென்ற வெள்ளத்தில் எதிர்நீச்சல் அடித்தது காமம். கிடைத்தது ஒரு புணை. அதைக் கரையில் போட்டுவிட்டு ஓடினான். வாசல் செம்மியிருந்தது. பால்கனியின் வழியே அவள் முனகும் விரக கீதம் கேட்டது. கொட்டும் மழை. வழுக்கும் பிடி. மாட்டிக் கொண்டால் அவமானம். ஆனால் அதிருஷ்டம் ஒரு கைப்பிடியை அந்த நேரத்தில் பார்த்துத் தொங்க விட்டதுதான் என்ன ஆச்சரியம்! மழையில் அந்தப் பிடியும் வழுக்கினாலும் பரவாயில்லை கண நேரத்தில் ஏறி பால்கனியில் குதித்துப் பஞ்சணைக்கு விரைந்தான். பாவை வியந்தாள். தன் விரகத்தால் தான் காணும் பிரமை என்று சிரித்தாள். ஊர்ஜிதம் செய்தான் உன்மத்தன். உள்ளம் கலங்கினாள். எப்படி வந்தாய் இந்த அசுர வெள்ளத்தில்? வா எனக்குக் காட்டு என்று கூட்டிச் சென்றாள் மழைக் குப்பாயம் கவிழ்த்து.

இதோ அந்தப் புணை என்றான். அங்கே ஒரு பிணம் கிடந்தது. அதோ பிடிக்க விழுந்த கயிறு என்றான். பிளந்த வாயில் பல் வெறித்துச் செத்துக் கிடந்தது பாம்பு.

'அடப்பாவி! இந்த ஆற்றாமையா? இதைக் கடவுளிடம் நீ காட்டியிருந்தால் இந்நேரம் தரிசனமே கிடைத்திருக்குமே!' என்றாள் பேதை.

பந்தக் கட்டுகள் அறுந்தன. பாதி இரவில் பகல் ஒளி படர்ந்தது. பாவங்கள் பட்டுப் போயின. பதிதன் பக்தனாய்ப் பாவையை வணங்கினான். என் குருவே! பிறவித் தளையறுத்தாய். பேறு தந்தாய். பித்தனைப் பக்தனாக்கிய பெருமாட்டி! என் இதய நன்றி இனி எப்பிறவிக்கும். -- என்று சொல்லித் திரும்பினான்.

தெரியாது. எவர் எப்பொழுது தேசியத்தின் தரிசனம் பெறுவர் என்று. ஆங்காரத்தில் தன் நாடு பற்றிப் பேசுவான். ஆனால் சுகப்பணம் கண்ணை மறைக்கும். காட்டிக் கொடுப்பான். காலத்திற்கும் பழி சுமப்பான்.

நாடாவது மண்ணாவது என்று துச்சம் பேசுவான். ஆனால் பாரத தேவியின் தரிசனம் பெற எதோ ஒரு சூழ்நிலை உருவாகும். நீங்கள் எல்லாம் கண்ட்ரி ப்ரூட்ஸ் என்று யாரோ சொல்ல இவனுக்கு ரோசம் பொத்துக்கொண்டு வரும்.

ரோசம் ஆக்ரோஷம் ஆகி, நாட்டின் தீவிர தேச பக்தனாக ஆகிவிடுவான்.

இல்லையேல் மகத்தான மரியாதை உலக அரங்கில் கிட்டும். இவன் நாட்டை வைத்து ஒரு முக்கியப் புள்ளி இவனைப் புகழ்ந்து தள்ளுவார். பார்ட்டி நேரத்தில் அமர்ந்து பேசுங்கால் அவர் சொல்லித்தான் தன் நாட்டின் பெருமை புரியும். அடுத்த நாள் முதல் பேர்வழி தேசியச் செம்மல்.

ஆம். தேசியத்தை நாம் நாடிப் போகிறோம் என்பது அரைப்பங்கு உண்மை. மீதி உண்மை தேசியம் நம்மை நாடி வரவேண்டும். எந்த வழியிலும் அது வந்து நம்மைத் தொற்றலாம். மகிழ்ச்சி, துயரம், அவமானம், கௌரவம் எந்த வழியிலும் நேர்ந்து விடலாம்.

ஆனால் நமக்கு வேண்டியதெல்லாம் தேசியத்திற்கு ஒவ்வாத மனப்பான்மையைப் புறந்தள்ளுவதும், வருகின்ற தேசிய எழுச்சியை வரவேற்பதும்தான்.

O Nationality, come thou to me as joy or sorrow, as honour or as shame! Make me thine own!

I believe that India is one, indissoluble, indivisible.

National unity is built on the common home, the common interest and common love.

I believe that the strength which spoke in the Vedas and Upanishads, in the making of religions and empires, in the learning of scholars, and the meditation of the saints, is born once more amongst us, and its name today is Nationality.

I believe that the present of India is deep-rooted in her past, and that before her shines a glorious future.

O Nationality, come thou to me as joy or sorrow, as honour or as shame! Make me thine own!

(The Complete Works of Sister Nivedita, Vol 4, pp 205)

ஆன்ற குருமணி உணர்த்தியதைச் சான்ற கவிமணி பாடக் கேண்மின்.

"நூறு கோடி நூல்கள் செய்து

நூறு தேய வாணர்கள்

தேறு நுண்மை கொள்ள விங்கு

தேடி வந்த நாளினும்

மாறு கொண்டு கல்வி தேய

வண்மை தீர்ந்த நாளினும்

ஈறு நிற்கு முண்மை யொன்

றிறைஞ்சி நிற்பள் வாழ்கவே!"

"இதந்த ருந் தொழில்கள் செய்

திரும்பு விக்கு நல்கினள்

பதந்த ரற் குரியவாய

பன் மதங்கள் காட்டினள்

விதம்பெ றும்ப னாட்டினர்க்கு

வேறொ ருண்மை தோற்றவே

சுதந்திரத்தி லாசை யின்று

தோற்றி னாள்மன் வாழ்கவே!"

"கணமெனு மென்றன் கண்முனே வருவாய்

பாரத தேவியே கனல்கால்

இணைவிழி வால வாய மாஞ் சிங்க

முதுகினி லேறி வீற்றிருந்தே

துணைநினை வேண்டு நாட்டினர்க் கெல்லாந்

துயர்கெட விடுதலை யருளி

மணிநகை புரிந்து திகழ் திருக்கோலங்

கண்டு நான் மகிழ்ந்திடு மாறே."

"தண்ணீர்விட் டோவளர்த்தோம்?

சர்வேசா, இப்பயிரைக்

கண்ணீராற் காத்தோம்!

கருகத் திருவுளமோ?

எண்ணெமெலா நெய்யாக

எம்முயிரி னுள்வளர்ந்த

வண்ணவிளக் கிஃது

மடியத் திருவுளமோ?

ஓரா யிரவருட

மோய்ந்து கிடந்தபினர்

வாராது போலவந்த

மாமணியைத் தோற்போமோ?

தர்மமே வெல்லுமெனுஞ்

சான்றோர்சொற் பொய்யாமோ?

கர்ம விளைவுகள்யாங்

கண்டதெல்லாம் போதாதோ?

........

இன்பச் சுதந்திர நின்

இன்னருளாற் பெற்ற தன்றோ?

அன்பற்ற மாக்க

ளதைப் பறித்தாற் காவாயோ?

.....

நெஞ்சகத்தே பொய்யின்றி

நேர்ந்ததெலா நீதருவாய்

வஞ்சகமோ எங்கள்

மனத்தூய்மை காணாயோ?"

(பாரதியார் கவிதைகள், திரு சீனி விசுவநாதன் பதிப்பு)

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

விளையாட்டு யாப்பு - 1

2011-08-20T00:11:00.003+05:30

குழுமங்களில் சமயத்தில் யாப்பில் ஆர்வம் உள்ள சிலர் சேர்ந்து பாட்டுக்குப் பாட்டு என்ற பாணியில் குறளோ, வெண்பாவோ எழுதுவது மிக இனிய பொழுதுபோக்கு. பண்புடன் போன்ற குழுமங்களில் அவ்வாறு எழுதும் இழைகளில் கலந்து கொண்டபோது எழுதியவற்றில் தேர்ந்தெடுத்தவை இவை. சில பாக்கள் கருத்தாழம் கொண்டிருக்கும்.

***

பூதம் புறத்திலுள சூட்சுமமாய் உள்ளநிலை

மேதக்க தன்மாத் திரை

தன்னைத் தானே எழுதிக்கொள்ளும் கவிதை பெண்

தன்னை மறந்து எழுதிக்கொள்ளும் கவிதை ஆண்

அறிவித்தோ வந்ததிப் பாழும் பசியே

குறிவைத்தே நம்வயிற்றில் குடியாய் -- மறித்திங்கு

மற்றைநாள் தான்திரும்பும் முழுங்கி யதைமறக்கும்

எற்றுக்கோ என்றும் புசி.

தமிழ்பார்த்த நெஞ்சம் தரணியில் நீளும்

அமிழ்தமென் றேயதைக் கூறு.

செய்ய வளமிகவே சீரார் அறிவியலும்

உய்வகை யாமோ உணர்.

மொழிக்கும் அகப்படா துள்ளத்தில் நிற்றல்

விழிக்குமக் காதல் இயல்.

வாழும் வகையறியேன் வாழ்த்துமுளத் தாலும்மை

ஆழ்ந்து நினைப்பேன் இனி.

தலைசான்ற உள்ளத்தால் தள்ளற் கரிதே

அலைபோன்று மோதும் அருள்.

உணர்ந்தாலும் என்னினி உள்ளத்தைக் கள்ளம்

தணந்தாரைச் சொல்லல் கடன்.

பாழ்த்த விதியும் பெருத்த வினையுமிவ்

வாழ்க்கைக் கடல்காற் றனல்.

பொறுத்தாலும் பூமி பொறைதான் கடந்து

ஒறுத்தாலும் உள்ளவுயி ரொன்று.

உண்டென்ற உள்ளத்தில் இத்துடன் சென்றிட்டு

கண்டுகொள நாளை தரும்.

இணைந்தகை பார்த்திவ் விணையத்தில் ஏறும்

அணையா விளக்கென் குறள்.

பாட்டில் இருளோ பகர்ந்த விருள்தானோ

கேட்டவிருள் ஏதறி யோம்.

சுகங்கண்ட தில்லை நடனார் கருவுள்

அகங்கண்ட தில்லை உரு.

பிரித்துப் பொருள்கண்ட பாவைப் பிரிவின்

பொருள்கண்ட துண்டோ புகல்.

புகன்றவை கோடிப் புகலாத கோடி

உகந்த அதுவே உளம்.

குணங்கண்டு தள்ளி குறைகொண் டுகக்கும்

அணங்காடும் ஆர்க்கும் உலகு.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

தேசியம் -- 2

2011-08-19T20:50:00.001+05:30

ஆழ்ந்த நெடுங்காலத்தே வேதங்களிலும், உபநிஷதங்களிலும் மனிதர்களோடு பேசிய பலம் அது என்ன?

ஸங்கச்சத்வம், ஸம்வதத்வம்

ஸம்வோ மனாம்ஸி ஜானதாம்

ஒன்றுறப் பழகுவோம், ஒன்றுற மொழிவோம்

ஒன்றுற மனத்தால் உணர்ந்திடுவோம் நாம்

என்று முழங்கிய ருக் வேத காலத்திலும் சரி,

ஹே அம்ருதஸ்ய புத்ரா:

ஏ அழியாமையின் புதல்வர்களே!

என்று மனிதர்தம்மைப் பார்த்து விளித்த உபநிஷத காலங்களிலும் சரி,

அவ்வாறு பேசிய அந்தப் பலம் என்ன?

வசுதா ஏக குடும்பகம் -- உலகம் ஒரே குடும்பம்

என்ற எண்ணத்தோடு அகில உலகும் ஒன்றும் பிரிகதிர்ப்படாதபடி தன் அடியால் அளந்த நெடியோனைப் பாடிப் பரவி, அனைத்தும் அவனுக்குச் சரீரமாக நிற்கையாலே இந்த உலகமே அவனுக்கு விபூதியானது என்ற எண்ணத்தில் 'நிற்பதெல்லாம் நெடுமால்' என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ மதத்தை, ஆகமப் பொலிவோடு பாடிப் பரப்பிய ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களில் ஒலித்த அந்தப் பலம் எது?

பஹுகுடும்பி என்று அனைத்துலகையுமே தன் குடும்பமாக உடையவன் சிவபெருமான் என்று அனைத்துயிர்களும் பசு என்றும், அவன் ஒருவனே பதி என்றும், பதியைப் பசு சார்ந்திடப் பாசம் விலகும் என்று மும்மலம் நீங்கிய முத்தி நிலையைக் கண்ட சைவம் நாயன்மார்களால் ஆகமங்களின் அடிப்படையில் தழைத்தது எந்தப் பலத்தால்?

உலகெங்கணும் பெண் என்பவள் சொத்து ஜாபிதாவில் சேர்ந்த ஒரு பொருள் என்ற எண்ணத்தில் பல இனங்கள் உலகில் இருந்த காலத்திலேயே, துணிந்து பெண்ணின் பார்வையில் பரம்பொருளைப் பெண்மையின் முழுமையாகக் கண்டு, அந்தப் பெண்ணின் சக்தியால் இயங்கும் கடவுளரே அனைத்து கடவுள்களும் என்று சித்தாந்தம் செய்த சாக்த மதம் எழுந்தது எந்த பலத்தின் மீது?

இதைப் போல் இந்த மண்ணில் எவ்வளவு மதங்கள்! அவை எழுந்ததெல்லாம் எந்தப் பலத்தின் அடிப்படையில்?

உலகில் பல அரசுகளும் அந்நிய மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களை வெட்டிச் சாய்த்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் வந்து புகலடைந்த பழங்காலத்து பார்ஸிகளாகட்டும், யூதர்களாகட்டும், கிறிஸ்தவர்களாகட்டும், யாராயினும் சரி நட்புக்கரத்தோடு உதவி நாடி வந்தவர்க்குப் புகலிடம் தந்து, அவர்க்கு உரிய வழிபாட்டிடம் முதற்கொண்டு தம் செலவிலேயே கட்டிக் கொடுத்து, வந்து சேர்ந்த அந்நியர் இதைத் தம் சொந்த பூமியாகக் கருதும் வகையில் அவர்களுக்கு வேளாண்மை (உபகாரம்) செய்த அரசர்கள் கட்டி எழுப்பிய சாம்ராஜ்யங்கள் எல்லாம் எந்த பலத்தின் அடிப்படையில்?

இந்த உலகில் எதுவும் நிலைத்ததன்று. ஆத்மா ஒன்றே நிலைத்தது என்ற தீரமான ஆத்ம பலத்தின் அடிப்படையில் அன்றோ இவையெல்லாம் எழுந்தன!

பெரும் வித்யைகளைக் கண்ட மாபெரும் கல்விமான்கள், உலக இனங்கள் பலவும் காட்டில் அலைந்து கொண்டு தம் உடலில் ஊறும் பூச்சிகளைக் கூட எடுத்தெறிய அறியாதே திரிந்த காலத்தும் உலகம் வியக்கும் அறிவுத் துறைகளைக் கண்ட பேரறிஞர்கள், தம் அறிவுப் பெட்டகங்களை எந்த பலத்தின் அடிப்படையில் யாத்தனர்?

ஆத்ம பலத்தின் அடிப்படையிலன்றோ!

அலெக்ஸாண்டர் பழங்காலத்தில் படையெடுத்து வந்த காலத்து தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த ஒரு முனிவரைத் தன் நாட்டிற்கு வருமாறு வற்புறுத்த அவர் மறுக்க, தான் அவரைக் கொலை செய்யவும் கூடும் என்று மிரட்டிய போது பெரும் சிரிப்பாகச் சிரித்துவிட்டு, 'ஒரு பேரரசராக இருந்து கொண்டு இப்படி அந்நியாயத்துக்குப் பொய் சொல்லுகிறீரே! உம்மால் முடியாத காரியமே அதுதான். ஏனெனில் வாளால் வெட்டப் பட முடியாதவன் நான். நீரால் நனைக்கப் பட முடியாதவன் நான். தீயினால் எரிக்கவோ, காற்றினால் உலர்த்தவோ பட முடியாத என்னைக் கொல்வேன் என்று சொல்லி நீர் போய்யராக ஆகிவிட்டீரே!' என்று அந்த முனிவன் தியானம் விழித்துச் சிரித்த சிரிப்பு எந்த பலத்திலிருந்து எழுந்தது?

ஆங்கில ஆட்சியில் தொடக்கத்தில் ஹிமாலயச் சாரல்களில் ஒரு முனிவன் ஆழ்ந்த தவத்தில் இருக்க, அவரிடம் ஏதோ கேட்டுப் பதில் வராத காரணத்தால் ஆங்கிலப் படைவீரன் கோபத்தில் அந்த முனிவரைக் கத்தியால் குத்திக் கொன்றுவிட, சாகும் போதும் அந்த முனிவன், 'நீயும் அவனேதான் நீயும் அவனேதான்' என்று இருகை கொட்டிச் சிரித்தபடி உயிர் பிரிந்தானே அந்த மரணத்தையும் எள்ளி நகையாடும் சிரிப்பு எந்த பலத்தின் அடிப்படையில் எழுந்தது?

ஆத்ம பலத்தின் அடிப்படியில்தானே!

அந்த ஆத்ம பலம்தான் இன்று நம்மிடையே புத்துருவம் கொண்டு தேசியமாக உணர்வின் வடிவம் கொண்டு எழுந்துள்ளது.

இந்திய வரலாற்றை நன்கு ஊன்றிக் கற்கையில் இந்தக் காலம் கடந்த உண்மையில் என் நம்பிக்கை அசைக்கவொண்ணததாய் ஆகிறது --

என்பது தேசிய உணர்வெழுந்தோரின் ப்ரார்த்தனையில் மூன்றாங்கண்ணியாக சகோதரி நிவேதிதா உரைக்கிறார்.

நிவேதிதாவின் சீடர் இதற்கு விளக்கம் பெய்யும் வகையில் யாத்த பாடலைக் காண்போம்.

முன்னை யிலங்கை அரக்கர் அழிய

முடித்த வில் யாருடை வில்? - எங்கள்

அன்னை பயங்கரி பாரத தேவி நல்

ஆரிய ராணியின் வில்.

இந்திர சித்தன் இரண்டு துண்டாக

எடுத்த வில் யாருடை வில்? -- எங்கள்

மந்திரத் தெய்வதம் பாரத ராணி

வயிரவி தன்னுடை வில்

ஒன்று பரம் பொருள் நா மதன் மக்கள்

உலகின்பக் கேணி யென்றே -- மிக

நன்று பல் வேதம் வரைந்தகை பாரத

நாயகி தன் திருக் கை.

காண்டிவ மேந்தி உலகினை வென்றது

கல்லொத்த தோளெவர் தோள்? -- எம்மை

ஆண்டருள் செய்பவள், பெற்று வளர்ப்பவள்

ஆரியர் தேவியின் தோள்

போர்க்களத் தேபர ஞானமெய்க் கீதை

புகன்ற தெவருடை வாய்? -- பகை

தீர்க்கத் திறந்தரு பேரினள் பாரத

தேவி மலர்த்திரு வாய்

(பாரத மாதா -- சில கண்ணிகள் -- பாரதியார் கவிதைகள், சீனி விசுவநாதன் பதிப்பு, பக் 38, 14-4-1991)

I believe that the present of India is deep-rooted in her past, and that before her shines a glorious future.

"தர்மமே யுருவமாத் தழைத்த பேரரசரும்

நிர்மல முனிவரு நிறைந்த நன்னாடு.

வீரரைப் பெறாத மேன்மைதீர் மங்கையை

யூரவர் மலடியென் றுரைத்திடு நாடு.

பாரத பூமி பழம் பெரும் பூமி.

நீரதன் புதல்வரிந் நினைவகற் றாதிர்!

பாரத நாடு பார்க்கெலாந் திலகம்;

நீரதன் புதல்வரிந் நினைவகற் றாதிர்!

பாரத நாடு பார்க்கெலாந் தெய்வமாம்

நீரதன் புதல்வரிந் நினைவகற் றாதிர்!

வானக முட்டு மிமயமால் வரையு(ம்)

ஏனைய திசைகளி லிருந் திரைக் கடலுங்

காத்திடு நாடு கங்கையுஞ் சிந்துவும்

தூத்திரை யமுனையுஞ் சுனைகளும் புனல்களும்

இன்னறும் பொழில்களும் இணையிலா வளங்களும்

உன்னத மலைகளு மொளிர்தரு நாடு.

பைந்நிறப் பழனம் பசியிலா தளிக்க

மைந்நிற முகில்கள் வழங்கு பொன்னாடு.

தேவர்கள் வாழ்விடந் திறலுயர் முனிவர்

ஆவலொ டடையு மரும்புகழ் நாடு.

ஊனமொன் றறியா ஞான பூமி

வானவர் விழையு மாட்சியார் தேயம்.

பாரத நாட்டிசை பகர யான் வல்லனோ?

நீரதன் புதல்வரிந் நினைவகற் றாதிர்."

(பாரதியார் கவிதைகள், சீனி விசுவநாதன் பதிப்பு)

பாரத பூமி பழம் பெரும் பூமி -- இந்த வரியில் கிட்டத்தட்ட பாரத வரலாறே அடங்கியது எனலாம். ஒரு நிலப்பரப்பு எப்பொழுது பூமியாக ஆகிறது என்பதை உணர்ந்தாலே பாரதம் பூமியாக ஆகி வந்த காலத்தைக் கணக்கிடுதல் கடினம்.

ஒரு மரம் எவ்வளவுக் கெவ்வளவு நிலத்தின் ஆழத்தில் தன் வேரைப் படர விட்டு நிற்கிறதோ அத்தனைக்கு அத்தனை அதன் நிலைப்பாடு எதனையும் தாங்கி நிற்கும் வலிமை உடையது.

மேலோட்டமாக வறட்சி ஏற்படினும் தன் ஊட்டத்திற்கு அந்த மரம் ஆழ்நிலை நீர்ப் பற்றிலிருந்து உயிர் பெற்றுத் தழைக்கும்.

பாரதம் என்பதைச் சார்ந்த எந்த பண்டைய நிறுவனமும் ஆத்ம பலத்தில் வேர் கொண்டு எழுந்தது என்று பார்த்தோம். அந்த ஆத்ம ஞானம் பழங்காலத்திலேயே அதனால் திட்ட வட்டமாக வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த விழுமியமாகக் கைக்கொள்ளப்பட்டு விட்டது.

எனவே பாரதம் தன் நெருக்கடிக் காலங்களில் எல்லாம் தன் ஆழ்நிலை நீர்ப் பற்றிலிருந்து பெரும் உயிரூக்கம் நித்தியத்தின் நிலைப் பேற்றிலிருந்தே கிடைக்கப் பெறுகிறது.

இதை அந்நிய தேசத்தான் ஒருவன் புதிதாகக் கண்டுபிடித்து வியக்கலாம். ஏங்கலாம். இந்தியாவில் தான் பிறக்காமல் போனோமே என்று வியாகுலம் எய்தலாம். ஆனால் இந்தியக் குடிமகன் என்பவன், அதாவது குடிமகர்க்கு உரிய கல்வியைத் தன் உணர்வின் செறிவாய்க் கொண்டவர், அதாவது தேசியத்தின் திறம்படிந்த திருவாளர் எவரும் புதிதாக இதை அறிந்து கொள்வதில்லை.

தாயின் அரவணைப்பில், தந்தையின் அக்கறையில், ஆசான்களின் ஆன்ற அறிவுரைகளில், மூத்தவர்களின் பாசக் கதைத் தாலாட்டுகளில் அவன் பெறுகின்ற இயற்கையான ஜீவ போதம் இந்தத் தேசியம். அதாவது பாரதத்தைப் பற்றிய உணர்வு மயமான ஒட்டுறவு.

இதைத்தான் சகோதரி நிவேதிதா 'believe' என்ற வார்த்தையை இட்டுக் குறிக்கிறார்.

இது இல்லாததை நம்புவது போன்றதன்று. தன் உள் ஆழ்ந்த உணர்வுப் புலத்தில் கலந்து மிளிரும் ஒன்றை ஒருவர் தெரிவிக்கும் போது எந்தச் சொல்லை இட்டு உரைப்பது என்ற திகைப்புதான் இந்த believe என்ற சொல்லின் பொருள்.

இதைத்தான் பாரதி மிக அழகாக 'நீரதன் புதல்வர் இந்நினைவு அகற்றாதிர்!' என்று மீண்டும் மீண்டும் சிவாஜி மகராஜ் வாயிலாகக் கூறுகிறார்.

ஓர் இந்தியர் தேசியவாதியாக ஆவது இல்லை பிரச்சனை. அவர் தம் தேசிய உணர்வைத் தம் நெஞ்சிலிருந்து அகற்றாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம். அதைத்தான் பாரதி திறம்பட மீண்டும் மீண்டும் அகற்றாதிர் என்று எச்சரிக்கிறார்.

ஒருவர் ஆரோக்கியமாக இருப்பது பிரச்சனையன்று. தம் இயல்பான ஆரோக்கியத்தைக் கெடுத்துக்கொண்டு நோயைத் தன் மீது ஏறிட்டுக் கொள்வதுதான் பிரச்சனை.

அவ்வாறு எந்தச் சூழலிலும் நோய் நம் இயல்பான நன்னிலையைக் கெடுக்காமல் இருக்கத்தான் தடுப்பு மருந்துகளை உட் கொள்கிறோம்.

அது போலத்தான் தேசியக் கல்வி என்பது இந்தியர் உட்கொள்ளும் தற்காப்பு மருந்து. நிஜத்தை மறக்க உட்கொள்ளும் போதையன்று. அந்த போதை உலகம் தழுவிய பார்வை என்பதைப் போலியாகப் போர்த்திக்கொண்டு வந்தாலும் அது போதை போதைதான்.

இது ஒரு வினோதமான அலிபாபா குகை போன்றது. ஒருவர் தம் பழமையை வெறுத்து, ஒதுக்கி, உணராமல் புறந்தள்ளி, எதிர்காலமே போதும் என்று பழமையின்பால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு, முன்னேற நினைத்தால், இரட்டைப்பூட்டு என்ன, தொட்ட இடமெல்லாம் பூட்டாகத் தொங்கியபடி முன்னேற்றப் பாதை இருண்டு போய் ஒன்றும் தெரிய மாட்டேன் என்கிறது.

ஆனால் அதே, ஒருவர் தம் பழைமை என்ன என்பதை உள்ளபடி உணர்ந்து, தாமும் தம் முன்னோரும் உலகளாவிய ஒப்பு நோக்கில் பார்த்தால், எல்லா இனத்திலும் இருப்பது போன்றே சில தவறுகள் இருந்திருப்பினும், தம் முன்னோர் சாதனைகள் ஆற்றியிருப்பவை ஏராளம் என்று உணர்ந்து, அந்தத் தெளிவில் அவர் எந்தத் திக்கில் முன்னேறினாலும் அந்தத் திக்கும், எதிர்காலமும் திறக்காத கதவுகள் எல்லாம் திறந்து கொள்கின்றன. அவருடைய எதிர்காலம் ஒளியின் மேய்ச்சல் நிலமாய்க் காட்சியளிக்கின்றது.

இந்த வினோதத்திற்கான மந்திரச் சொல்தான் சகோதரி நிவேதிதா கூறுவது:

I believe that the present of India is deep-rooted in her past, and that before her shines a glorious future.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

தேசியம் -- 1

2011-08-16T21:17:00.001+05:30

நாடு சுதந்திரம் அடைந்த தினம்.

நாமிருக்கும் நாடு நமதென்பதறிந்தோம்.

அது நமக்கே உரிமையாம் என்பதறிந்தோம்,

என்ற தேசிய உணர்வு எழுந்து அதன் முழுப் பலன் கண்ட நாள்.

பல சமஸ்தானங்களாய், பல தனி அரசுகளாய், இருந்த பாரத நிலப் பரப்பு தன்னை பண்பாட்டின் அடிப்படையில், மதத்தின் அடிப்படையில், சமுதாய விழுப்பங்களின் அடிப்படையில் ஒரே நாடாக உணர்ந்து வந்தது எனிலும், அரசியல் ரீதியாக, ஆட்சியின் ஓட்டம் ரீதியாக, சட்டம், ஒழுங்கு. ஆட்சியில் மக்களின் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றின் ரீதியாக ஒரே நாடாகத் தன்னை நடைமுறையில் கண்டது ஆங்கில ஆட்சியில். குறுக்கும் நெடுக்குமாக இணைக்கும் அஞ்சல் தகவல் தொடர்பு, நெடுந்தொலைப் பயண வசதி ஆகிய தொழில், தொடர்பு முன்னேற்றங்கள் இந்தியா ஒரே நாடு என்னும் நடைமுறையை வலுப்படுத்தின.

ஆங்கிலத்தால் நாட்டிற்குள் நுழைந்த பல வித உலகக் கல்விகள், மானுடத்துறை சித்தாந்தங்கள் நாட்டில் புதிய அறிவு விழிப்பையே ஏற்படுத்திவிட்டன. மாற்றம், பெரும் மாற்றம், வேர் முதல் மாற்றம் என்பது நாள் விதியாக நிலவியது.

மதத்துறையிலும் ஏதோ சொன்னார்கள், பின்பற்றுகிறோம் என்பது மாறி, வழிவழியாக வந்த மதக் கருத்துகளையே அறிவின் திறத்தால் ஆய்ந்து அலசிப் பார்க்கும் புது யுக அறிஞர்கள் பெருகினார்கள்.

ஆனால் நாடு என்பதற்கு முக்கியமான தேசியம் பற்றிய கல்வியைப் பெற்றிருக்கிறோமா?

பெறவேண்டும். ஆம் இந்தக் கல்வி இல்லாமல் ஒரு தேசம் என்பது தன்னை முற்றிலும் உணர இயலாது. த்ன்னுணர்வு முழுமையடையாத தேசம் சிறக்காது.

இந்தத் தேசியக் கல்வி என்பதை நன்கு வலியுறுத்துகிறார் சகோதரி நிவேதிதா.

India is evolving a new civilization. New ideals and new methods have already made their appearance. Already she is projecting herself upon new developments in many different directions. The great danger of such an era is the loss of moral stability which it is apt to involve. For the aim and effort of civilization is always to maintain the supremacy of the moral faculty. And in periods of violent transition, the tendency is, by the breaking of old bonds and associations, to make the moral scum and wreckage of society come to the surface, and take the lead. (The Complete Works of Sister Nivedita, Vol 3, pp 465)

இங்கு குறிப்பிடப்படுவது முக்கியமாகத் தேசியம் பற்றிய கல்வி. அதாவது education in nationalism. அத்தகைய தேசியத்தைப் பற்றிய கல்வியில் முக்கியமானது citizenship awareness.

தேசியம் அதாவது Nationalism என்பது

----மண், மரபு, நினைவு, பண்பாடு, உள்செறிவு, எதிர்காலக் கனவு, நிகழ்கால ஊக்கம், பண்டைய சிறப்புகளை நன்கு உணர்ந்த அடிப்படையில் வேர்விட்டு எழுந்த தெளிந்த மதி----

ஆகிய இவையெல்லாம் நன்கு பொருந்திய மன எழுச்சி.

தெய்வ பக்திக்குப் பக்கத்தில் வருவது இந்த தேச பக்தி ஆகிய தேசியம்.

தெய்வ பக்தியானது, தெளிந்த ஞானமும், தீரமான வைராக்கியமும் கூடச் சேர்ந்து செழிக்கவில்லையேல் தானும் சோர்ந்து போய் வெறும் உணர்ச்சிகளாய் விழுந்துவிடும்.

உணர்ச்சிகளுக்கு என்று வினோதமான குருட்டுக் கண் உண்டு. -- எங்கே பள்ளம் என்று பார்த்துத் தள்ளிவிடும்.

அதாவது உணர்ச்சிகள் என்பவை ஒரு வித கபந்தங்கள்.-- தலை வயிற்றுக்குள் இருக்கும் ஜன்மம்.

ஆனால் பக்தி என்பது விசுவரூபம். -- கூடவே ஞானமும், வைராக்கியமும் செழித்தால்.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் பக்தி என்ற பெண் நிர்கதியாக நின்று கொண்டு அழுதுகொண்டிருந்தாள். நாரதரைப் பார்த்து வார்த்தை சொல்லுமிடத்தே, 'ஐயா! நாரதரே! திராவிட தேசத்தில் உதித்த நான், நவத்வீபத்தில் புத்துயிர் பெற்றுவிட்டேன். ஆனால் என் மக்களாகிய ஞானம், வைராக்கியம் இரண்டும் கிழடு தட்டிப் போய், தூக்கமும், தொய்வுமாய்க் கிடக்கின்றன. ஏதாவது வழி இருந்தால் சொல்லும்' என்று அழுததாகத் தற்குறிப்பேற்ற அணி திகழும் கதையாகச் சொல்லியிருக்கிறது. அதாவது ஞானம், வைராக்கியம் கூடவே செழிக்காத பக்தி, நாளாவட்டத்தில் உணர்ச்சிகளாக மாறிவிடும்.

விண்நெடு பார்வை மாறி மண்படு பார்வையாகிவிடும்.

அதேபோல்தான் தேச பக்தி விஷயத்திலும்.

ஆகிய இவை பொருந்தித் திகழும் வரை தேச பக்தி என்பது உலகிற்கே ஒளியூட்டும்.

வெற்று சொந்த நாட்டு கர்வமாகவும், தன்னாட்டுப் பீத்தலாகவும் உணர்ச்சி அளவில் விழுந்து விட்டால் பிறகு பார்வையில் உலகம் சிதறிப் போகும்.

எனவேதான் நாடு சிறக்க வேண்டுமானால் குடிமகற் கல்வி என்பது ஓங்க வேண்டும். குடிமகற் கல்வி என்பதே தேசியம் பற்றிய கல்வி.

தேசியத்திற்கான ப்ரார்த்தனையாக, தேச பக்தர் ஒவ்வொருவரின் அன்றாட உள்ள ஊக்கமாகத் திகழ சகோதரி நிவேதிதா இந்த தேச பக்தி த்யானத்தை வரைந்திருக்கிறாள்.

I believe that India is one, indissoluble, indivisible.

National unity is built on the common home, the common interest and common love.

I believe that the present of India is deep-rooted in her past, and that before her shines a glorious future.

O Nationality, come thou to me as joy or sorrow, as honour or as shame! Make me thine own!

(The Complete Works of Sister Nivedita, Vol 4, pp 205)

சகோதரி நிவேதிதா தந்திருக்கும் தேசியத்தின் ப்ரார்த்தனை மிகவும் பொருள் செறிவு உடையது. அதைப் பகுதி பகுதியாக நாம் ஆழ்ந்து பார்த்தல் அவசியம்.

I believe that India is one, indissoluble, indivisible.

இந்தியா என்பது ஒன்று.

இந்தியா என்பது மாற்றமுடியாதது.

இந்தியா என்பது பிரிக்க முடியாதது.

இதைத் தன் நம்பிக்கையாக எவன் போற்றுகிறானோ அவனே இந்திய தேசத்தின் குடிமகன்.

இந்தியா என்பது ஒன்று என்பதைப் புரியவைக்க முடியும். யாருக்கு?

இந்தியாவின் ஒன்றாகும் தன்மையை, ஒற்றுமையை, ஏகத்வத்தைத் தம் நம்பிக்கையாய்க் கொண்டு போற்றும் குடிமகனுக்கு ஏன் இந்தியா ஒன்று என்பதை நன்கு புரிய வைக்க முடியும்.

அதேபோல்தான் இந்தியா என்பது மாற்ற முடியாதது. 'ஒன்று அன்று தனித்தனி' என்று அதன் தேசமாகிய இயல்பை மாற்ற முடியாதது என்பதைத் தேசத்தின்பால் நம்பிக்கை பூண்டு போற்றும் குடிமகர்க்குப் புரியவைக்க முடியும்.

அதேபோல்தான் பிரிக்க முடியாதது இந்தியா என்னும் கருத்தும் தேசத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட குடிமகர்க்கு விளங்க வைக்க முடியும்.

ஆனால் தேசமா? இதை மறுக்கிறோம். ஒன்றா? எப்படி? மாறாததா? பிரிக்க முடியாததா? எங்கே நிரூபி என்று அடிப்படையில் தன் தேசத்தையே மறுத்துக் கேள்வி கேட்கும் ஒருவருக்கு, இவற்றை என்ன விளக்கினாலும் பயனின்றிப் போயொழியும்.

இந்திய தேசம் என்பதைத் தம் நம்பிக்கைக்கு உரிய போற்றும் இலக்காக ஆக்கிக்கொண்ட தேச பக்தர் ஒருவருக்குச் சில கேள்விகள் எழலாம்.

இந்தியா ஒன்று என்றால் பழங்காலத்தில் பல நாடுகளாய் இருந்ததே! பல ராஜ்ஜியங்கள், பல அரசுகள் என்று இருந்ததே! ஒரு காலத்தில் பல அரசுகளாக இருந்தது இப்பொழுது ஆங்கில ஆட்சிக்குப் பின் ஒன்று என்று ஆகியதா?

ஒன்றை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். உலகில் பல தேசங்கள் தம் நிலப்பரப்பும், ஆட்சியும், பண்பாட்டுப் பரப்பும், மரபின் பரப்பும் ஒன்று போலவே அமைந்து காலம் நெடுக வரும்.

ஆட்சிகள் மாறி மாறி அமைந்தாலும் அதை ஒரு தேசமாகக் காலம் நெடுக ஒரே தன்மை கொண்டதாகக் கருதுவது மாறிச் செல்லும் அதன் ஆட்சிகள் அடிப்படையில் அன்று.

மாறாத அதன் பண்பாடு, வழிவழியான மரபு, சமுதாய நினைவு, பழக்க வழக்கங்கள், நம்பிக்கைகள், பண்டைய சரிதங்கள் ஆகிய இவையே ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு ஒரே தேசமாகத் தொடர்ந்து அடையாளம் காணப் படுவதற்கு ஏதுவாகும். மேலை நாடுகள், ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றிலும் இதற்கான உதாரணங்களைக் காண்லாம்.

இந்தியாவில் இமயம் தொட்டுக் குமரிவரை, ஆஸேது ஹிமாசலம் பண்பாடும், மரபுகளும், மக்கள் நம்பிக்கைகளும், பண்டைய சரிதங்களும் ஒன்று போலவே அமைந்து இந்த நிலப்பரப்பை ஒரே தேசமாக இனங்காணும் வகையில் தொடர்ந்து வந்திருக்கிறது.

இந்தத் தொடர்ச்சி இன்று நேற்று அன்று பல்லாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சமுதாய, பண்பாட்டு மெய்மையாக இயன்று வந்துள்ளமையைத் தான் புறநானூற்றுப் பாடல் உணர்த்துகிறது.

"வடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும்

தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும்

குணாஅது கரைபொரு தொடுகடற் குணக்கும்

குடாஅது தொன்றுமுதிர் பௌவத்தின் குடக்கும்

கீழ்து, முப்புணர் அடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின்

நீர்நிலை நிவப்பின் கீழு மேலது

ஆனிலை உலகத்து ஆனு மானாது

உருவும் புகழும் ஆகி விரிசீர்த்

தெரிகோன் ஞமன்ன் போல வொரு திறம்

பற்றலி லியரோ நிற்றிறஞ் சிறக்க..."

(புறநானூறு 6)

என்னும் வரிகளில் மன்னனின் புகழ் சிறக்கப் பாடும் புலவருக்குத் தன்னைப் போல் தம் பண்பாட்டுப் பரப்புதான் நாவில் வந்து நிற்கிறது.

பாடும் பொழுதே பண்டைய சரிதங்கள்தாம் வரிகளில் வருகின்றன.( தொடுகடல் -- சகரரால் தோண்டப்பட்ட கடல்).

வடக்கில் இமயமும், தெற்கில் குமரியும், கிழக்கிலும், மேற்கிலும் கடல்களும் இன்று போல் அன்றும் மக்கள் நெஞ்சில் தம் பூமியின் வரையறைகளாக நிலவுகின்றன.

மக்களின் நம்பிக்கைகளும் ஒன்று போலவே இருக்கின்றன. மேலே ஆனிலை உலகம் (கோலோகம்) வரை உன் புகழ் சிறக்கட்டும் என்று பாடும் புலவர், 'பாரத நாடு பழம் பெரு நாடு, நீரதன் புதல்வர், இந்நினைவகற்றாதீர்' என்று தானே உணர்த்துகிறார்?

புறநானூறு 17 ஆம் பாடலில்

"தென்குமரி வடபெருங்கல்

குணகுடகட லாவெல்லை

குன்றுமலை காடுநாடு

ஒன்றுபட்டு வழிமொழியக்

கொடிது கடிந்து கோல்திருத்திப்

படுவதுண்டுப் பகலாற்றி

இனிதுருண்ட சுடர்நேமி

முழுதாண்டோர் வழிகாவல.."

என்னும் வரிகளிலும் புலவருக்கு இயல்பாக வருவது தம் பண்பாட்டுப் பூமியாகிய பாரதமே என்பது நன்கு புலனாகிறது.

மதுரைக் காஞ்சியிலும் மாங்குடி மருதனார் பாடுகையில்,

"தென்குமரி வடபெருங்கல்

குணகுட கடலா வெல்லைத்

தொன்று மொழிந்து வழிகேட்ப

வெற்றமொடு வெறுத்தொழுகிய

கொற்றவர்தம் கோனாகுவை.."

பண்பாட்டு பூமியின் எல்லைகள்தாம் தம்மைப் போல் அவர் நினைவில் துலங்குகின்றன.

இதில் நன்கு கவனிக்க வேண்டியது 'தொன்று மொழிந்து' என்று அந்தத் தொன்மைக் காலத்திலேயே புலவர் பாடுவாராயின் பாரத பூமியின் ஒற்றுமைக்குப் பழமையின் எல்லையை எப்படி நாம் யூகிக்க முடியும்?

தொன்று நிகழ்ந்ததனைத்தும் உணர்ந்திடு சூழ்கலை வாணர்களும் இவள் என்று பிறந்தவள் என்றுணராத இயல்பினளாம் எங்கள் தாய் -- என்று பாரதி பாடுவதுதான் எவ்வளவு நியாயமானது!

எனவே இந்தியா ஒன்று என்பதும், மாறாதது, பிரிக்க முடியாதது என்பதும் இன்று நேற்றன்று, தொன்னெடுங்காலம் தொட்டே மக்கள் நினைவில் ஆழப்பதிந்தது.

இந்த மாறாத உண்மையையும் சந்தேகிக்கும் தேசியமற்ற மனப்பான்மை மாறி பாரத நாடு பழம்பெரும் நாடு நாம் அதன் புதல்வர் என்ற உண்மையைப் போற்றிப் பேணும் ஊக்கமே இங்கு நம்பிக்கை எனப்படுவது. இது உண்மையில் தன்னம்பிக்கை.

National unity is built on the common home, the common interest and common love.

நேஷனல் யூனிடி -- வெறும் ஒற்றுமை, மண்ணின் பால் பற்றின் காரணமாக எந்த இனத்தார்க்கும் இயற்கையில் ஏற்பட்டுவிடுவதாகிய ஒன்று கூடும் தன்மை அன்று இங்கு சொல்லப் படுவது. இது தேசிய உணர்வு செழிக்கும் ஒற்றுமை.

அதாவது நல்ல குடிமகர்களிடத்திலே ஏற்படுவதாகிய தேச பக்தியினால் ஏற்படும் ஒற்றுமை.

அது யார் நல்ல குடிமகர்கள் என்பது?

முதல் வாக்கியம் சொன்னோமே

I believe that India is one, indissoluble, indivisible.

இந்த வாக்கியத்தின்படி தேசத்தின் ஒற்றுமையில் இயல்பான நம்பிக்கையும், தெளிந்த உறுதிப்பாடும் கொண்டோர், அத்தகையோர் நல்ல குடிமகர்கள். citizens.

இந்த குடிமகர்கள்தாம் நேரடியாக நாட்டைக் காப்பதிலும், ஆள்வதிலும் உணர்வு ரீதியான உரிமை பூண்டவர்கள். ஏனெனில் இத்தகையோர் தாம் என்ற உணர்வைத் தம் தேசம் என்பதில் கரைத்தவர்கள். இத்தகைய குடிமகர்களிடத்தில் தோன்றும் தேசிய உணர்வு என்பது விளங்கும்படியான ஒற்றுமையைத் தான் இங்கு நேஷனல் யூனிடி என்கிறார் சகோதரி.

இத்தகைய தேசிய ஒற்றுமை என்பது எதை அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டமைக்கப் பட்டிருக்கிறது?

அதாவது ஒரு தேசம் என்பதற்கு மூன்று அம்சங்கள் அமைந்துள்ளன. என்னென்ன அவை?

ஒரு தேசம் அதன் குடிமகர்க்கு பொதுவான வீடாக இருக்க வேண்டும். ஒரு கூரையின் கீழ் தங்குவதால் மட்டும் அந்த இடம் அவாறு தங்குவோர்க்கு வீடாக ஆகிவிடுவதில்லை. அது சத்திரமாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு கட்டடம் ஒரு குறிப்பிட்ட பேருக்கு எப்பொழுது வீடாக ஆகிறது?

அன்பு, அக்கறை, ஒருவர் நலனில் ஒருவர் கவனம் கொள்ளுதல், அனைவரது நலன்களையும் தம் கவனத்தில் கொண்டு கவலைப் படும் நபர், கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஆனால் தம் உணர்வால் மட்டும் உணரப்படுவதாகிய தம் வீட்டின் மொத்த நன்மைக்காக ஒவ்வொரு நபரும் தம் சௌகரியம், நலன் ஆகிய அனைத்தையும் இயல்பான முனைப்போடு விட்டுக்கொடுப்பதைத் தம் உவகையாகக் கொள்ளும் இயல்பு -- இவையெல்லாம் சேர்ந்து ஓரிடத்தில் இருந்தால் அதைத்தான் வீடு -- Home -- என்று கூற இயலும். வீட்டில் எவரும் பயம் கொள்ள வேண்டியதில்லை. பயம், கவலை, பிச்சல், பிடுங்கல் என்றபடி அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு சுதந்திரமாக இருக்கும் இடத்தைத்தான் வீடு என்பது குறிக்கிறது.

இது சம்பந்தமாக பாரதியார் எழுதுவது சகோதரி நிவேதிதாவின் சொற்களுக்கு விளக்கம் எனலாம்.

" தேசக் கல்விக்குக் குடும்பக் கல்வியே வேர். வீட்டுப் பழக்கந்தான் நாட்டிலும் தோன்றும். வீட்டில் யோக்கியன் நாட்டிலும் யோக்கியன்; வீட்டில் பொறுமையுடையவன் நாட்டிலும் பொறுமை யுடையவன்.......

குடும்பம் நாகரிகமடையாவிட்டால் தேசம் நாகரிகமடையாது. குடும்பத்தில் விடுதலை இராவிட்டால் தேசத்தில் விடுதலை இராது.....

வீடு என்ற சொல்லுக்கு விடுதலை என்பது பொருள். வெளியில் எத்தனையோ அச்சங்களுக்கு ஹேதுக்கள் உள. அவ்விதமான அச்சங்களில்லாமல் விடுதலைப்பட்டு வாழத் தகுந்த இடத்துக்கு வீடு என்ற பெயர் கொடுத்தனர் போலும். விடத்தக்கது வீடு என்ற பிற்கால உரை ஒப்பத்தக்கதன்று....

வீடு துயரிடமாவதற்குக் காரணம் விடுதலையும் அன்பு மில்லாமையே."

(கால வரிசைப் படுத்தப்பட்ட பாரதி படைப்புகள், ஒன்பதாம் தொகுதி, பதிப்பு: சீனி விசுவநாதன், பக் 510-511)

மேலும் தேசம் என்பது குடிமகர்களுக்கு இயல்பான வீடாகமட்டும் இருப்பதில்லை. அவ்ர்களுக்கு உரிய பொது ஈடுபாட்டுக் கேந்திரமாகவும் இருப்பது.

தம் செயல்களால் தேசத்திற்குச் சிறப்புகள் ஏற்படவேண்டும் என்பதும், தம் தேசம் சிறந்து விளங்குவதற்கான அக்கறையும் ஈடுபாடும் குடிமகர்களின் செயல்பாடுகளில் விளங்கும்.

அவ்வாறு ஈடுபடுவது ஏதோ பலவந்தத்தின் காரணமாகவோ என்றால் அன்று. தம் தேசம் என்ற இயல்பான அன்பினால் உந்தப்பட்டே விளையும் வெளிப்பாடுகளாய் அமைவன.

ஒரு தேசம் தன் குடிமகர்களைத் தெய்வங்களாகக் கருதி உபாஸிக்க வேண்டும் என்று ஸ்ரீவால்மீகி ராமாயணம் எடுத்துக் காட்டுகிறது.

தேசம் என்பது இங்கு ஆள்பவர்களைக் குறிக்கும். யார் ஆள்கிறவர்கள்? அதே குடிமகர்களில் சிலர்தானே. எனவே தேசிய உணர்வை நன்கு அமைவுறச் செய்வதான தேசியம் பற்றிய கல்வி எங்கு அடிப்படையாக செழிக்கின்றதோ அங்குதான் நல்ல ஆட்சியாளர்களும் உருவாவார்கள்.

எனவேதான் சகோதரி நிவேதிதா கூறுவது தேசிய ஒற்றுமை எதன் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப் பட்டிருக்கிறது என்றால் தேசம் பொதுவான வீடாகத் திகழ்வதிலும், குடிமக்ர்களின் பொது ஊக்கமாகத் தேசம் திகழ்வதிலும், அனைத்து குடிமகர்களும் தம் அன்பின் கோயிலாகத் தம் தேசத்தை உணர்வதிலும் கட்டமைக்கப் படுகிறதுஎன்பதாகும்.

National unity is built on the common home, the common interest and common love.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்

இணைய உலகில் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்

2011-08-07T19:16:00.001+05:30

வீரு அன்றைக்குக் கொஞ்சம் முறைப்பாகவே இருந்தார். அவருடைய கையில் வாள்கள் மாறி மாறி சுழன்றவண்ணம் இருந்தன.

நான் உள்ளே நுழையாமல் ஜன்னல் ஓரமாக ஒண்டியபடி வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நல்ல வேளை நான் வந்தது தெரியாது. இல்லையென்றால், 'வீரமாக வாள சுழட்டுவது எப்படி?' என்று க்லாஸ் எடுக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்.

நீங்கள் நன்றாக வாள் சுழட்டினாலும் பத்தாது அவருக்கு. வீரமாகச் சுழட்ட வேண்டும்.

நான் ஒரு தடவை வெள்ளந்தியாக அவரை 'வீரமாகச் சுழட்டுவது என்றால் முட்டாள்தனமாகக் கோபப்பட்டுச் சுழட்டுவதா?' என்று கேட்கப் போய், அவருக்கு கடுங்கோபம் வந்துவிட்டது.

'ஏய் த்ரோகி! நீ ஜாக்ஸன் துரை ஆள்தானே?' என்று வாள் நுனிக்கு என்னை இரையாக்க வந்துவிட்டார். நல்ல வேளையாக 23ஆம் புலிகேசியின் ஆஸ்தான கொல்லனிடம் சொல்லி எல்லா வாட்களையும் மாற்றி வைத்ததால் கொஞ்சம் தைரியமாக நானும் பதிலுக்கு வசனம் பேசினேன்.

'மிஸ்டர் வீர்! உங்கள் வாள் நுனியால் என் உடலின் தோலில் சின்ன கீரல் போட்டுப் பாருங்கள். அதில் சிகப்பு ரத்தம் தெரிந்தால் நான் உங்கள் ஆள். நீல ரத்தம் என்றால் ஜாக்ஸன் ஆள்' என்றதும் கொஞ்சம் அடங்கினார்.

ஆனால் சிவாஜி மாதிரியெல்லாம் பேசவில்லை. எங்க ஸ்கூல் வாத்யார் மாதிரிதான் இழுத்து இழுத்து பேசினார்.

சரி இப்ப வாள் பயிற்சிக்கு வருவோம். ஒரு சமயம் 'பொருமுக அந்தர வீச்சு' என்னும் பழங்கால நவீன முறைப்படி இரண்டு வாட்களையும் அவர் அந்தரத்தில் விட்டெறிய அது எல்லாம் தொபக்கட்டீர் என்று வாசலில் வந்து விழுந்து தரையில் குத்திட்டுச் சுழன்றது.

பார்த்தேன் இதான் சாக்கு என்று இரண்டு வாட்களையும் மடக்கி கண்காணாத இடத்தில் சீக்கிரம் ஒளித்து வைத்து விட்டு வேறு ஒரு வழியாக ஒன்றும் தெரியாதது போல் வீருவை நோக்கி வந்தேன். அதற்குள் வெளியில் வந்து மும்முரமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

'என்ன சார்! தேட்றீங்க?'

'என்னிரு வாள்.'

'அவாள் ஆகாயத்துல போறதைப் பார்த்தேனே'

'யார்?'

'அந்த வாள் இரண்டும்'

'யாரோ அவாள் என்றீர்'

'அந்த வாளுக்குப் பன்மை அவாள்தானே?'

'உம்முடைய குறும்புக்கு ஒரு நாள் பாடம் புகட்டப் போகிறேன்'

'ஹி ஹி கோவிச்சுக்காதீங்க சார்'

'நான் எத்தனை முறை கூறுவது? சார் என்று அசிங்கமாக அந்நியனின் மொழியில் கூறாதீர்கள் என்று. கொஞ்சம் கூட வெள்ளையன் மொழியில் பேசுகிறோமே என்று வெட்கமாயில்லை?'

'சாரி சார்'

'மறுபடியும்..'

'பழக்கமாப் போச்சு சார்'

.....

'சரி சார். ஏதோ அர்ஜண்டா வரச்சொன்னீங்களாமே? என்ன விஷயம்?'

'அதுவா? நீர் முன்னரே கூறினீரே இணைய உலகம். அதனுள் நாம் படையெடுக்க முடிவு செய்து விட்டோம்'

'அப்படியா? கங்க்ராட்ஸ். நெட் கனெக்க்ஷன் வாங்கிட்டீரா?'

'கங்க மன்னனின் பேரை இப்பொழுது எடுக்க வேண்டாம். உமக்கு எச்சரிக்கிறேன். ஆமாம் என்னைப் பார்த்தால் உமக்குக் கிண்டலாய் இருக்கிறதா?'

'ஏன் சார்? திடுதிப்பென்று கோபப்பட்றீங்க?'

'பின்ன? யாம் ஒரு புது உலகையே படையெடுத்து ஜயிக்க நினைத்தால் நீர் நட்டுவனாரையும் கனகத்தையும் வாங்கிவிட்டீரா என்று நக்கல் அடித்தால், ஜாக்கிரதை என் கோபம் அபாயமானது.'

'ஐயோ நீங்க ரொம்ப சைல்டா இருக்க்கீங்க'

'மீண்டும் எச்சரிக்கிறேன் ஸ்ரீசைலத்து மன்னனைப் பற்றிய பேச்சு இங்கு வேண்டாம்'

'ஓ... அதுவா.? சார் சைல்டு என்றால் குழந்தைன்னு ஆங்கிலத்துல அர்த்தம். நீங்கக் குழந்தையா இருக்கீங்கன்னு சொன்னேன்'.

'அப்படியா சொன்னீர்! அந்த இழவைத் தமிழிலே சொல்லித் தொலைக்க வேண்டியதுதானே?..ஆனால் என் தேவியும் அப்படித்தான் அடிக்கடி சொல்வாள், குழந்தை என்று'

'தெரியும்...நந்தவனத்துல டூயட் பாடின போதுதானே? சாரி...காதல் கலந்தோட்டப் பாடல் பாடிய போதுதானே?'

'காதல் கலந்தோட்டமா? அந்தக் கண்ராவியெல்லாம் கிடையாது. மன்னன் வெறும் ஊதாரி போல் பெண்களோடு ஆடிக்கொண்டிருப்பான் என்று நினைத்தீரா?'

'சரி அதை விடும். இணைய உலகத்துள் எப்படி ப்ரவேசிக்கப் போகிறீர்?'

'அதற்குத்தான் சுரங்கத் தானாதிபதி வராஹ பாண்டியை வரச்சொல்லியிருக்கிறேன்'

'சுரங்கமா? எதற்கு?'

'என்னையா? மண்ணாந்தையாக இருக்கிறீர். பல மைல்களுக்கப்பாலிருந்து சுரங்கம் தோண்டி இணைய உலகின் பலம் குறைந்த வாசலுக்குள் நுழைந்து விட்டால் அப்புறம் என் வாள் வீச்சைப் பாரும். ஹோ பல கோடி தலைகள் உருளும்; பந்தாட நவகோடி கைகள் நீளும்;..'

'ஐயோ ஐயோ....என்னய்யா இணைய உலகுள் நுழைவது என்றால் நிஜ உலகு என்று நினைத்து விட்டீரா?'

'ஓ மாய உலகா? அதற்கும் வழி உண்டு.....ஜய் ஜக்கம்மாஆஆஆஆஆஅ....'

'சூ...சும்மா இப்படிக் கத்தக் கூடாது. தெருக்கோடியில் ஜக்கம்மா கருவாட்டுக் கடை போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறாள். காதில் விழுந்தால் 'டேய் பேமானி! யார்ரா என்னைப் பேர் சொல்லிக் கூப்புட்றது கய்தே...கஸ்மாலங்....நருக்கிப் புடுவேன் நறுக்கி....' என்று பத்ர காளியாய் விளக்குமாத்துக் கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வந்தால் அப்பறம் உம்ம பாடு பேஜாராப் பூடும்'

தடால் என்று வீரு கீழே விழுந்து வணங்கினார்.

'என்னய்யா பண்றீரு?'

'என் தாய் ஜக்கம்மா உங்கள் தெரு மூலையில் உட்கார்ந்து கருவாடுக் கடை போட்டு அமர்ந்திருக்கிறாளா? என்ன பெரிய மனிதர்கள் நீங்கள் அவள் அருள் பெறுவதற்கு?'

'சரி கிழிஞ்சுது....மேல சொல்லுங்க. இணைய உலகம்ங்கறது நிஜ உலகம் இல்ல. கணினிக்குள்ள தெரிகிற மின் வெளி நிழல் உலகம்.'

'ச..ச.. என்ன மனிதர்கள் நீங்கள் வெட்கமில்லாமல்...'

'ஏன் சார் இந்த வெட்கம்?'

'பின்ன கணிகையின் உள்ளே தெரிவதையெல்லாம்...சீ சீ.....'

'என்னது கணிகையா? ஓ.....சரி சரி...சமத்து...கணினி ஸ்வாமி கணினி....கணிகை இல்லை'

'அப்படி என்றால்?'

'அதாவது அந்தக் காலத்துல மாய மந்திரக் குளிகை மாதிரி இந்தக் காலத்துல மின் திறனில் கணக்கும் எழுத்தும் சித்திரமும் சலனமும் காட்டும் மாயப் பெட்டி'

'ஓஹோ! மந்திரவாதிகளின் பொழுதுபோக்கு மரப்பாவையோ?'

'அதெல்லாம் இல்ல சார். கேளுங்க. இன்னிக்குத் தகவல், தொடர்பு எல்லாம் இந்தப் பொட்டியை வைத்துக்கொண்டுதான் உலகத்தில் நடக்கிறது.'

'புரிகிறது சூழ்ச்சி....பரங்கியரின் சதி வேலையும் புரிகிறது.....'

'வீரு சார்! நிகழ்காலத்துக்கு வாங்க. இன்னிக்கு பலம் என்பதே வாள் என்பதில் இல்லை. பேனாவிலும் கூட இல்லை. தகவல், தொடர்பு, விளக்கம் இதில்தான் இருக்கிறது.'

'ஓ வெறும் மந்திரிகளின் வேலை. மாமன்னனின் பணி அதுவென்றால் இழுழுழுழ்க்கு...'

'நீ எவ்வளவு ழுழுழுழ்க்கினாலும் சரி. அந்தக் காலம் இப்பொழுது இல்லை. இது தகவல் காலம். இன்று பேரரசன் என்பவன் சாதாரணக் குடிமகன்'

'சீ வெட்கம்...குடிகாரப் பயலை மன்னன் ஆக்குவதா?'

'ஐயோ.....குடிமகன் என்றால் சாதாரண தேச ப்ரஜை'

'ஓ அப்படி அரசியல் பாஷையில் சொல்லுமே தெளிவாக'

'சரி வாரும் போய் நட்டுவனாரையும், கனகத்தையும்....ஓ சாரி....நட் கனக்ஷனை வாங்கிவிடுவோம்.'

'நான் வருவதா? தளபதியை அனுப்பினால் கைது செய்து கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார்..'

'தளபதியெல்லாம் ஏற்கனவே நெட்கஃபேயில் வீடியோ கேம்ஸ்ஸில் மும்முரம். நீர் இப்படியே மஞ்சளைரைத்தாயா வசனம் பேசிக்கொண்டிருந்தால் அவர் கில்லாடியாகி ஆட்சியைப் பிடித்து விடுவார்'

'அப்படியா? சொல்கிறீர். அதான் சில நாளாய் அவரைக் காணவில்லை. கேட்டால் ஒரு சின்ன காளை மாட்டில் ஏறி உட்கார்ந்து கடும் வேகமாய்ப் போகிறார். அதுவோ பின்னால் சாணத்திற்குப் பதில் புகையாய் விட்டுக்கொண்டு போகிறது'

'ஓ புல்லட்டா?'

'புல்லக்கு எதற்கு?'

'ஐயோ தேவுடா! புல்லட் என்றால் நீங்கள் பார்த்த நவீன வண்டி. சரி வாரும். கிளம்பும். சூட் போட்டுக்கிறிரா? இப்படியேவா?'

'நான் என்ன பாவம் செய்தேன் சூடு போட்டுக் கொள்ள?'

'சரி சரி இப்படியே வாரும்.'

ஒரு வழியாய்ப் போய் கனக்ஷன் வாங்கினோம். கையெழுத்துப் போடும் இடத்தில் பேனாவில் போட மாட்டேன் என்று வாளை எடுத்துக் கட்டை விரலில் கீறி ரத்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். ஆஃபீஸே பயந்து போய், அழகுப்பொண்கள் அலறி. முகம் வெளிறி, டீம் லீடர் கெஞ்சாக் குறையாக ' சார் ப்ளீஸ் அவரிடம் பேனாவில கையெழுத்து வாங்கிவிடுங்கள்' என்று சொல்ல, எனக்கு ஒரு உத்தி --

'வீரு சார்! அந்நியனின் ரத்தத்தில் கையெழுத்திட்டால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்குமே.'

'ஆமாம் எங்கு போவது?'

'உமக்காகவே இந்தக் குப்பியில் நிரப்பி வந்தேன். பூந்து விளையாடும். நீல ரத்தம்'

'ஆஹா...வீராதிவீர சூராதிசூர தீர பராக்ரம....என மனம் அறிந்து ந்டந்த, மதியூகியான, மந்த்ராலோசனா வல்லப...'

'போதும் போதும் ஆடோகாரன் லேட்டாச்சுன்னு சத்தம் போட்றான் பாரும்...'

ஒரு வழியாய்ப் போட்டுவிட்டு அந்த என்ஜினீயரும் வந்து ஃபிக்ஸ் செய்துவிட்டுப் போனார். ஆரம்பத்தில் கஷ்டப்பட்டுக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியதாய்ப் போய்விட்டது.

ஆனால் திடீரென்று ஆளைக் காணவில்லை. ஒரு நறுக்கு ஓலை எழுதி வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.

'நான் இணைய உலகினுள் போயிருக்கிறேன். வென்று மீளுவேன். அந்த ஜாக்சன் துரை உள்ளே எங்கோ போய்க்கொண்டிருந்தார். கூப்பிடக் கூப்பிட நிற்காமல் ஓடினான் கோழை. விட்டேனா அவனை. பிடித்து வந்து மீண்டும் அவனைத் தூஉக்கிலிடும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை. நீங்கள் செய்த இந்த உதவிக்கு எவ்வளவு ஜன்மம் எடுத்தாலும் என்ன கைம்மாறு செய்வேன்? இனி என்னுடைய ஆஸ்தான சிம்மாசனத்தை உம் இஷ்டத்துக்கு யாருக்கு வேண்டுமானாலும் நீர் கொடுக்கலாம். ஆனால் நீர் மட்டும் அதில் உட்கார்ந்து விடாதீர். ஏனெனில் உட்காரும் இடத்தில் ஆணி இருக்கிறது. யாரிடமும் சொல்லாதீர்'

இவரை எங்கு போய்த் தேடுவது? முதலில் ஜாக்ஸன் துரை எங்கே என்று பார்க்க வேண்டும். அவரோடு சட்டையைக் கோத்துக்கொண்டு நிற்பார். அதுவரையில் சிம்மாசனம் காலி. யார் வேண்டுமானாலும் உட்காரலாம். ஆனால் என்ன வீருவைப் போல் நீங்கள் வீரமானவரா என்பதுதான் தகுதி.

***

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன்